| Γράφει οΧάρης Περτέσης |
| Η καραμέλα για την «εικόνα μας στον εξωτερικό», που πιπιλάνε χωρίς σταματημό αρκετοί από τους πολιτικούς μας, δεν λέει να λιώσει. Έχουμε φτάσει στο σημείο, μάλιστα, αυτό το ανόητο επιχείρημα να χρησιμοποιείται σε κάθε ευκαιρία από την κυβέρνηση ως δικαιολογία για να πεισθούν οι εργαζόμενοι ότι θα πρέπει να μην αντιδρούν στις αδικίες διότι, όπως μας λένε, «τι θα πουν οι ξένοι με το χάος που επικρατεί στην Ελλάδα;». Ε, λοιπόν, αυτό το σκεπτικό βγάζει πολύ γέλιο! Όλες αυτές τις σαχλαμάρες θα έπρεπε οι εν λόγω κύριοι να τις σκέφτονταν όταν ψήφιζαν το μνημόνιο, κάνοντας αποδεκτούς όλους αυτούς τους αποτρόπαιους όρους που υποβαθμίζουν τη ζωή μας. Κακά τα ψέματα, το κύρος μας δεν πλήττεται από τους εργαζόμενους που αντιστέκονται και διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο από αυτό που προωθεί η κυβέρνηση, αλλά έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από εκείνη κιόλας τη στιγμή που αποφάσισαν οικειοθελώς οι περισσότεροι Βουλευτές μας (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Ντόρα Μπακογιάννη) να υποδουλωθούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χωρίς να δίνουν δεκάρα για τον ελληνικό λαό που διαδήλωνε μαζικά έξω από το Κοινοβούλιο, εκφράζοντας την αντίθεσή του σε αυτή την επιλογή. Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην οικονομία της χώρας μας έγινε είδηση μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Το ότι κατάκλεψαν τον πλούτο του ελληνικού δημοσίου οι ίδιοι οι πολιτικοί των τελευταίων κυβερνήσεων, επίσης έγινε γνωστό απ’ άκρη σ’ άκρη. Και βέβαια, όλα αυτά αποτέλεσαν το μέγιστο ρεζιλίκι για τη χώρα μας, της οποίας η εικόνα αμαυρώθηκε όπως δεν είχε γίνει ποτέ στο παρελθόν. Πώς, λοιπόν, οι ίδιοι που μας ντρόπιασαν σε ολόκληρο τον πλανήτη, δήθεν κόπτονται για το τι θα πουν οι ξένοι και μας καλούν να σωπάσουμε, υπομένοντας χωρίς αντιδράσεις τα βάσανα των επόμενων χρόνων; Και μη μου πει κανείς τίποτα για τις αγορές. Γιατί δεν είναι σε θέση κανείς να εγγυηθεί ότι θα μας αντιμετωπίσουν διαφορετικά αν κάνουμε τις… κότες. Και στην τελική, ούτε ένας εργαζόμενος δεν είναι διατεθειμένος να κάνει υποχωρήσεις όσον αφορά τα δικαιώματά του μήπως και κάποτε ικανοποιηθούν αυτές οι περίφημες αγορές, που δρουν αψυχολόγητα. Ας αναλάβουν αυτοί που πρέπει, λοιπόν, τις ευθύνες τους, ας βρουν λύσεις που να οδηγούν σε ανάπτυξη και ας σταματήσουν επιτέλους να ρίχνουν τα βάρη σε όσους γίνονται αποδέκτες της βάρβαρης πολιτικής που εφαρμόζεται. |
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Ζητούν ευθύνες αυτοί που μας έκαναν ρεζίλι διεθνώς
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Ως εδώ!
Tου Πασχου Μανδραβελη
Eίναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα το ΚΚΕ έχαιρε ασυλίας. Επειδή μαρτύρησε κατά τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο έπεισε τους πάντες ότι αγιοποιήθηκε. Χρησιμοποίησε τους αγώνες αγνών ανθρώπων, ώστε κάποιοι στον Περισσό να απολαμβάνουν διάφορα οφέλη και κυρίως να αποφεύγουν κάθε κριτική για τα πεπραγμένα τους. Ετσι, το ΚΚΕ μπορεί να καλεί τους εργαζομένους σε ξεσηκωμό για τα χαμηλά μεροκάματα, αλλά το ίδιο δίνει χαμηλότερα στις επιχειρήσεις του. Μπορεί να καλεί όλους τους εργαζομένους να απεργήσουν κατά των μέτρων της κυβέρνησης, αλλά να εργάζονται όλοι κανονικά στην «Τυποεκδοτική».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα δύο μέτρα και σταθμά, που ιστορικά ακολουθούσε το ΚΚΕ στην πορεία του. Ετσι κι αλλιώς, πάντα κατήγγειλε τις δεξιές χούντες, αλλά θεωρούσε σοσιαλιστικά επιβεβλημένο τον σφαγιασμό χιλιάδων στη Βουδαπέστη, την Πράγα και αλλού. Το πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι ότι βαφτίζει οποιονδήποτε τολμήσει να αρθρώσει μια κάπως διαφορετική άποψη «αντικομμουνιστή» (στην καλύτερη περίπτωση), «υπηρέτη του κεφαλαίου» (στην ήπια) και «πράκτορα» (στη χειρότερη). Ετσι εξάλλου χαρακτήρισε και συνεπείς -μέχρι ανοησίας- αγωνιστές του ΚΚΕ που στάθηκαν με το κεφάλι ψηλά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι καρεκλοκένταυροι του Περισσού (τότε εξωτερικού) θυσίασαν πολλούς για να διατηρήσουν τη μίζερη εσωκομματική τους εξουσία. Aλήθεια! Εκείνο το ημερολόγιο της Ελλης Παππά για την υπόθεση Μπελογιάννη θα αργήσει πολύ το Μουσείο Μπενάκη να το δημοσιοποιήσει;
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όσα γίνονται στην «Τυποεκδοτική» και σε άλλες επιχειρήσεις του ΚΚΕ είναι ενδοκομμουνιστική υπόθεση. Ετσι το πούλησε η κ. Παπαρήγα στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών. Είπε ότι οι εργαζόμενοι στις κόκκινες φάμπρικες είναι καλοί κομμουνιστές και ως καλοί κομμουνιστές χύνουν τσάμπα τον εργατικό τους ιδρώτα.
Οι κάτοικοι, όμως, των νησιών σε τι φταίνε, για να πληρώνουν τους σχεδιασμούς της γραφειοκρατίας του Περισσού; Οι τουρίστες των ξενοδοχείων γιατί να μένουν αποκλεισμένοι επειδή ο κ. Μαΐλης ονειρεύεται τη μεγάλη επανάσταση;
Προχθές, με την ανοχή όλων μας, το ΚΚΕ πραγματοποίησε ένα ακόμη χάπενινγκ με σοβαρό κόστος για την εθνική οικονομία. Εστειλε ομάδες πέντε-δέκα ατόμων για να κλείσουν τα κεντρικά ξενοδοχεία και να απαγορεύσουν τα πλοία να αποπλεύσουν από τον Πειραιά. Βρήκαν κι έκαναν! Η κυβέρνηση έμεινε αδρανής, διότι φοβάται ότι η σύλληψη εκείνων που παραβιάζουν τον νόμο θα θεωρηθεί «ποινικοποίηση των αγώνων». Οι πολίτες που πλήττονται από την παραβίαση του νόμου δεν αντιδρούν διότι φοβούνται τον χαρακτηρισμό του «αντικομμουνιστή». Ετσι, δέκα νοματαίοι του ΚΚΕ διαφεντεύουν το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Δεν μπορεί το 8% να κυβερνά τη χώρα. Δεν μπορούν δέκα άτομα να κλείνουν τα ξενοδοχεία και κανείς να μη διαμαρτύρεται. Δεν μπορεί να παραβιάζονται κατάφωρα οι νόμοι και να μην κάθεται κανένας στο σκαμνί. Δεν μπορεί μια χούφτα στελεχών του ΚΚΕ να μασκαρεύονται ναυτεργάτες και να σταματούν την ακτοπολοΐα. Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.
διαβάστε και αυτά:
Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010
Αυτοκτονικές υποχωρήσεις
Θα ήθελα να συμπαρασταθώ στον Πρωθυπουργό στην ακαταπόνητη προσπάθειά του να βρει διεξόδους στο δημοσιονομικό και να πείσει τους συνεταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τις χρηματαγορές ότι είναι αποφασισμένος να λάβει ακόμη σκληρότερα μέτρα προκειμένου να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της χώρας μας.
Και ακόμη ότι είναι ειλικρινής η βούληση της κυβέρνησής του να νοικοκυρέψει το ελληνικό μπάχαλο και να τα βάλει με κάποιες προνομιούχες ομάδες που λυμαίνονται το υστέρημα των νομοταγών φορολογουμένων. Ηλπιζα μάλιστα ότι το εννοούσε όταν βεβαίωνε ότι δεν χρωστά σε κανέναν και ότι στην κατανομή των βαρών από τα σκληρά μέτρα θα είναι δίκαιος.
Αλλωστε μόνον έτσι θα μπορέσει να εξασφαλίσει την κοινωνική ανοχή, αν όχι και τη στήριξη στην εφαρμογή της σκληρής πολιτικής που αποφάσισε να εφαρμόσει για να αποφευχθεί το ναυάγιο του Τιτανικού. Και όμως ξεκίνησε την περίφημη αλλαγή του με τη σκανδαλώδη υποταγή του στις απαιτήσεις των εκβιαστών λιμενεργατών του Πειραιά, η οποία θα στοιχίσει στο υπό χρεοκοπία ελληνικό κράτος 80 εκατομμύρια ευρώ προς χάριν 450 νωχελώς εργαζομένων ή μη εργαζομένων στον ΟΛΠ.
Και πώς μπορεί πια να γίνει πιστευτός όταν το ένα μετά το άλλο εκδηλώνονται τα φαινόμενα που διαψεύδουν τις πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις.
Γιατί τι άλλο από πρόκληση σε βάρος των εκατομμυρίων Ελλήνων που πλήττονται από τους νέους φόρους και τις περικοπές εσόδων είναι η πανηγυρική μονιμοποίηση των 232 νέων υπαλλήλων στη Βουλή (και με 16 μισθούς που προκαλούν επίσης διαμαρτυρίες), που με καθαρά κομματικά κριτήρια και διακομματική συναίνεση, ασχέτως προσόντων και χωρίς να υπάρχει ανάγκη για το ήδη πλεονάζον προσωπικό;
Μπορεί τα κόμματα και τα συνδικάτα να κατάπιαν τη γλώσσα τους γι΄ αυτό το σκάνδαλο. Ομως η αποκάλυψή του από τα ΜΜΕ έθεσε σε δεινή δοκιμασία τη σοβαρότητα του ισχυρισμού περί άδειων ταμείων.
Αντίθετα επιμελώς κρατήθηκε ασχολίαστο ένα ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα στην αξιοπιστία του σχεδίου της κυβέρνησης για νέο ήθος με τα όσα επετράπη να συμβαίνουν στη ΔΕΗ. Ο κ. Γ. Παπανδρέου, που δεν χρωστάει σε κανέναν, έσκυψε το κεφάλι και υπετάγη στις απαιτήσεις της πιο εκβιαστικής συντεχνίας που διοικεί επί χρόνια το μεγαλύτερο κρατικό μονοπώλιο, με τη διαρκή απειλή να μας κόψει το ρεύμα.
Στο νέο διοικητικό συμβούλιο επεβλήθη η κυριαρχία των συνδικάτων τα οποία υποχρέωσαν την κυβέρνηση να παρανομήσει μη εφαρμόζοντας τον νόμο 3429, ο οποίος προβλέπει ότι οι προσλήψεις νέου προσωπικού θα γίνονταν με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου και όχι με το ειδικό καθεστώς μονιμότητας και προνομίων που ισχύουν για το παλαιό προσωπικό. Και μάλιστα για 2.035 (!) νέες προσλήψεις που φυσικά θα επιβαρύνουν με δυσβάσταχτα ποσά το ήδη υψηλό κόστος της ΔΕΗ.
Και δυστυχώς αυτές οι υποχωρήσεις που υπονομεύουν την αξιοπιστία της εξυγιαντικής πολιτικής του κ. Γ. Παπανδρέου επιβεβαιώθηκαν και με πανικόβλητη υπαναχώρηση από την περικοπή κάποιου επιδόματος των εργαζομένων στο Εθνικό Τυπογραφείο, όταν κάποιοι από το προσωπικό του έκαμαν τριήμερη κατάληψη.
Δεν ξέρω αν έχει γίνει κατανοητό, αλλά η ίδια η κυβέρνηση που με αξιομνημόνευτο θάρρος και αποφασιστικότητα ξεκίνησε το αναγκαίο έργο εκλογίκευσης των ισχυόντων στο κράτος-κουρελού με τις χίλιες δυο εξαιρέσεις και προνόμια, υπονομεύει την ούτως ή άλλως δύσκολη προσπάθειά της για να μη δυσαρεστήσει κάποιες πανίσχυρες συντεχνίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Αλλά τότε πώς θα πείσει και τους άλλους θιγομένους να μη μιμηθούν τους ευδοκιμούντες εκβιαστές; Και το ακόμη χειρότερο: πώς θα αποδώσουν τα μέτρα για αύξηση εσόδων από τους καραδοκούντες δανειστές μας; Και πού να τολμήσει και τις αναγκαίες διαρθρωτικές μεταβολές.
jmarinos@tovima.gr
http://www.tovima.gr