28-29 Σεπτεμβριου 1941: Οι Βουλγαροι σε συνεργασία με το ΚΚΕ αφανίζουν το ΔΟΞΑΤΟ. Η ΑΛΛΙΩΣ Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑΤΟΥ!!

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1941, στη βουλγαροκρατούμενη περιοχή της Δράμας πραγματοποιήθηκε η πρώτη στην Ελλάδα και δεύτερη στην Ευρώπη μετά τη Γιουγκοσλαβία, ένοπλη ανταρτική εξέγερση. Οι αντάρτες και οι ένοπλες ομάδες τοπικών οργανώσεων χτύπησαν συνολικά σε είκοσι δύο χωριά της περιοχής και στην πόλη της Δράμας, μην αντέχοντας να βλέπουν τους ίδιους αδίσταχτους κατακτητές να σφετερίζονται για τρίτη φορά τη γη και τις περιουσίες τους.

Τελικά νεότερες έρευνες δείχνουν ότι η εξέγερση της Δράμας ήταν μια απεγνωσμένη και ηρωική πράξη αντίστασης και όχι βουλγαρική προβοκάτσια, παρά το γεγονός ότι η ανάμνησή της πνίγηκε αμέσως σε μια θάλασσα τύψεων και οργής εξαιτίας των τραγικών συνεπειών της.Στόχος των ανταρτικών επιθέσεων ήταν κυρίως αστυνομικοί, δήμαρχοι, κοινοτάρχες, αγροφύλακες και άλλοι φορείς της κρατικής βουλγαρικής εξουσίας, καθώς και συνεργάτες των Βουλγάρων.

Σύμφωνα με επισταμένη έρευνα κατά τις επιθέσεις των ανταρτών εκτελέστηκαν τριάντα πέντε (35) Βούλγαροι και δώδεκα (12) συνεργάτες τους.Τα βουλγαρικά αντίποινα υπήρξαν άμεσα και σκληρά και επεκτάθηκαν πολύ πιο πέρα από το χώρο εκδήλωσης των ανταρτικών επιθέσεων.

Συνολικά σε πενήντα οικισμούς του νομού Δράμας, σε τριάντα έξι οικισμούς του νομού Σερρών και σε δεκαπέντε οικισμούς του νομού Καβάλας εκτελέστηκαν περισσότεροι από δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα (2.140) αθώοι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής. Από αυτούς οι χίλιοι εξακόσιοι δέκα τέσσερις (1.614) ήταν από το νομό Δράμας, οι τετρακόσιοι δεκαέξι (416) από το νομό Σερρών και οι εκατόν δέκα (110) από το νομό Καβάλας.Ιδιαίτερα δοκιμάστηκε η μαρτυρική πόλη της Δράμας, αν και μέσα στην πόλη οι ανταρτικές επιτυχίες ήταν ελάχιστες. 

Κατά τη νύχτα της εξέγερσης ο κατοχικός στρατιωτικός διοικητής συνταγματάρχης Μιχαήλοφ, που είχε ειδοποιηθεί στο μεταξύ για τις κινήσεις των ανταρτών στο Δοξάτο, είχε δώσει εντολή να πυροβολείται στο ψαχνό όποιος κυκλοφορούσε στους δρόμους, ενώ από τα ξημερώματα άρχισαν οι μαζικές συλλήψεις.Το πρωί της 29ης Σεπτεμβρίου 1941 γέμισαν τα στρατόπεδα και οι βουλγαρικοί αστυνομικοί σταθμοί από πολίτες που δεν είχαν καμιά απολύτως ανάμιξη στα γεγονότα.

Ο αριθμός των συλληφθέντων ξεπέρασε τους χίλιους. Την ίδια μέρα άρχισαν οι ομαδικές εκτελέσεις. Χωρίς να προηγηθεί δίκη και καταδικαστική ετυμηγορία, εκατοντάδες Δραμινοί και κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής που ήρθαν την Κυριακή στην πόλη για το παζάρι, που τότε γινόταν κάθε Δευτέρα, θανατώθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης.Σύμφωνα με τις πρόσφατες έρευνες ο συνολικός αριθμός των θυμάτων που προκάλεσαν τα άμεσα βουλγαρικά αντίποινα –μόνο μέσα στην πόλη της Δράμας– ήταν τουλάχιστον πεντακόσιες εξήντα δύο (562) ψυχές. Ο αριθμός αυτός ίσως να μην είναι τόσο εντυπωσιακός όσο φαίνονται μερικά άλλα εξωπραγματικά νούμερα που παγιώθηκαν έκτοτε στη συλλογική μνήμη κυρίως στη Δράμα και στο Δοξάτο.

Το Δοξάτο τιμήθηκε: το 1945 με Βασιλικό Διάταγμα, το 1985 με το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το 1998 με Προεδρικό Διάταγμα, δυνάμει του οποίου χαρακτηρίστηκε ως «Μαρτυρική Πόλη».
Ωστόσο, η αποκρουστικότητα ενός εγκλήματος δεν κρίνεται μόνο από τον αριθμό των θυμάτων αλλά κυρίως από την αγριότητα και το μίσος αυτών που το διέπραξαν.

 ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Πηγαδά Ευδοκία, σύζυγος Δημοσθένη, γεννήθηκε το 1905 στην Ανατολική Θράκη (Βιζύη ή Βίζα ή Βιζού) και κατοικεί στο Δοξάτο Δράμας, συνταξιούχος ΟΓΑ. Μαρτυρία της 3-6-1991, ώρα 11.00΄ ΘΕΜΑ: Εκτελέσεις (Περίληψη) Τέλος Απριλίου 1941 εμφανίστηκαν οι Βούλγαροι και μετά από συνεχείς αναγνωρίσεις της περιοχής εγκαταστάθηκαν στο Δήμο μας στο κτίριο που είναι ο σημερινός παιδικός σταθμός.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Γιαννάκου Φανής του Θωμά, στο δεύτερο όροφο του σπιτιού τους, εγκαταστάθηκαν 2 υπάλληλοι του Δήμου, ο ένας ονόματι Μπόρις?Αν και αρχικά οι Βούλγαροι δε δημιουργούσαν προβλήματα, παρά ταύτα πολλοί Δοξατιανοί προύχοντες αναχώρησαν για Θεσ/νίκη πρώτα και μετά για Νιγρίτα, όπου πέρασαν καλύτερα τα κατοχικά χρόνια, γιατί η περιοχή πέρα από το Σττρυμόνα ποταμό θεωρείτο ελεύθερη Ελλάδα και γενικά η διαβίωση στα εδάφη εκείνα δεν προκαλούσε αγωνία και κίνδυνο?

Προβλήματα στις σχέσεις μας δεν υπήρχαν και όταν οι Βούλγαροι έφεραν και τις οικογένειές τους μαζί, το κλίμα ήταν πολύ καλύτερο. Τον ίδιο καιρό όμως αρκετοί κάτοικοι του Δοξάτου και της γύρω περιοχής, κυρίως κομμουνιστές , κατέφευγαν στο βουνό, δημιούργησαν κάποιο ψευτοαντάρτικο και οι πρώτες βουλγαρικές ανησυχίες, αλλά και προβληματισμοί, φώλιασαν στον ορίζοντα?

Έφτασε η 28-9-1941, είχαν αρχίσει να πέφτουν σκοτάδια όταν ξαφνικά ακούστηκαν καμπάνες και η φράση τώρα, ήρθε η ώρα?» Η ώρα πέρασε γρήγορα και τον ήχο της καμπάνας τον αντικατέστησαν οι πυροβολισμοί. Σε λίγο φούντωσε η μάχη μεταξύ ανταρτών και χωροφυλάκων. Τα κτίριο της φυλακής πυρπολήθηκε. 

Προς στιγμή η νίκη φαινόταν να είναι με το μέρος των ανταρτών, μια νίκη που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του Δοξάτου. Μπορεί να μην ήταν πεπειραμένοι στρατιωτικοί οι αντάρτες, μπορεί να παρασύρθηκαν από άλλους, μπορεί να παραδόθηκαν, όμως και ο πιο επιεικής κριτής, μπροστά στο αποτέλεσμα, τους επικρίνει και τους κατηγορεί για την αφέλειά τους. 

Ξημέρωσε. Ένα αεροπλάνο έριξε 3-4 βόμβες γύρω από το χωριό, χτύπησαν οι καμπάνες και οι Βούλγαροι στους δρόμους φώναζαν μανιασμένοι, «βγείτε όλοι έξω, γιατί θα κάψουμε το χωριό»?Μας μάζεψαν στο σχολείο κι εκεί έγινε διαχωρισμός ανδρών και γυναικόπαιδων, ενώ μεταξύ των ανδρών έγινε διαχωρισμός νέων και γερόντων?Τα μεσάνυχτα έφτασε στ? αυτιά μας ο ήχος των πολυβόλων και η φράση «σκοτώνουν τους άνδρες μας» πάγωσε το αίμα μας.

Η Λιούσια Σοφία, που ήταν έγκυος, της ήρθαν πόνοι γέννας και με τη βοήθεια της γριάς Μαλέα πρακτικής μαμής ήρθε στον κόσμο ένα αγόρι που τα πρώτα ρουχαλάκια ήταν κομμάτια από τα φουστάνια μας?Ρωτήσαμε τους Βουλγάρους φρουρούς για την τύχη των ανδρών μας και αυτοί απάντησαν «αυτοί πάνε, λυπόμαστε που είχε και νέους»?.Μετά 8 ημέρες, αφού τα πτώματα είχαν μυρίσει τα ξεθάψαμε και τα θάψαμε σε ομαδικό τάφο. Οι γυναίκες φόρεσαν όλες μαύρα, το γέλιο έσβησε από τα χείλια μας , η αποφράδα εκείνη ημέρα δεν ξεχάστηκε, ούτε θα ξεχαστεί ποτέ.

ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ:

Είναι γνωστες οι σφαγες της περιοχης Δοξατου Δραμας που εγιναν στις 29 Σεπτεμβριου 1941 .Οι Βουλγαροι σε συνεργασια με Κομμουνιστες του ΚΚΕ οργανωσαν μια δηθεν εξεγερση προβοκατσια με με αφορμη αυτην την εξεγερση επνιξαν οι Βουλγαροι στο αιμα την ευρυτερη περιοχη Εχω στα χερια μου εγγραφα που περιγραφουν λεπτο προς λεπτο τι συνεβη αλαλ είναι πολλα και πολυς ο κοπος να δακτυλογραφηθουν

Ακομα και οι Γερμανοι εφριξαν με το εγκλημα αυτό για το οποιο ΟΥΔΕΠΟΤΕ ελογοδοτησε η Βουλγαρια.Οταν Η Ελληνικη κυβερνηση το 1945 ζητουσε δικαιοσυνη μετα τον πολεμο η Βουλγαρια ειχε συμπαραστατη το ΚΚΕ!!

Όταν οι ιδιοι οι Γερμανοι ζητησαν εξηγησεις για τις ομαδικες σφαγες οι Βουλγαροι ηθελαν να πεισουν τους Γερμανους ότι πραγματι εγινε εξεγερση του πλυθυσμου και απλως αυτοι κατεστειλαν την εξεγερση !!!
Για αυτό εκαναν δικες παρωδιες καποιων <<ελληνων>>συντροφων τους του ΚΚΕ
28 ατομα περασαν απο δικες Οσοι κομμουνιστες βεβαιωσαν με τις καταθεσεις τους ΟΤΙ δεν υπηρχε συνεργασια Βουλγαρων και ΚΚΕδων δικαστηκαν και αμεσως αφεθηκαν ελευθεροι!

Οσοι όμως για καποιους λογους τολμησαν να πουν την αληθεια ετουφεκισθησαν αμεσως!!

Μεταξυ των κατηγορουμενων ηταν και ο κομμουνιστης Κροκος στελεχος του ΚΚΕ από το χωριο Κύρια (μηπως σημερα εχει άλλο ονομα γνωριζει κανεις;)που θρηνει 158 Εκλληνες δολοφονημενους από τους Βουλγαρους

Αυτος στην απολογια του ειπε:

Τι ζητατε από εμενα ευθυνες και δεν ζητατε από τον (Βουλγαρο) Νομαρχη Δραμας;

 
Σε εμενα τον ιδιον ερχοταν ο Νομαρχης σας και με παρακινουσε συνεχως να οργανωσουμε παρτιζανικο κινημα.Σε εμενα εδωσε χρηματα ,οπλα και αλλα εφοδια για να τα δωσω στο κομμα μου.

Σε μενα μου παρεσχε τοσες και τοσες διευκολυνσεις για να επιτυχω καλυτερα στην διοργανωση του κινηματος.Ως και τις προκυρηξεις που μοιραζαμε αυτος τις ετυπωσε.Τι ζητατε λοιπον ευθυνες από εμενα;

Από τους δικους σας αρχηγους να ζητησετε ευθυνες που αφου μας ξεσηκωσαν κι επετυχαν τον σκοπο τους ,μετα μας προδωσαν και τωρα θελουν να μας βουλωσουν το στομα με τον θανατο

Το ιδιο βραδυ ο Κροκος ειχε τουφεκισθει στο Ινστιτουτο Καπνου Δραμας οπου εγινοντο οι εκτελεσεις .
Και για αποφυγη επιπλοκων με τους Γερμανους ο Νομαρχης Δραμας Γκεωργκηεφ μετετεθη σε άλλο μερος

ΥΓ Ο κομμουνιστης Φαρακος σε καποιο βιβλιο του γραφει για τον ρολο του ΚΚΕ στην σφαγη του Δοξατου στο πλευρο των βουλγαρων βεβαιως βεβαιως 

 

Συνολικά σε πενήντα οικισμούς του νομού Δράμας, σε τριάντα έξι οικισμούς του νομού Σερρών και σε δεκαπέντε οικισμούς του νομού Καβάλας εκτελέστηκαν περισσότεροι από δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα (2.140) αθώοι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής. Από αυτούς οι χίλιοι εξακόσιοι δέκα τέσσερις (1.614) ήταν από το νομό Δράμας, οι τετρακόσιοι δεκαέξι (416) από το νομό Σερρών και οι εκατόν δέκα (110) από το νομό Καβάλας.

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ «Ο Ζαχαριάδης ευθύνεται για την εκτέλεση του Μπελογιάννη» .

«Αλμπατρος” έλεγε τον Μπελογιάννη ο Ζαχαριάδης. “Οπως το άλμπατρος είναι το πουλί που πετάει μέσα στην καταιγίδα, έτσι κι ο Μπελογιάννης ανοίγει τα φτερά του μέσα σ΄ όλες τις καταιγίδες” έλεγε ο Ζαχαριάδης. Ο Νίκος το θεωρούσε αυτό μεγάλο έπαινο και έτσι το θεώρησα κι εγώ όταν μου το είπε. Επρεπε να περάσω από πολλούς κύκλους της κολάσεως για να δω την ωμή αλήθεια. Ενα τέτοιο πουλί της καταιγίδας χρειαζόταν ο αρχηγός, ένα πουλί που θα ριχνόταν μέσα στην καταιγίδα και θα έπεφτε κεραυνοβολημένο για τη δόξα του κόμματος, που είχε ακολουθήσει τυφλά τον αρχηγό του στα λάθη του για τη δόξα του ίδιου του αρχηγού».

Με τα λόγια αυτά καταλήγει ένα από τα κείμενα της «πολιτικής διαθήκης» που άφησε η Ελλη Παππά, σύντροφος στη ζωή και στον αγώνα μιας ηρωικής μορφής του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, του Νίκου Μπελογιάννη, που

εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952 από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Τα κείμενα που άφησε η ίδια αρκετά χρόνια πριν από τον θάνατό της (πέθανε τον Οκτώβριο του 2009) στον διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη κ. Αγγ. Δεληβορριά με τον όρο να δημοσιευθούν μετά θάνατον μόλις κυκλοφόρησαν σε βιβλίο που εξέδωσε το Μουσείο υπό τον τίτλο «Μαρτυρίες μιας διαδρομής» (σε επιμέλεια του ιστορικού κ. Τ. Σακελλαρόπουλου).

Φωτίζοντας άγνωστες πτυχές της υπόθεσης Μπελογιάννη, όπως και της αλληλένδετης με αυτήν υπόθεσης Πλουμπίδη, η Ελλη Παππά εξαπολύει δριμύ κατηγορώ κατά του τότε πανίσχυρου ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, στον οποίο αποδίδει την (πολιτική) ευθύνη για τη θυσία του Μπελογιάννη. Οπως προκύπτει από τα γραπτά της, η στάση του εκτός Ελλάδος γενικού γραμματέα του κόμματος απέναντι στην ανοιχτή επιστολή του Ν. Πλουμπίδη (επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ) η οποία δημοσιεύθηκε λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεση και στην οποία αναλάμβανε κάθε ευθύνη δηλώνοντας έτοιμος να παραδοθεί προκειμένου να γλιτώσει ο Μπελογιάννης το εκτελεστικό απόσπασμα ήταν η καθοριστική εκείνη κίνηση η οποία επίσπευσε και προσδιόρισε τις εξελίξεις.

Ο Ζαχαριάδης είχε χαρακτηρίσει «προδότη» και «χαφιέ» τον Πλουμπίδη και κατασκεύασμα της Ασφάλειας την επιστολή του ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ολοκλήρωση του μακάβριου έργου που επιτελούσε το μετεμφυλιακό καθεστώς καθώς αφαιρούσε κάθε περιθώριο (νομικό ή πολιτικό) ώστε να διασωθούν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του.

Η Ελλη Παππά καταθέτει στη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη

«Τ ο γιατί ο Ζαχαριάδης επέσπευσε την εκτέλεση του Νίκου αφαιρώντας κάθε νομική δυνατότητα αναβολής έκανα χρόνια να το βρω» αναφέρει η Παππά στη «διαθήκη» της και συμπληρώνει: «Δεν θα το έβρισκα ποτέ όσο η σκέψη μου έμενε κολλημένη στη μία πλευρά, του Πλουμπίδη.

“Γιατί ο Ζαχαριάδης χτύπησε τον Πλουμπίδη καταγγέλλοντας εσπευσμένα το γράμμα του; ” ήταν το ερώτημα στο οποίο προσπαθούσα να απαντήσω. Ετσι όμως το “Πυρ! ” που ακούσαμε να βγαίνει από το στόμα του Ζαχαριάδη εμφανιζόταν σαν “παρενέργεια”, σαν ένα λάθος που άθελά του διέπραξε ο αρχηγός του κόμματος καθώς βιάστηκε να αποκηρύξει το γράμμα του Πλουμπίδη χωρίς να μετρήσει τις συνέπειες που θα είχε για τη ζωή του Νίκου εκείνη η- επιεικώς “εσπευσμένη”- ενέργειά του».

Κατά την Ελλη Παππά, το «λάθος» αυτό το είχε επισημάνει ο ίδιος ο Μπελογιάννης όταν πια όλα είχαν δρομολογηθεί: «Και να σκέφτεσαι ότι πάμε να πεθάνουμε για ένα λάθος» της είχε πει. «Που σήμαινε: “Λάθος όλα”. Ολα όσα έγιναν από την αποχή (σ.σ.: εννοεί την απόφαση του Ζαχαριάδη να απέχει το ΚΚΕ από τις εκλογές του 1946) κι έπειτα» γράφει η Παππά «με ευθύνη της ηγεσίας και προσωπική ευθύνη του γραμματέα». Και συνεχίζει: «Και τώρα ερχόταν άλλο ένα λάθος που δεν ήταν κατ΄ ανάγκην συνέπεια του αρχικού αλλά συνδεόταν από άλλον δρόμο με το αρχικό: ήταν αναγκαίο για να αποπλύνει το μέγα λάθος, που στάθηκε η αφετηρία σειράς λαθών. Ο Μπελογιάννης έπρεπε να πεθάνει!».

«Σε σπίτι που είχα ραντεβού πήγε η Ασφάλεια»

Η Ελλη Παππά τον Μάιο του 2002

Ε νας από τους κρίσιμους κρίκους στην υπόθεση Μπελογιάννη ήταν το θέμα της σύλληψής του. Στην Ελλάδα έφτασε παράνομα από το εξωτερικό τον Ιούνιο του 1950 με αποστολή την ανασυγκρότηση των διαβρωμένων από την Ασφάλεια κομματικών οργανώσεων. Ηρθε σε επαφή με τον Πλουμπίδη, ενώ γνώρισε και την Ελλη Παππά (Ιωαννίδου, τότε).

Ο Μπελογιάννης συνελήφθη στις 20 Δεκεμβρίου 1950, ενώ λίγες ημέρες αργότερα συνελήφθη και η σύντροφός του. Πιάστηκαν στο ίδιο σπίτι, του Τάκη Καλοφωλιά, στον οποίο κάποιοι έχουν αποδώσει την ευθύνη για τις συλλήψεις. Η Ελλη Παππά ωστόσο αποκαθιστά τα πράγματα, λέγοντας ότι «εμείς ποτέ δεν είπαμε πως ο Καλοφωλιάς ήταν χαφιές, ούτε ότι “πρόδωσε τα πάντα”».

Και αυτό παρ΄ ότι ο Πλουμπίδης «τον χαρακτήριζε “χαφιέ”, προφανώς με βάση ότι στο δικό του σπίτι, στο σπιτάκι της οδού Πλαπούτα, είχαμε συλληφθεί και ο Νίκος κι εγώ». Αποκαλεί μάλιστα «μεγάλη ατυχία» τη σύλληψη του Μπελογιάννη «γιατί έγινε τυχαία - και αυτό συσκότισε τα πράγματα κι εμπόδισε να καταλάβουμε τι πραγματικά συνέβαινε εκείνο τον καιρό στο κόμμα» . Τις συνθήκες της σύλληψής του τις είχε περιγράψει ο ίδιος ο Μπελογιάννης σε σημείωμα που κατάφερε να της δώσει όταν πια στην απομόνωση κατόρθωσαν να επικοινωνούν χρησιμοποιώντας κομμάτια από ακάθαρτες εφημερίδες, τις οποίες έπλεναν και έγραφαν σε αυτές είτε με μια μύτη μολυβιού που είχε τον πρώτο καιρό ο Μπελογιάννης είτε με τα καμένα σπίρτα της Παππά.  

«Σε σπίτι όπου είχα ραντεβού είχε πάει η Ασφάλεια. Η κοπέλα του σπιτιού κατάφερε να βρίσκεται έξω από την πόρτα την ώρα που θα πήγαινα, μου έκανε νόημα από μακριά κι έτσι γλίτωσα. Εφυγα, πήρα ένα ταξί, κατέβαινα τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Καθώς πλησιάζαμε στο σπίτι του Καλοφωλιά, σκέφτηκα αυτό που μου είχε ζητήσει απ΄ έξω ο σύντροφος που σου έλεγα προχτές (ο Ζαχαριάδης), να πάω να βρω τη μητέρα του. Στην αρχή είχα σκεφτεί να πάμε μαζί, θα ήταν ευκαιρία και για έναν ωραίο περίπατο. Μα ύστερα είπα πως θα ήταν αντισυνωμοτικό και σκέφτηκα να στείλω τον Καλοφωλιά. Οταν φτάναμε στην Πλαπούτα, σαν τον διάβολο άφησα το ταξί και πήγα στο σπίτι του. Βρέθηκα μπροστά στην Ασφάλεια». Η Παππά επισημαίνει ότι «αυτό ήταν το τυχαίο». «Δεν είχε ραντεβού ο Νίκος με τον Καλοφωλιά, γι΄ αυτό και ήξερε πως δεν θα υπήρχε το σημάδι πως το σπίτι ήταν εντάξει. Μπήκε». 

Λίγες ημέρες αργότερα στο ίδιο σπίτι πήγε και η Ελλη Παππά μετά από συνεννόηση με τον Πλουμπίδη δίχως να γνωρίζει κανείς για τις συλλήψεις. Η ίδια είχε γράψει παλαιότερα ότι το σημάδι στην πόρτα του σπιτιού (ένας σπάγκος που κρεμόταν από την κλειδαριά) ήταν στη θέση του κι έτσι ο Μπελογιάννης αλλά και η ίδια μπήκαν ανυποψίαστοι ενώ τους περίμεναν οι ασφαλίτες. Οπως εξηγεί, το σημάδι αυτό ήταν παλιό. «Παρασύρθηκα από το παλιό σημάδι, τράβηξα τον σπάγκο και μπήκα» γράφει.

«Αποκαλυπτήρια πρακτόρων»
Ειδικές αναφορές σε πρόσωπα τα οποία διαδραμάτιζαν καίριο ρόλο εκείνη την ταραγμένη εποχή περιέχει η «διαθήκη», η οποία μεταξύ των άλλων ξεχωρίζει τον Ν. Βαβούδη, ο οποίος ήταν υπεύθυνος των παράνομων ασυρμάτων του ΚΚΕ και αυτοκτόνησε στην κρύπτη του στην Καλλιθέα όταν εντοπίστηκε από την Ασφάλεια και ενώ ο Μπελογιάννης βρισκόταν στη φυλακή. Μάλιστα η ανακάλυψη των ασυρμάτων οδήγησε στη μετατροπή της κατηγορίας του Μπελογιάννη από παράνομη κομμουνιστική δραστηριότητα σε κατασκοπεία εις βάρος της Ελλάδος και ως εκ τούτου άνοιξε ο δρόμος για το εκτελεστικό απόσπασμα.

Η Ελλη Παππά θεωρεί ότι ο Βαβούδης ήταν «χαφιές» και του αποδίδει σκευωρία εναντίον του Πλουμπίδη. «Ο Βαβούδης ήξερε καλά ποια χορδή χτυπούσε. Ο Ζαχαριάδης ζούσε με το άγχος ότι η οργάνωση της Αθήνας ήθελε να ανεξαρτητοποιηθεί από την ηγεσία έξω, επομένως μια καταγγελία ότι ο Νίκος (Πλουμπίδης) είχε “τάσεις ανεξαρτησίας” τον κατέτασσε αυτόματα στους εχθρούς του Ζαχαριάδη» γράφει αναφορικά με σήματα που έστελνε ο Βαβούδης προς την κομματική ηγεσία στο εξωτερικό και τα οποία αποκαλύφθηκαν μετά την εξάρθρωση του μηχανισμού των ασυρμάτων «Σκοτεινή η περίπτωση Ακριτίδη»

Η Ελλη Παππά με τον Νίκο Μπελογιάννη σε διάλειμμα της δίκης

Ενα ακόμη στέλεχος της ΚΕ του ΚΚΕ είχε εισέλθει στην Ελλάδα παράνομα λίγους μήνες μετά τον Μπελογιάννη με την ίδια αποστολή. Ηταν ο Νίκος Ακριτίδης. Η Ελλη Παππά υπαινίσσεται στη «διαθήκη» της ότι ο ρόλος του ήταν ύποπτος. Την άποψη αυτή είχε εκφράσει από τότε προς την ηγεσία του κόμματος, η οποία είχε ερευνήσει την υπόθεση και είχε καταλήξει ότι δεν ευσταθούν οι κατηγορίες της.

Η ίδια ωστόσο αναφέρει ότι «η περίπτωση του Ακριτίδη ήταν- και έμεινε- από τις πιο σκοτεινές εκείνης της σκοτεινής εποχής». Και καταγράφει το εξής περιστατικό: «Ενα βράδυ, λίγες ημέρες μετά τη σύλληψή μας, ήρθε ο Κροντήρης (της Ασφάλειας) στο κελί μου. “Εχεις χαιρετισμούς από τον Νίκο” μού είπε περιχαρής. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως θα είχε μιλήσει ο Σταθμός έξω (της Ελεύθερης Ελλάδας) για μας. “Από ποιον Νίκο; Τον Ζαχαριάδη; ” τον ρώτησα αθώα. “Όχι. Από τον Ακριτίδη. Τον πιάσαμε κι αυτόν. Εδώ τον έχουμε”».

Μπελογιάννης και Ακριτίδης είχαν κανονίσει συνάντηση τις παραμονές των Χριστουγέννων, αλλά λίγες ημέρες νωρίτερα ο πρώτος είχε συλληφθεί. Ετσι θεωρήθηκε ότι, αν ο Ακριτίδης είχε πάει στο σημείο του παράνομου ραντεβού, μπορεί και να είχε συλληφθεί. Οπως αναφέρει η Παππά, «περιμέναμε να τον δούμε στην απομόνωση», κάτι όμως που δεν συνέβη ποτέ. Οταν με κάποια ευκαιρία ρώτησε τον Κροντήρη «τι κάνει ο Ακριτίδης;», εκείνος έκανε τον ανήξερο, διαψεύδοντας τον αρχικό ισχυρισμό του ότι τον είχαν συλλάβει, κάτι που, κατά την ίδια, «επιβεβαίωνε τις υποψίες μας».
tovima.gr

Ελλη Παππά: «Στην ιεραρχία του ΚΚΕ «ανέβαιναν» οι τυφλοί και τα πτώματα»Κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις του μουσείου Μπενάκη με τίτλο ''ΕΛΛΗ ΠΑΠΑ-ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ'' η πνευματική της διαθήκη.

«Οι νέοι των τελευταίων δεκαετιών του 20ου αιώνα, δεν μπορούν να καταλάβουν τη σχέση ενός κομμουνιστή του ‘40 με το Κόμμα. Ήταν μια σχέση καθαρά μεταφυσική» γράφει η Έλλη Παππά στην πνευματική της διαθήκη, που μόλις κυκλοφόρησε, αυτούσια και υπό τον τίτλο «Έλλη Παππά - Μαρτυρίες μιας διαδρομής», από τις εκδόσεις του Μουσείου Μπενάκη.

«Η προσωπική μου αντίληψη» συνεχίζει η ίδια «ήταν ότι το να ξεκόψεις από το Κόμμα ή να σε απορρίψει το Κόμμα ήταν σαν να σε απόδιωχνε το γένος σου στην κοινωνία των γενών: Ήταν ποινή χειρότερη από την καταδίκη σε θάνατο» λέει η γενναία αγωνίστρια της Αριστεράς, η οποία 16 χρόνια πριν πεθάνει είχε καταθέσει σε δύο φάσεις, το 1993 και το 1995, στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, δύο κείμενά της για την βιωματική της μαρτυρία και την πολιτική της εμπειρία από την μακρόχρονη θητεία της στο κομμουνιστικό κίνημα, με τον όρο να ανοιχτούν μετά τον θάνατό της.

Η Έλλη Παππά, σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ από τα κατοχικά χρόνια, κρίκος στην αλυσίδα του παράνομου μηχανισμού του κομμουνιστικού κόμματος στην διάρκεια του εμφυλίου έως την σύλληψή της, τον Δεκέμβρη του 1950 , παρέμεινε μέχρι το τέλος της (πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 2009), μαχητική, διανοούμενη, ασυμβίβαστη.
Καταθέτει τα πράγματα όπως τα αντιλήφθηκε, τα πίστεψε και τα ερμήνευσε.
Παρέδωσε τεκμήρια που εναπόκειται στους ιστορικούς να τα εκτιμήσουν.

«Ποιος ήταν ο ρόλος ανθρώπων με ηγετικές θέσεις ή εξ απορρήτων της ηγεσίας με αινιγματική προσωπικότητα και δραστηριότητα;» είναι ένα ερώτημα που την απασχολεί έντονα και υπογραμμίζει τρεις περιπτώσεις - Θ. Λυκογιάννη, Δ. Βλαντά, Ν. Βαβούδη. Οι εκτιμήσεις της μάλιστα για τον τελευταίο, διαπερνούν το βιβλίο. Σημειώνεται ότι ο Νίκος Βαβούδης, στέλεχος του ΚΚΕ, είχε την εποχή εκείνη την ευθύνη των ασυρμάτων που επέτρεπαν την επικοινωνία με την εξόριστη ηγεσία του ΚΚΕ.

Από το στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Ακριτίδη, περίμενε, όπως γράφει, κάποιες εξηγήσεις, «πράγμα που δεν έγινε ποτέ».

Η γνωριμία της με το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Μπελογιάννη, ο έρωτάς τους, η σύλληψη και η απομόνωσή τους στην φυλακή, η εκτέλεση Μπελογιάννη, τα γράμματα στον γιο τους Νίκο, κυριαρχούν στο κείμενό της.

Η μακρά της «θητεία» στις φυλακές Αβέρωφ (αποφυλακίστηκε το 1963), οι συγκρούσεις της με ομάδα φυλακισμένων γυναικών, η καθαίρεσή της από τα κομματικά της καθήκοντα μέσα στην φυλακή, κατονομάζονται, αποκαλύπτοντας τραγικές παραμέτρους.

«Με την ελπίδα ότι οι καταγεγραμμένες εμπειρίες της μπορούν ίσως να χρησιμεύσουν σε κάτι» η Έλλη Παππά, αναφέρει ρητά ότι «η αλλαγή μεθόδων λειτουργίας, λήψης κι εφαρμογής των αποφάσεων, ο σεβασμός στους αγωνιστές είναι πλέον στοιχειώδεις ανάγκες για την Αριστερά του τόπου μας, ύστερα από τις σκληρές εμπειρίες της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού».

Ειδικό κεφάλαιο στο βιβλίο είναι το πολυσέλιδο δακτυλόγραφό της, για τον Νίκο Πλουμπίδη, το οποίο κατέθεσε πρώτο στο Μπενάκη, το 1993.

«Χρύσα Χατζηβασιλείου, Στέργιος Αναστασιάδης, Νίκος Πλουμπίδης: τρία μέλη του Πολιτικού Γραφείου που είχαν αντιταχθεί στην απόφαση για τον ένοπλο αγώνα. Και οι τρεις εξοντώθηκαν διπλά. Με την απομόνωση, την δυσφήμιση ή το διά της σιωπής θάψιμο από το ίδιο το Κόμμα, στο οποίο ήταν στρατευμένοι με αφοσίωση και συνέπεια μέχρι θανάτου» γράφει, μεταξύ άλλων η Έλλη Παππά.

Στο κείμενό της για τον Νίκο Πλουμπίδη, περιλαμβάνεται και το ιδιόχειρο γράμμα του προς την ίδια, με ημερομηνία 4/5/52, στο οποίο της γράφει για τον Νίκο Βαβούδη, ενώ με διάθεση προστατευτική, την συμβουλεύει πώς να διαχειριστεί τις πολύ δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζει μέσα στην φυλακή, μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη.

Για την «υπόθεση Πλουμπίδη», η Έλλη Παππά καταθέτει ό,τι βίωσε και γνωρίζει. Εξάλλου η υπόθεση Νίκου Πλουμπίδη,- για τον οποίο δεν έγινε ποτέ κομματική αποκατάσταση όπως ο ίδιος την εννοούσε, σε συνέδριο του ΚΚΕ, - είναι ένα αυτόνομο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και στη νεώτερη πολιτική ιστορία.

Τον τόμο «Έλλη Παππά - Μαρτυρίες μιας διαδρομής», επιμελήθηκε ο ιστορικός του Μουσείου Μπενάκη, Τάσος Σακελλαρόπουλος.

Ο «θίασος» της Αριστεράς

Η ελληνική Αριστερά έχει χάσει οριστικά το τρένο της Ιστορίας. Οσοι διαβάσουν αυτό το κείμενο μπορεί να ενοχληθούν, είτε ασχολούνται με τα αριστερά κομματικά δρώμενα είτε είναι απλοί υποστηρικτές της. Φυσικά θα αρνηθούν ότι κάτι τέτοιο ισχύει, αλλά πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να το αμφισβητήσουν με απτά επιχειρήματα. Διότι πριν από όλα ούτε οι ίδιοι δεν γνωρίζουν πού πορεύονται- προς απογοήτευση πολλών ανθρώπων που αναζητούν στις τάξεις της Αριστεράς πολιτικό καταφύγιο για τις αξίες και τις αρχές που πρεσβεύει.

Ο «αριστερός θίασος» πρωταγωνιστεί αυτές τις ημέρες σε δύο σκηνές. Στη μία πρωταγωνιστεί το ΚΚΕ, στην άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ. Για το ΚΚΕ βέβαια τα πράγματα είναι απλά. Τόσο απλά όσο και η λογική του «μπετόν αρμέ» και της κομματικής ορθοδοξίας που ευλαβικά ακολουθεί ο Περισσός, επαναλαμβάνοντας μονότονα το αντι-ιμπεριαλιστικό του μήνυμα

Η μεγαλύτερη απογοήτευση όμως είναι οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Κατ΄ αρχάς, οι ενδιαφερόμενοι για τις κομματικές διεργασίες στην Κουμουνδούρου πρέπει να προμηθευτούν... χάρτη ή GΡS προκειμένουν να προσανατολιστούν μέσα στον κυκεώνα των τάσεων, των ρευμάτων, των Κεντρικών Επιτροπών, των Γραμματειών και των Πολιτικών Γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, του Συνασπισμού ή κάποιας άλλης από τις συνιστώσες. Δεν φαίνεται να υπάρχει η παραμικρή κοινή στόχευση, το παραμικρό κοινό όραμα για το τι θέλουν να επιτύχουν.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου έφεραν στην επιφάνεια, με δραματικό τρόπο, τις αντεγκλήσεις, τα αδιέξοδα, τα προσωπικά καπετανάτα και τις ανέξοδες πομπώδεις δηλώσεις των κορυφαίων στελεχών. Το παράδειγμα της σχέσης Αλαβάνου- Τσίπρα είναι χαρακτηριστικό της τραγωδίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ηγέτης αποφασίζει να παραδώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής σε έναν νεαρό «πρίγκιπα», αδοκίμαστο στο σκληρό τερέν της πολιτικής.

Ο «πρίγκιπας», άλλοτε σταρ των μαθητικών καταλήψεων στις αρχές της δεκαετίας του 1990, γλυκάθηκε. Και επιχείρησε, με άκομψο τρόπο, «να σκοτώσει τον πολιτικό του πατέρα». Ο τελευταίος βέβαια, παλιά καραβάνα και μαθημένος στην αέναη πολυδιάσπαση της Αριστεράς που την καταδίκασε στην περιθωριοποίηση, έχει αποφασίσει να πάρει μια ιδιότυπη ρεβάνς. Η προετοιμασία ενός κινήματος έχει ουσιαστικά εξαγγελθεί μέσω διαρροών αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα. Οπως και η κάθοδός του ως υποψηφίου στην Περιφέρεια Αττικής, την οποία άλλοτε θέλει και άλλοτε παραχωρεί, για το καλό του ΣΥΡΙΖΑ...

Μέσα σε όλο αυτό το χαοτικό σκηνικό υπάρχει η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Φώτη Κουβέλη. Με λόγο πιο ρεαλιστικό από εκείνο των πρώην συντρόφων του φαίνεται ότι αποπειράται να διεισδύσει στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ωστόσο είναι ακόμη πολύ νωρίς να κριθεί ο κ. Κουβέλης και οι συνοδοιπόροι του. Το πρόβλημα της Αριστεράς άλλωστε είναι γενικότερο. Αφορά την κατ΄ επάγγελμα αντιδραστικότητα, η οποία ενίοτε μετατρέπεται σε θέσεις σκληροπυρηνικές, αδιαφορώντας για την κατάθεση ουσιαστικών προτάσεων πολιτικής. Δυστυχώς για τους οπαδούς της Αριστεράς οι εν Ελλάδι ηγέτες της φαίνεται να τους έχουν εγκαταλείψει οριστικά...
ΒΗΜΑ

ΑΦΟΥ ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΧΩΝΕΙ Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΤΕ ΚΑΤΙ ΒΡΩΜΑΕΙ!!

Αφού φτάσαμε στο σημείο ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ να τα χώνει στην κυβέρνηση για τα ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ε,ναι τότε νομίζω ότι τα είδαμε όλα. Είναι τόσο απλό το θέμα η οι καμπάνες έχουν αρχίσει να χτυπάνε και εμείς δεν ακούμε.

Δεν ακούμε, η δεν μας αφήνουν να ακούσουμε. Όταν σε μια χώρα που συμβαίνουν μύρια όσα τα δελτία παραπληροφόρησης από τα 45 λεπτά διάρκεια τα 40 λεπτά τα αφιερώνουν στον ΑΓΓΕΛΟΥ ας ψάξει ο καθένας μας να βρεί πως μας την στήνουν χωρίς να παίρνουμε χαμπάρι.

Έχουμε καταντήσει να παρακολουθούμε τηλεοπτική κάλυψη πολιτικών θέσεων και συμφερόντων  διασήμων και πλουσίων παρουσιαστών σε κουβεντούλα στο σαλόνι του σπιτιού τους μαζί με 4-5 κολλητούς σχεδόν πάντα τους ίδιους.

Αλλά τι είναι αυτά που λέω για τους ανθρώπους οι οποίοι δεν εμφανίζονται ποτέ να εμπλέκονται σε σκάνδαλα ,ύποπτες δραστηριότητες,φοροδιαφυγή η τόσα άλλα παραπτώματα που εμπλέκονται οι κοινοί θνητοί.

Μαζικές απολύσεις στην «Τυποεκδοτική»;

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες μιλούν για μαζικές απολύσεις στην «Τυποεκδοτική». Συγκεκριμένα, στον δικτυακό τόπο Indymedia αναρτήθηκε άρθρο όπου κάνει λόγο για ενημέρωση των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ σχετικά με το θέμα.

Το άρθρο στο Indymedia

θα αποζημιωθούν κανονικά οι απολυμένοι;

Σύμφωνα με ενημέρωση που έγινε στις οργανώσεις του ΚΚΕ σε όλη την Ελλάδα, η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ λόγω μείωσης του κύκλου εργασιών της υποχρεώνεται να προχωρήσει το επόμενο διάστημα σε πολλές απολύσεις. Αυτό που δεν είναι ακόμα σαφές είναι αν θα ζητήσει από τους προς απόλυση να παραιτηθούν, ώστε η επιχείρηση να γλυτώσει τις αποζημιώσεις ή όλοι οι απολυμένοι θα αποζημιωθούν κανονικά.

Μην σπεύσουν οι ΚΝίτες και διάφοροι «κομμουνιστές» να διαψεύσουν την είδηση.

Πλήγμα σε ακτοπλοΐα και τουρισμό.

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΡΙΦΤΗ

Πλήγμα στην ακτοπλοΐα και τον τουρισμό κατέφερε για μια ακόμη φορά το ΠΑΜΕ συνεχίζοντας να προκαλεί με κινήσεις που «θίγουν» τους κλάδους της ακτοπλοΐας οι οποίοι στηρίζουν την δοκιμαζόμενη εθνική οικονομία δημιουργώντας παράλληλα μια έκρυθμη κατάσταση στο πρώτο λιμάνι της χώρας.

Την ίδια στιγμή έκανε πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας κατά των ασφαλιστικών και εργασιακών αλλαγών. Αδύναμη η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την κατάσταση άφησε τα μέλη του ΠΑΜΕ να «αλωνίζουν» χθες στο λιμάνι του Πειραιά αγνοώντας επιδεικτικά τη δικαστική απόφαση που είχε κρίνει παράνομη την 24ωρη απεργία την οποία είχαν προκηρύξει δύο ναυτεργατικά σωματεία.

Συνδικαλιστές κατέλαβαν τους καταπέλτες και δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθεί κανένα δρομολόγιο ωστόσο κανένα εκ των αρμόδιων οργάνων δεν μερίμνησε ώστε να εφαρμοστεί η δικαστική απόφαση, αλλά και ο νόμος. Το αποτέλεσμα ήταν ακτοπλοϊκές εταιρείες να επιρρίπτουν ευθύνες στην ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, να υποβάλλουν μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου και εξαγριωμένοι επιβάτες που είχαν λάβει διαβεβαιώσεις από τις εταιρείες ότι θα ταξίδευαν να πιάνονται στα χέρια με τους συνδικαλιστές και τελικά να καταφέρονται κατά πάντων…

Το σκηνικό που εκτυλίχθηκε από νωρίς χθες το πρωί στο λιμάνι του Πειραιά, δοκιμάζοντας το Δημοκρατικό Σύστημα φαίνεται πως είχε επιμελώς προσχεδιαστεί… Τα δύο σωματεία -Πανελλήνια Ένωση Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού και ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ- είχαν γνωστοποιήσει ότι παρά την δικαστική εξέλιξη, που έκρινε παράνομη και καταχρηστική την απεργιακή κινητοποίηση, θα προχωρούσαν κανονικά στον «αποκλεισμό» του λιμανιού του Πειραιά. Οι παροικούντες… στον Πειραιά γνώριζαν ότι τα σωματεία θα ενισχύονταν από μέλη του ΠΑΜΕ και συνεπώς τα δρομολόγια θα ήταν δύσκολο έως αδύνατο να εκτελεστούν.

Παρά όμως τις εκκλήσεις των εταιρειών προς το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να ληφθούν μέτρα ώστε η δικαστική απόφαση να εφαρμοστεί εκ του αποτελέσματος, απεδείχθη ότι είχε ληφθεί απόφαση το Λιμενικό Σώμα να μην επέμβει για να αποπλεύσουν τα πλοία. Οι λόγοι πολλαπλοί, πρωτίστως όμως στην συγκεκριμένη περίοδο που διανύει η χώρα και με δεδομένη τη θέση της κυβέρνησης για τις στοχεύσεις του ΠΑΜΕ, η στάση αυτή φαίνεται να υπαγορεύεται από τη λογική «δεν θα τους κάνουμε ήρωες»…

Οι επιβάτες πάντως είχαν ενημερωθεί με ανακοινώσεις των εταιρειών προς τα ΜΜΕ ότι τα δρομολόγια θα γίνουν και δεν θα υπάρξουν τροποποιήσεις αφού τα πληρώματά τους θα εργάζονταν κανονικά. Οι ταξιδιώτες «κατέβηκαν» στο λιμάνι αλλά βρέθηκαν μπροστά στις ανθρώπινες αλυσίδες που είχαν σχηματιστεί πάνω στους καταπέλτες.

Σημεία «αιχμής» τα πλοία Blue Star Ferries και αργότερα το μεσημέρι τα Highspeed. Μεγάλη μερίδα επιβατών πολιόρκησε -χωρίς επιτυχές αποτέλεσμα- τους καταληψίες με τις λογομαχίες, τις ύβρεις και τα χλευαστικά σχόλια προς τα μέλη του ΠΑΜΕ να πυκνώνουν ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που… «ήρθαν» στα χέρια.

Ήταν μόνο η πειθαρχία των συνδικαλιστών που βοήθησε να αποφευχθούν τα χειρότερα αφού… όργανα της τάξης δεν υπήρχαν! Στα σημεία της έντασης βρίσκονταν μόνο ελάχιστοι λιμενικοί, που ούτως ή άλλως εκτελούν μέτρα τάξης και κάποιες φορές επενέβησαν κυρίως υπό τον φόβο μήπως… «πέσει κανένας στη θάλασσα». Ουσιαστικά οι επιβάτες φαίνεται πως κατά έναν νοσηρό τρόπο «κλήθηκαν» να επιβάλλουν την τάξη (;).

Η εικόνα διάλυσης προκάλεσε νέες αντιδράσεις των εταιρειών με την Ένωση Επιχειρήσεων Ναυτιλίας να καταθέτει στο Α' Λιμενικό Τμήμα μήνυση κατά παντός υπευθύνου τόσο για παρακώλυση θαλασσίων συγκοινωνιών όσο και για την μη εφαρμογή της δικαστικής απόφασης. Λίγη ώρα αργότερα μάλιστα σε ανακοίνωσή της η Attica Group στρέφεται και κατά του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη με αφορμή και δηλώσεων του γ.γ. Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας Γ. Χριστόπουλου σημειώνοντας «θα θέλαμε οι υπεύθυνοι να έχουν την ευθιξία να παραιτούνται όταν δεν στέκονται στο ύψος των ευθυνών που οι ίδιοι έχουν αναλάβει» ενώ σε ειρωνικό ύφος καταλήγει «θα θέλαμε να ενημερωθούμε εάν θα πρέπει στο εξής την άδεια απόπλου να την ζητάμε από το ΠΑΜΕ».

Την ίδια στιγμή «σιγή ιχθύος» τηρεί η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία, που απαρτίζεται από συνολικά 14 σωματεία, αφήνοντας την μειοψηφία, δηλαδή τα δύο που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ να ορίζουν την «πολιτική» του συνδικαλιστικού οργάνου στην ναυτιλία…
.

Οι ακτοπλόοι κατηγορούν το ΚΚΕ για μικροκομματική τακτική

«Σε μικροκομματικά συμφέροντα που πλήττουν το κοινωνικό σύνολο επιδιώκοντας να καταστρέψουν την οικονομική συνοχή των νησιών του Αιγαίου» αποδίδουν οι εκπρόσωποι των εταιρειών της ακτοπλοΐας την απόφαση των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, τα οποία ελέγχονται από το ΚΚΕ, να προχωρήσουν σήμερα σε 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση, την ίδια ώρα που τα υπόλοιπα πρωτοβάθμια ναυτεργατικά σωματεία-μέλη της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας δεν συμμετέχουν.

Η απόφαση που έλαβε χθες η Δικαιοσύνη κηρύσσοντας την απεργία των δύο σωματείων του ΚΚΕ παράνομη, έπειτα από αίτημα του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας, ώθησε τον Σύνδεσμο και την Ενωση Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας να καλέσουν τα υπουργεία Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και Προστασίας του Πολίτη να λάβουν άμεσα τα μέτρα εκείνα που θα διασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία της ακτοπλοΐας.

Το γεγονός ότι και τα πληρώματα των πλοίων από χθες δηλώνουν ότι δεν θα συμμετάσχουν στην απεργιακή κινητοποίηση, ιδιαίτερα μετά την απόφαση της ΠΝΟ, επέτρεψε στις ακτοπλοϊκές εταιρείες να «επιτεθούν» σε ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ κατηγορώντας τα σωματεία για μικροκομματικά συμφέροντα και επιδιώξεις που στρέφονται κατά του κοινωνικού συνόλου.

Οι εκπρόσωποι των εταιρειών θεωρούν αδικαιολόγητες τις κινητοποιήσεις και δηλώνουν έτοιμοι «ακόμη και να κόψουν τους κάβους των πλοίων για να ταξιδέψουν» , υποστηρίζοντας ότι «οι ακατανόητες αυτές κινητοποιήσεις που δεν έχουν κανένα απολύτως αίτημα πλήττουν ευθέως τη νησιωτική Ελλάδα». Οι ίδιοι αναφέρουν ότι «όσο προχωρούμε στη θερινή περίοδο τόσο τα προβλήματα από τέτοιου είδους κινητοποιήσεις θα γίνονται τεράστια και ανυπέρβλητα».

Ευθύνες ωστόσο επιρρίπτουν και προς το υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, που είναι και αρμόδιο πλέον για την ακτοπλοΐα, καθώς, όπως αναφέρουν, «πρέπει να διασφαλίσει ότι δεν θα σταματούν τα πλοία όποτε θέλει το ΚΚΕ και χωρίς λόγο».

Εκατοντάδες ταξιδιώτες, έλληνες και ξένοι, βρίσκονται στο λιμάνι για να επιβιβαστούν στα πλοία, αλλά αυτά είναι αποκλεισμένα.

Το ΚΚΕ εξευτελίζει τη δημοκρατική ασυλία

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου Στις δημοκρατίες, η διαφορετική γνώμη προστατεύεται. Οπως η ελεύθερη πολιτική, συλλογική ή ατομική, δραστηριότητα. Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες προστατεύεται με ξεχωριστή επιμονή και η διαφορετικότητα. Τα δικαιώματα των μειοψηφιών, θρησκευτικών αντιλήψεων, ομοφυλοφίλων ή όποιων άλλων βλέπουν τον κόσμο με τον δικό τους, ξεχωριστό, τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που εγγυάται τον αλληλοσεβασμό και το δικαίωμα του καθενός απέναντι στον άλλο, είναι ο νόμος. Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός που, από τη μεταπολίτευση του ’74 και μέχρι σήμερα, χαίρει ξεχωριστής και ενισχυμένης ασυλίας. Το κόμμα αυτό έχει καταλάβει διακεκριμένο στασίδι στο πολιτικό σκηνικό, αν και εμπράκτως, όσο και επιδεικτικά, αγνοεί τη βάση της κοινωνικής ελευθερίας, όπως διασφαλίζεται με τους στέρεους, πλέον, δημοκρατικούς θεσμούς που διαθέτει η χώρα. Για παράδειγμα, καταγγέλλει με πολύν θόρυβο τα «αφεντικά» για τις «σκοτεινές βλέψεις» τους, ενώ το ίδιο με ζήλο διατηρεί την πλήρη συσκότιση στα οικονομικά του. Καταγγέλλει τα «συμφέροντα» των ολίγων και, την ίδια στιγμή, προστατεύει κάτω από τα φτερά της κομματικής νομιμότητας τα συμφέροντα κάποιων εκλεκτών. Το Κ.Κ., όπως όλα τα κόμματα, διαθέτει μηχανισμό επαγγελματικών στελεχών. Ακολουθώντας το καταστατικό του, όπως και τα άλλα κόμματα, χρησιμοποιεί τον μηχανισμό για να ενισχύει την παρουσία του στην καθημερινότητα της πολιτικής, όπως είναι η επιρροή στα μεγάλα σωματεία και συνδικάτα. Εκεί που διαφέρει το Κ.Κ. είναι ο τρόπος με τον οποίο συστηματικά παρεμβαίνει σε ανταγωνισμούς επιχειρηματικών συμφερόντων. Η συνάφεια του Κ.Κ. με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα αποτελούσε πάντοτε μία από τις πλέον γλαφυρές πλευρές του «αστικού μύθου», που ήθελε κάποιους επιχειρηματίες, με πλέον προβεβλημένο τον Σωκράτη Κόκκαλη, να έχουν τον τρόπο τους με τον Περισσό. Ποτέ όμως και τίποτε δεν αποδείχτηκε κατά τρόπο οριστικό, επιτρέποντας όμως στη φήμη να εδραιωθεί. Η νεότερη όμως δραστηριότητα του Κ.Κ. αφορά ξεχωριστούς και ιδιαίτερους ανταγωνισμούς, που συνήθως έμεναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η τρέχουσα κρίση, επειδή ακριβώς ανατρέπει κατεστημένα φέουδα σε διάφορες γωνιές της οικονομίας, αναδεικνύει κρυμμένες πλευρές των σχέσεων που έχει εξυφάνει ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός με τα «αφεντικά» που εκμεταλλεύονται τον σχετικό τζίρο. Η περίπτωση της εμπορευματικής ναυτιλιακής γραμμής Κόρινθος - Ραβένα και ο αυτονόητος ανταγωνισμός με την παράλληλη γραμμή Πάτρα - Ανκόνα έφερε στην επιφάνεια τη «μέθοδο ΚΚΕ» στους ενδοκαπιταλιστικούς πολέμους. Οταν βλάπτεται η «αυλή του κόμματος», ο Περισσός, με την πολιτική του παρέμβαση, αδιαφορεί για την όποια αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων, εθνική ή διεθνική, θα μπορούσε να υπάρξει. Ετσι, ο συμπαθής γραμματέας της ΠΝΟ, τον οποίο οι ΚΚουέδες εμφανίζουν ως «επιρροή», προτιμά να κλωτσάει την ευκαιρία να πάρει ο Πειραιάς και άλλα ελληνικά λιμάνια τη μερίδα του λέοντος από την αναβάθμιση της τουριστικής αγοράς της Μεσογείου. Η νεοσταλινική μετεξέλιξη του ΚΚΕ ανατρέπει τη βάση επί της οποίας συγκατοικούσαν οι οπαδοί αυτού του χώρου, με τους υπόλοιπους πολίτες. Η επιλογή του συγκεκριμένου κόμματος να τσαλακώνει τον νόμο και να αγνοεί το συλλογικό συμφέρον, ακυρώνει τη συμφωνία του αστικού κόσμου με την ιστορική ηγεσία του κομμουνιστικού ρεύματος.

Η Αριστερά και το Σύνταγμα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Το άρθρο 59 του Συντάγματος ορίζει τα εξής: « Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».

Τον ανωτέρω όρκο έδωσαν στη σημερινή Βουλή όλοι οι βουλευτές ΠαΣοΚ, Νέας Δημοκρατίας, ΛΑΟΣ και η κυρία Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ. Οι υπόλοιποι βουλευτές του ΚΚΕ, αρνούμενοι να δώσουν θρησκευτικό όρκο, δεσμεύτηκαν για την πίστη τους στο Σύνταγμα, στους νόμους και στο δημοκρατικό πολίτευμα με τον λόγο της τιμής τους. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκαν να δώσουν οποιονδήποτε όρκο και αποχώρησαν από τη σχετική δημόσια συνεδρίαση.

Ξεκινώντας από τους τελευταίους διερωτώμαι κατά πόσον νομιμοποιούνται οι εκλεγμένοι από τον λαό ως εκπρόσωποί του να θεωρούνται κατά το γράμμα του Συντάγματος νομοταγείς βουλευτές. Ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου κ. Νίκος Αλιβιζάτος που τον ρώτησα, μου είπε ότι τη δημοκρατική νομιμοποίησή τους εξασφαλίζει η δημοκρατική εκλογή τους. Ταπεινό ερώτημα της στήλης:

Αφού δεν ορκίστηκαν πίστη στην πατρίδα και στο δημοκρατικό πολίτευμα και υπακοή στο Σύνταγμα και στους νόμους δικαιούνται και να τα αγνοούν και, ακόμη χειρότερα, να αισθάνονται αποδεσμευμένοι από οποιαδήποτε υποχρέωση τήρησης των νόμων; Γι΄ αυτό άραγε συμμετέχουν χωρίς αναστολές στις πεζοδρομιακές εκδηλώσεις και στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις οι οποίες έχουν καταντήσει την Ελλάδα αναρχούμενη χώρα, στην οποία άλλωστε επί χρόνια έχουν το πάνω χέρι με τα καδρόνια, τις βαριοπούλες και τις βόμβες μολότοφ ανεμπόδιστα και ατιμωρητί οι δεδηλωμένοι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές;

Ως προς το ΚΚΕ και το συνδικαλιστικό του παράρτημα ΠΑΜΕ, διαπιστώνουμε τα εξής: Ενώ ορκίστηκε πίστη στο δημοκρατικό πολίτευμα, στο Σύνταγμα και στους νόμους, την ίδια στιγμή ακόμη και μέσα στη Βουλή διακηρύσσει την ανυπακοή (δηλαδή την παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων) και αναδεικνύει ως υπέρτατο νόμο «το δίκιο του εργάτη». Δηλαδή, νόμος είναι ό,τι συμφέρει ή νομίζει ότι συμφέρει τον καθένα μας, και μάλιστα κατά την εκδοχή της κυρίας Παπαρήγα και των συντρόφων της, και των «επαγγελματιών επαναστατών» του ΠΑΜΕ.

Κατά δε τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ κ. Μάκη Μαΐλη δεν οφείλεται σεβασμός στο Σύνταγμα επειδή το κόμμα του δεν το έχει ψηφίσει. Αρα κατά τη φασιστική αυτή εκδοχή, που θα τη ζήλευε και ο Μουσολίνι και θα χειροκροτούσε βεβαίως ο Στάλιν, το 93% το οποίο ψήφισε το ισχύον Σύνταγμα θα πρέπει να παραιτείται από τα δικαιώματα και τη θεσπισμένη νομιμότητα που ψηφίζει η συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής και του Λαού, αν δεν συμφωνεί ο λαός του 8%, τον οποίον εκπροσωπούν η κυρία Παπαρήγα και οι σύντροφοί της. Επί πλέον διερωτώμαι ταπεινά: Ποιαν αξία έχει ο λόγος τιμής του ΚΚΕ και των βουλευτών του που έδωσαν πανηγυρικά στη σχετική συνεδρίαση της Βουλής, αφού οι ίδιοι μετά τον καταπατούν συνειδητά και με τα λόγια και με τα έργα τους;

Πάντως θα πρέπει οι αναγνώστες μου να γνωρίζουν ότι τα συνεπή προς την ιδεολογία τους μέλη του ΚΚΕ δεν τα δεσμεύουν οι όρκοι και οι λόγοι τιμής που δίνουν διότι δεν έχουν πρόβλημα συνείδησης αν ψεύδονται. Ο ιδεολογικός ηγέτης τους Λένιν, του οποίου το πελώριο άγαλμα κυριαρχεί στο προαύλιο του κομμουνιστικού ανακτόρου στον Περισσό, είχε διακηρύξει: «Το να λέμε την αλήθεια είναι μια αστική προκατάληψη. Το ψεύδος δικαιολογείται από τον διακαώς επιδιωκόμενο σκοπό μας». Δηλαδή την ψηφοθηρία έως την κατάληψη της εξουσίας και χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες.

www.tovima.gr

KATYN MASSACRE - Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΚΑΤΙΝ

Η σφαγή στο δάσος του Katyn (στα πολωνικά zbrodnia katynska δηλαδή το έγκλημα στο Κatyn) ήταν η μαζική εκτέλεση πολωνών πολιτών και αξιωματικών από τις σοβιετικές αρχές το 1940. Εκτίμηση για τον αριθμό των θυμάτων είναι από 15,000 έως 21,768. Τα θύματα εκτελέστηκαν στο δάσος του Katyn, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Kalinin και Kharkin αλλά και αλλού.

Περίπου 8.000 ήταν αξιωματικοί του που είχαν συλληφθεί κατά την εισβολή του σοβιετικού στρατού το 1939 και οι υπόλοιποι πολίτες (εργοστασιάρχες, κληρικοί, δικηγόροι δημόσιοι λειτουργοί) που συνελήφθησαν με κατηγορίες κατασκοπίας. Καθώς η νομοθεσία στην Πολωνία προέβλεπε ότι οι απόφοιτοι Πανεπιστημίων έπρεπε υποχρεωτικά να υπηρετήσουν στο στρατό ως αξιωματικοί, οι σοβιετικοί κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν μεγάλο μέρος της Πολωνικής διανόησης αλλά και από την Ουκρανία, Γεωργία και Λευκορωσία που είχαν πολωνική εθνικότητα.

Το 1943, η ανακάλυψη ομαδικών τάφων από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής που είχαν εισβάλει στην Πολωνία το 1941, πυροδότησε σειρα γεγονότων που οδήγησαν στο ρήγμα των σχέσεων της Πολωνικής εξόριστης στο Λονδίνο κυβέρνησης και των σοβιετικών. Η Σοβιετική ένωση συνέχισε να αρνείται την ευθύνη έως το 1990 οπότε αναγνώρισε οι μυστικές υπηρεσίες πραγματοποίησαν τις σφαγές και την επακόλουθη συγκάλυψη αυτών.

Όμως δε κατατάσσουν το γεγονός στα εγκλήματα πολέμου ή στις γενοκτονίες, παρά την επιμονή της πολωνικής πλευράς ώστε να κινηθούν νομικές διαδικασίες και να αποζημιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων. Η κατασταση αυτή εξακολουθεί μεχρι σήμερα. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939, ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στην Πολωνία από τα ανατολικά με αφορμή τη συνθήκη Molotov-Ribbentropp για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα τους καθώς οι γερμανοί είχαν ήδη αρχίσει επίθεση στη δύση από την 1 Σεπτεμβρίου.

Η γρήγορη προέλαση των σοβιετικών δεν βρήκε αντίσταση από τους πολωνούς που είχαν ήδη υποστεί σοβαρές ήττες στη δύση , με αποτέλεσμα 250,000 με 450,000 αιχμάλωτοι να βρεθουν σε σοβιετική κρατηση. Πολλοι ελευθερώθηκαν αμέσως (περί τις 250.000) και άλλοι προωθήθηκαν στις Μυστικές υπηρεσίες για ανάκριση. Στις 19 Σεπτεμβρίου οι αιχμάλωτοι πολέμου ανέρχονται σε 40.000. Καταγράφονται σε λίστες και μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στα στρατόπεδα οι πολωνοί θα υποβάλλονταν σε εκτενείς ανακρίσεις σχετικά με τα πολιτικά τους φρονήματα από άνδρες των μυστικών υπηρεσιών. Τους δινόταν η εντύπωση ότι θα ελευθερωθούν ενώ στην ουσία κατατάσσονταν σε λίστες αντιφρονούντων και σκληροπυρηνικών « hardened and uncompromising enemies of the soviet authority» Οι λίστες αυτές θα γίνονταν λίστες θανάτου. Στις 5 Μαρτίου 1940, τα μέλη του σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου Stalin, Molotov, Kaganovich, Kalinin, Voroshilov, Mikoyan και Beria, υπογράφουν διαταγή εκτέλεσης 25,700 «εθνικοφρόνων και εχθρών της επανάστασης» που κρατούνται σε στρατόπεδα της δυτικής Ουκρανίας και Λευκορωσίας.

Μέσα σε ένα μήνα, δηλαδή έως τις 3 Απριλίου τουλάχιστον 22,400 αιχμάλωτοι πολέμου έχουν εκτελεστεί. Σε αυτούς που πέθαναν στο Katyn συμπεριλαμβάνονται 2 στρατηγοί, 79 συνταγματάρχες, 258 ανώτεροι αξιωματικοί, 654 λοχαγοί, 17 πλωτάρχες, 85 στρατιώτες και ακόμα ένας πρίγκιπας, 20 καθηγητές πανεπιστημίου (μεταξύ αυτών ο Stefan Kaczmarz) 300 γιατροί, εκατοντάδες δικηγόροι, μηχανικοί και δάσκαλοι, πάνω από 100 δημοσιογράφοι και συγγραφείς. Η Józef Dowbor-Muśnicki, ήταν η μόνη γυναίκα που εκτελέστηκε. Το 99% των αιχμαλώτων εκτελέστηκαν, μόλις 395 γλίτωσαν. Αναλυτική περιγραφή των εκτελέσεων έδωσε στην κατάθεση του ο Dmitrii Tokarev, πρώην αρχηγός του Περιφεριακού Συμβουλίου Εσωτερικών Υποθέσεων στο Κalinin. Σύμφωνα με τον Tokarev, οι εκτελέσεις άρχιζαν το βράδυ και σταμάταγαν το πρωί.

Στη πρώτη βάρδια εκτελέστηκαν 350 άνθρωποι, αλλά οι εκτελεστές δυσκολεύτηκαν πολύ με τέτοιο μεγάλο αριθμό, οπότε οι επόμενες βάρδιες εκτελούσαν έως 250 ανθρώπους. ΟΙ εκτελέσεις ήταν μεθοδικές. Μετά τον έλεγχο των στοιχείων του αιχμάλωτου, περνούσαν χειροπέδες και τον οδηγούσαν σε ένα κελί με ηχομόνωση. Μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο ήχος καλυπτόταν από τη λειτουργία μεγάλων εξαεριστήρων που δούλευαν όλο το βράδυ. Η σωρός μεταφερόταν έξω από το κελί από άλλη πόρτα σε φορτηγό μεταφοράς και ο επόμενος μελλοθάνατος εμπενε στο κελίΤο έγκλημα είχε τελεστεί. Μετά αρχισε η ακόμα ποιό σκοτεινή υπόθεση της συγκαλυψης. Η τύχη των αιχμαλώτων αναζητήθηκε για πρώτη φορά μετά την εισβολή των Γερμανών στην Σοβιετική Ένωση.

Οι Σοβιετικοί αναζήτησαν τη συνεργασία της Πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης για την αναδημιουργία του Πολωνικού στρατού μεσα στή σοβιετική περιφέρια, που θα εμπόδιζε την προέλαση των Γερμανών. Ο στρατηγός Andres που ανέλαβε την οργάνωση του νεου στρατου έθεσαν το θέμα και ο ίδιος μαζί με τον εξόριστο Πρωθυπουργό Sikorski, πήραν προσωπική διαβεβαίωση από την Stalin ότι οι αιχμάλωτοι θα ελευθερωθούν. Το 1942 πολωνοί σιδηροδρομικοί εργάτες αναφέρουν στις πολωνικές μυστικές αρχές, την ύπαρξη ομαδικών τάφων στο Katyn. Το γεγονός δε παίρνει συνέχεις γιατί κανένας δε πιστεύει την έκταση της αναφοράς για την υπαρξη τάφων με τοσους νεκρούς. Η μοίρα των αιχμαλώτων παραμένει άγνωστη έως που η γερμανική Wehrmacht ανακαλύπτει τον Απρίλιο του 1943, 4.243 πτώματα στο δάσος στο Goat Hill κοντά στο Katyn.

H ανακάλυψη θα γίνει ισχυρό όπλο στα χέρια του Goebbels που βλέπει λαμπρή ευκαιρία να διασπάσει το μέτωπο με τη Δύση , διαβάλλοντας την αξιοπιστία των σοβιετικών. Το γερμανικό ραδιόφωνο στηρίζει την προπαγάνδα και οι γερμανοί φέρνουν ουδέτερους ιατροδικαστές να εξετάσουν τα πτώματα. Το γεγονός παίρνει δημοσιότητα. Οι γερμανοί πέτυχαν να υποβαθμίσουν τους σοβιετικούς στα μάτια των δυτικών, παρουσιάζοντας τους σαν το αδηφάγο τέρας που θα κατασπαράξει τον δυτικό πολιτισμό.

Επιπλέον, οι αντιδράσεις του Πρωθυπουργού Sιkorski, απειλούσαν με ρήγμα της σχέσεις των δυτικών με τους σοβιετικούς. Η σοβιετική κυβέρνηση αρνήθηκε αμέσως την κατηγορία και ανταπάντησε ότι οι αιχμάλωτοι είχαν σταλεί για εργασία στο Smolensk το 1941 όπου τους συνέλαβαν οι γερμανοί και τους εκτέλεσαν .

Οι γερμανοί προέβαλαν ιατροδικαστικές αναφορές που καταδείκνυαν ότι τα θύματα είχαν σκοτωθεί το 1940 όταν ή περιοχή ήταν στην κατοχή των σοβιετικών . Τον Απρίλιο του 1943 η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση επιχείρησε να φέρει το γεγονός στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους σοβιετικούς και ζήτησε έρευνα από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.

Βρήκε όμως ισχυρή αντίδραση από τον Στάλιν, που κατηγόρησε τους Πολωνούς για συνεργία με τους γερμανούς και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις ενώ παράλληλα ξεκίνησε εκστρατεία υποστήριξης μιας νέας φίλα προσκείμενης πολωνικής κυβέρνησης με έδρα τη Μόσχα και ηγέτη τον Wanda Wasilewska. Ο Sikorski, του οποίου οι αδιαπραγμάτευτες θέσεις ανοιξαν το ρήγμα των σοβιετικών με τους Δυτικούς συμμάχους, πέθανε ξαφνικά μετά από δύο μήνες.

Τα αίτια του θανάτου του ακόμα αμφισβητούνται. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα αναγκάστηκαν σε υποχώρηση από το Katyn τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Goebbels προέβλεψε ότι οι σοβιετικοί θα «ανακαλύψουν» ότι οι γερμανοί σκότωσαν 12.000 αξιωματικούς και ότι θα θέσουν ως σκοπό τους να «ανακαλύψουν» όσο το δυνατόν περισσότερους τάφους. Η πρόβλεψη του πραγματοποιήθηκε. Τον Ιανουάριο του 1944 η Σοβιετική ένωση ζητά «Ειδική επιτροπή για τη διερεύνηση των εκτελέσεων των πολωνών αιχμαλώτων από Γερμανούς φασίστες εισβολείς στο δάσος του Katyn».

Νέες ιατροδικαστικές έρευνες δείχνουν ότι τα θύματα πυροβολήθηκαν το 1941 όταν η περιοχή ήταν σε γερμανική κατοχή. Νέα «στοιχεία» «ανακαλύπτονται» όπως χρυσά ρολόγια πάνω στα θύματα με την ημερομηνία να δείχνει 1941, σημειωματάρια και σημειώσεις με αναφορές στην ημερομηνία κλπ.

Οι έρευνες διεξάγονται από την Επιτροπή Burdenko και την Ακαδημία ιατρικών επιστημών της Σοβιετικής ένωσης χωρίς της εποπτεία Πολωνών ή ουδέτερων εμπειρογνωμόνων. Τα συμπεράσματα ήταν σαφή. Οι γερμανοί φασίστες είχαν εκτελέσει τους αιχμάλωτους. Η στάση των δυτικών συμμάχων ήταν μια σιωπηλή αποδοχή των πορισμάτων Burdenko που αποσκοπούσε στην μη διακοπή των σχέσεων με τους σοβιετικούς τότε σύμμαχους.

Η σημασία της Πολωνίας στη Συμμαχία δεν ήταν τόσο σημαντική όσο στα πρώτα χρόνια., οπότε άρχισαν να επανεξετάζουν της δεσμεύσεις τους προς τη πολωνική πλευρά υπό την πίεση των σταλινικών απαιτήσεων . Αν και ο Τσόρτσιλ θεωρούσε πιθανή την εμπλοκή των σοβιετικών στις εκτελέσεις, διαβεβαίωνε τον Στάλιν ότι δε θα υπάρξει έρευνα του Ερυθρού Σταυρού σε περιοχές που ήταν υπό γερμανική κατοχή για τον κίνδυνο αλλοίωσης των γεγονότων με πλαστά στοιχεία.

Η αναφορά του στο Κatyn και μετά τον πόλεμο παρέμενε πάντα λακωνική. Παρόμοια στάση ακολούθησε και ο Ρούσβελτ αν και το πόρισμα της επιτροπής Earle καταδείκνυε την σοβιετική ανάμιξη.

Απέρριψε το αίτημα και δήλωσε πεπεισμένος ότι οι Ναζί είχαν εκτελέσει τις σφαγές. Το πόρισμα παρακάμφθηκε.Στα χρόνια του ψυχρού πόλεμου η σφαγή ήταν απαγορευμένο θέμα από τη κομουνιστική Πολωνική κυβέρνηση. Η αναφορά και μόνο ήταν επικίνδυνη.

Το Katyn έσβησε από την Πολωνική ιστορία. Και παρέμεινε πολιτικό ταμπού μέχρι την πτώση του ανατολικού μπλοκ το 1989.

Η σοβιετικη ενωση, συνεχιζε να αρνειται οποιανδηποτε σχεση με τη σφαγη, μεχρι το 1990, οποτε και αναγνωρισε η διαπραξη του εγκληματος απο την NKVD, ο ιδιος ο Μιχαηλ Γκορμπατσοφ καθως και τη μεταγενεστερη συγκαλυψη που επιχειρηθηκε.

Μια εισαγγελικη ερευνα πιστοποιησε την ευθυνη της σφαγης, χωρις ομως να χαρακτηριζει αυτη τη πραξη ως εγκλημα πολεμου. Κατι τετοιο, θα επεβαλε την συλληψη και επιδοση στη πολωνια, ολων των επιβιωσαντων υπευθυνων και ενοχων, κατι που ειχε ζητησει η πολωνικη κυβερνηση. Επιπροσθετως, τα θυματα δεν καταταγησαν ως "θυματα της σταλινικης καταστολης" το οποιο εμποδιζει την οποια μεταθανατια αποκατασταση των θυματων.

Τι έγινε στο Κατίν

Τις πρώτες ώρες της 24ης Αυγούστου 1939 υπογράφεται η συμφωνία Σοβιετικής Ένωσης και ναζιστικής Γερμανίας, από τους υπουργούς εξωτερικών των δύο χωρών Molotov και Ribbentrop. H συνθήκη γνωστή και ως Χίτλερ-Στάλιν προέβλεπε μη επίθεση μεταξύ των δύο χωρών και σε περίπτωση επίθεσης από τρίτη χώρα προς κάποια από τις δύο, τήρηση ουδετερότητας από την άλλη. Η συμφωνία ακόμα περιελάμβανε ένα μυστικό πρωτόκολλο που μοίραζε την Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής των δύο χωρών, με την Πολωνία στο επίκεντρο των ανακατατάξεων.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 ο Χίτλερ ξεκινάει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ναζί επιτίθενται στην Πολωνία από δυτικά. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1939 είναι οι σειρά των Σοβιετικών να υλοποιήσουν το μυστικό πρωτόκολλο και επιτίθενται στην Πολωνία από ανατολικά. Πολωνοί αξιωματικοί, αστυνομικοί και διανοούμενοι αιχμαλωτίζονται από τον Κόκκινο Στρατό και προωθούνται από την NKVD, πρόδρομο της KGB, σε τρία στρατόπεδα σε Σοβιετικό έδαφος.

Στις 22 Ιουνίου 1941, η Γερμανία παραβιάζει τη συνθήκη Molotov-Ribbentrop και εισβάλλει στη Σοβιετική Ένωση. Στις 13 Απριλίου 1943 το "Ραδιόφωνο του Βερολίνου" ανακοινώνει την ανακάλυψη από τους Ναζί στο Σοβιετικό έδαφος και συγκεκριμένα στο δάσος του Κατίν, ομαδικού τάφου στον οποίο βρέθηκαν τρεις χιλιάδες Πολωνοί αξιωματικοί και κατηγορεί τους Σοβιετικούς για τη σφαγή. Τις επόμενες μέρες οι Ναζί καλούν ειδικούς από κατεχόμενες χώρες και ανασείρουν πάνω από δέκα χιλιάδες νεκρούς Πολωνούς αξιωματικούς. Αμέσως ξεκινά επιχείρηση αξιοποίησης της σφαγής από τον υπουργό προπαγάνδας του Χίτλερ, Τζόζεφ Γκέμπελς.

Όταν το 1944 οι Γερμανοί υποχωρούν και οι Σοβιετικοί ανακαταλαμβάνουν τα εδάφη, o Στάλιν στήνει μια πανομοιότυπη επιχείρηση αυτοψίας με αυτή των Γερμανών και τους ανταποδίδει τις κατηγορίες. Στον απέραντο ομαδικό τάφο, οι Σοβιετικοί βρίσκουν σφαίρες γερμανικής προέλευσης. Οι σύμμαχοι, Αμερικανοί και Άγγλοι, σπεύδουν να υιοθετήσουν τη Σοβιετική εκδοχή. Πολύ αργότερα, την εποχή της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, ο Μπορίς Γέλτσιν παραδίδει στην Πολωνική ηγεσία απόρρητα Σοβιετικά έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η εντολή για τη σφαγή στο Κατίν φέρει την υπογραφή του Στάλιν. Δείτε το σύντομο απόσπασμα από "το κουτί της Πανδώρας" του Κώστα Βαξεβάνη:

Μεγέθυνση

Το ξεσκέπασμα

Αυτοί που θέλουν να ξαναγράψουν την Ιστορία με τους δικούς τους όρους, φυσικά δεν είναι άλλοι από τους "συντρόφους" του ΚΚΕ. Η εφημερίδα του κόμματος λοιπόν σε μια σειρά από άρθρα "απαντάει" στην ταινία "Κατίν", σύμφωνα με την οποία για τη σφαγή ευθύνονται οι Σοβιετικοί.

Σε ένα από αυτά τα άρθρα [εδώ], η εφημερίδα παραθέτει το παρακάτω χωρίο από το ημερολόγιο του Γκέμπελς (ένα σχετικά δυσεύρετο βιβλίο), με εγγραφή στις 8 Μάη 1943:

«...δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες... Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε»...

Ανατρέχοντας στη συγκεκριμένη ημερομηνία στην αγγλική μετάφραση "The Goebbels diaries, 1942-1943. Edited, translated, and with an introd. by Louis P. Lochner, Westport, Conn., Greenwood Press [1970, c1948]" της Βρετανικής Βιβλιοθήκης εντοπίσαμε το χωρίο (κλικ στην εικόνα για ανάγνωση).

Η ακριβής μετάφραση είναι:

«Δυστυχώς γερμανικά πυρομαχικά βρέθηκαν στους τάφους του Κατίν. Το ερώτημα πως βρέθηκαν εκεί χρειάζεται αποσαφήνιση. Είτε πρόκειται για πυρομαχικά που πουλήσαμε στους Σοβιετικούς κατά την περίοδο της φιλικής μας διευθέτησης, είτε για πυρομαχικά που έριξαν οι ίδιοι οι Σοβιετικοί στους τάφους. Σε κάθε περίπτωση, είναι ουσιώδες αυτό το συμβάν να κρατηθεί άκρως μυστικό. Αν ερχόταν σε γνώση του εχθρού, όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί».

Ο "Ριζοσπάστης" λοιπόν επικαλείται ένα απόσπασμα λίγων γραμμών από το οποίο "κόβει" το πιο κρίσιμο σημείο, αντικαθιστώντας το με αποσιωπητικά. Στη συγκεκριμένη, κομμένη φράση, ο συγγραφέας εξηγεί το συμβάν με δύο ενδεχόμενα που είναι εντελώς αντίθετα με αυτό που λέει η εφημερίδα. Δεδομένου ότι πρόκειται για προσωπικό ημερολόγιο, ο Γκέμπελς απλώς καταγράφει αυτό που ξέρει. Ειδάλλως πρέπει να δεχτούμε είτε ότι λέει ψέματα στον εαυτό του, είτε ότι κάνει προπαγάνδα στον ιστορικό του μέλλοντος.

Τέλος η φράση "όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί" αλλοιώνεται πλήρως νοηματικά από τον "Ριζοσπάστη", αποδιδόμενη "η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε". Η ακριβής μετάφραση παραπέμπει σε εγκατάλειψη της επιχείρησης προπαγανδιστικής εκμετάλλευσης που είχε ξεκινήσει ο Γκέμπελς και φυσικά αυτή η εκμετάλλευση δεν σημαίνει ότι η σφαγή δεν διαπράχτηκε από τους Σοβιετικούς. Ο "Ριζοσπάστης" βέβαια γνωρίζει ότι το βιβλίο είναι σχετικά σπάνιο οπότε έχει την πολυτέλεια να επικαλείται την πηγή για να γίνεται πιστευτός και ταυτόχρονα να της αλλάζει τα φώτα.

Τα άρθρα του "Ριζοσπάστη" βρίθουν επιχειρημάτων αλλά αυτό είναι το μόνο στο οποίο γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία. Μερικά επιχειρήματα είναι τελείως θεωρητικά. Για παράδειγμα ότι μια τέτοια πράξη δεν συμβαδίζει με την ιδεολογία του Κομμουνισμού. Λες και οι χειρότερες σφαγές δεν έχουν γίνει στο όνομα ευγενών ιδεολογιών και θρησκειών.

Ακόμα ο "Ριζοσπάστης" επικαλείται έγγραφα που βρέθηκαν πάνω σε σωρούς αξιωματικών, με ημερομηνίες ως και τον Οκτώβρη του 1941, οπότε είχε αρχίσει η επίθεση των Ναζί και οι Σοβιετικοί δεν βρίσκονταν στο Κατίν. Ενώ είναι γνωστό ότι τέτοια έγγραφα βρέθηκαν με ημερομηνίες ως την άνοιξη του 1940 (κάτι που ενοχοποιεί τους Σοβιετικούς), η εφημερίδα δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει που βρίσκονται αυτά τα έγγραφα που ανατρέπουν την "επίσημη" εκδοχή της Ιστορίας και ποιοι τα έχουν εξετάσει.

Για τα έγγραφα της KGB που φέρουν την υπογραφή Στάλιν στη διαταγή εξόντωσης των αξιωματικών και που τα παρέδωσε ο Γέλτσιν στον πρόεδρο της Πολωνίας Λεχ Βαλέσα, ο "Ριζοσπάστης" λέει ότι είναι πλαστά με βάση τις ημερομηνίες τους που φαίνεται να μην ακολουθούν τα συνήθη patterns της Σοβιετικής γραφειοκρατίας!

Αντί στο ΚΚΕ να κατηγορούν για γκεμπελισμό όσους αποδέχονται τα πραγματικά στοιχεία αυτής της τραγικής ιστορίας, ακόμα και τα ίδια τα παιδιά των θυμάτων, ίσως θα έπρεπε να φροντίσουν να μην αποδεικνύονται πρώτοι διδάξαντες.

ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ

βοήθειες χρησιμοποιηθηκαν από:

το κλυσμα

salata.tv

.free-forums.org

lefobserver.blogspot.com

το κουτί της πανδώρας