Ο θάνατος ενός σύγχρονου θεού

Tου Πασχου Μανδραβελη

pmandravelis@kathimerini. gr

Είναι αλήθεια πως τα αναγκαία για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας μέτρα είναι οδυνηρά. Ειδικά σε μια κοινωνία που από τη μεταπολίτευση και δώθε δεν ένιωσε το γύρισμα των οικονομικών κύκλων. Παρά τα αριστερά θρυλούμενα, τα εισοδήματα ανέβαιναν ακόμη και σε εποχές «λιτότητας». Τότε που οι συνδικαλιστές του Δημοσίου έβγαιναν με ντουντούκες στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για τις «αυξήσεις που ισοδυναμούσαν με ένα κουλούρι». Το παντεσπάνι των πλασματικών υπερωριών και των ανήκουστων επιδομάτων (όπως αυτό της «έγκαιρης προσέλευσης») το έκρυβαν.

Το πρόβλημα βέβαια στην Ελλάδα δεν είναι ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν πολλά. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι είναι πολλοί. Αυτό που τώρα αποκαλούμε «πολιτικό σύστημα», βόλευε μυριάδες σε υπηρεσίες, ΔΕΚΟ, νομαρχίες, δημαρχεία, όπου τέλος πάντων μπορούσε να βρει τρύπα να βολέψει κάποιους. Και, για να τα λέμε όλα, μυριάδες βολεύονταν από αυτό. Γι’ αυτούς τους αθρόους διορισμούς (100.000 την τελευταία πενταετία) δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Δεν μίλησαν οι μαζικοί φορείς, δεν κραύγασαν οι εφημερίδες, ούτε καν όταν ιδρύθηκε η Αγροφυλακή.

Ηταν διάχυτη η αντίληψη στην κοινωνία πως το κράτος είναι μια μηχανή που παράγει λεφτά και το μόνο που έπρεπε να μας απασχολεί ήταν ποιος θα προλάβει να τα πάρει. Γι’ αυτό, ήταν λίγες οι γκρίνιες όταν καταργήθηκε η λίστα φαρμάκων: το επιχείρημα ήταν ότι τα γεροντάκια αξίζουν τα ακριβότερα φάρμακα της αγοράς. (Προσοχή! Οχι τα καλύτερα, αλλά τα ακριβότερα.) Γι’ αυτό ευλογούσαν όλοι τη διάλυση του «μισητού ΣΔΟΕ»: το κράτος έπρεπε να βρει από αλλού λεφτά αντί να ταλαιπωρεί τους μικρομεσαίους.

Ακουσε κανείς την ΑΔΕΔΥ να διαμαρτύρεται για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις των δημόσιων υπαλλήλων; Το αίτημα ήταν να μην εξομοιωθούν τα όρια συντάξεων ανδρών και γυναικών. Και τα λεφτά που λείπουν από τα ασφαλιστικά ταμεία; Ο άγιος Προϋπολογισμός μπορούσε να τα καλύψει. Ζητούσε κανείς να ιδιωτικοποιηθεί η Ολυμπιακή; Ολοι ζητούσαν κρατικό τον «εθνικό αερομεταφορέα». Οσο για το 1.000.000 ευρώ που στοίχιζε ημερησίως, έχει ο θεός, δηλαδή το κράτος.

Και ύστερα ήρθε η χρεοκοπία...

Δεν γνωρίζω αν η δυσθυμία των ημερών οφείλεται τόσο στα σκληρά μέτρα ή στην ξαφνική αποκάλυψη πως ο θεός της σύγχρονης Ελλάδας είναι νεκρός. Είναι η κατάρρευση των βεβαιοτήτων, οι οποίες όπως όλα τα πράγματα στην Ελλάδα είχαν στο κέντρο τους το κράτος. Αυτό δεν επικαλούμασταν σε κάθε νόσο και κάθε πλημμύρα; Αυτό δεν ήταν εγγυητής ότι δεν θα υπάρξει απώλεια εισοδήματος; Το κράτος δεν πλήρωνε μέχρι και σύνταξη στις άγαμες κορασίδες των συνταξιούχων δημόσιων υπαλλήλων μετά τον θάνατό τους, ασχέτως σε ποια ηλικία έφταναν αυτές; Αυτή η βεβαιότητα πεθαίνει: του κράτους εγγυητή όχι μόνο θέσεων εργασίας, αλλά και διαρκούς βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου –έστω κατά ένα κουλούρι την ημέρα.

Η αποκρατικοποίηση της νοοτροπίας μας θα είναι πολύ πιο δύσκολη ακόμη και από την αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής. Πρέπει όμως να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον θεό που πέθανε. Το κράτος χρειάζεται. Πιο μικρό και σε άλλο ρόλο: να είναι δίχτυ ασφαλείας για τους αδύναμους και όχι εγγυητής της βολής όσων μπορούν να πιέσουν.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι Ανήθικοι Κατήγοροί τους

Παρατηρήσαμε τους τελευταίους μήνες, μια συνεχή και ανοίκια επίθεση της κυβέρνησης και των εξαρτώμενων "παπαγάλων" εναντίον των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Μια επίθεση που ευχαρίστως -σαδιστικά θα έλεγε κανείς, αναπαρήγαγαν τα τηλεπαράθυρα. Μιά επίθεση που αυξανόταν συνεχώς μαζί με το ... έλλειμα. Το πιό περίεργο ότι αυτή επίθεση σταμάτησε ως εκ θαύματος (!!) με την ανακοίνωση των περικοπών στους ... μισθούς.

Πολλά ερωτηματικά γέννησε επιπλέον και το γεγονός ότι οι μεγάλες τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις –λαλίστατες όταν υπερασπίζονται εθνοαποδομιστές, όταν κόπτονται υπέρ της αποτυχημένης πολυπολιτισμικότητας (sic) και παγκοσμιοποίησης , δεν βρήκαν τον χρόνο ή το κουράγιο, να πουν χωρίς περιστροφές στην κυβέρνηση “1) ότι είστε πολιτικοί ψεύστες και 2) ότι εσείς είστε οι αποκλειστικοί και οι εκάστοτε προκάτοχοί σας, φταίχτες”.

Διότι:

-Ποιοί διέλυσαν την Γλώσσα (δηλαδή την βάση του παγκόσμιου πολιτισμού; Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι (Δ.Υ.) του Υπουργείου και οι δάσκαλοι και καθηγητές ή οι κυβερνήσεις δια των Ράλλη (που απολογήθηκε αργότερα) και Βαλυράκη, μαζί με τους Βουλευτές;

-Ποιοί διέλυσαν την Παιδεία; Οι Δ.Υ. του Υπουργείου και οι δάσκαλοι και καθηγητές ή οι κυβερνήσεις και βουλευτές που κατάργησαν τους επιθεωρητές- δηλαδή την αυστηρή αξιολόγηση, και τους αντικατέστησαν με συμβούλους “αμφσβητήσιμων διδασκαλικών εμπειριών” και χρόνου;

-Ποοιοί διέλυσαν την ανανέωση του αγροτικού δυναμικού; Οι Δ.Υ. του Υπουργείου ή οι φαεινές των υπουργών Παιδέιας και των βουλευτών, να ανοίξουν σε κάθε χωριό Τμήμα ΤΕΙ και σε κάθε πόλη ΤΕΙ και Πανεπιστήμιο με αντικείμενο πτυχίου που το πολύ πολύ να είναι 1-2 μαθήματα εξειδίκευσης άλλων σχολών, αποσύροντας διά παντός από την αγροτική, κτηνοτροφική, αλιευτική, ναυτική ζωή χιλιάδες νέα παιδιά μετατρέποντας τα σε περιφερόμενους άνεργους;

-Ποιοί διέλυσαν την στελέχωση της δημόσιας διοίκησης; Οι Δ.Υ. ή οι υπουργοί και οι βουλευτές που διόριζαν με κριτήρια πολιτικής επανεκλογής;

-Ποιοί διέλυσαν την Δημόσια Διοίκηση; Οι ΔΥ ή οι υπουργοί και οι βουλευτές που έφτιαχναν του κώδικες ΔΥ με τέτοιο τρόπο που ακόμα και η επίσκεψη στην τουαλέττα ή το περπάτημα στο δρόμο, μπορεί να αποτελέσει πειθαρχικό παράπτωμα;

-Ποιοί πίεζαν με κάθε τρόπο τους Δημόσιους Υπαλλήλους για κάθε είδους αμφισβητούμενης νομιμότητος αποφάσεις; Μόνοι τους από μαζοχισμό το έκαναν οι ΔΥ ή από κεκαλυμμένο εκβιασμό και φόβο μήπως αν αντιδράσουν, ο μέχρι τότε αφειδώς μοιραζόμενος βαθμός αξιολόγησης ‘άριστος’ γίνει- ώ του θαύματος, “μετριος ή ανεπαρκής” ή βρεθούν κάπου μακράν;

-Ποιοί παραγκώνισαν τους ΔΥ από την ουσιαστική εργασία τους; Οι ίδοι σε μια αυτοκτονική κρίση …συνείδησης ή μήπως ο συρφετός των εγκάθετων, των “μετακλητών”, των “συμβούλων” που φέρνει η σωρεία υπουργών, υφυπουργών, γραμματέων, που όντες ‘ετερόφωτοι’ παρεμβαίνουν και διαλύουν –ανευθύνως, την τεχνοδομή, μεταφορτώνοντας έντεχνα τις ευθύνες τους;

-Ποιοί έδωσαν εντολή για “παραποίηση” στοιχείων; Οι ΔΥ σε μια κρίση…αυτοθυσίας ή οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους , που όμως, όπως και σε κάθε προηγούμενη παρέμβαση, αιδημόνως αναβαπτίζονται ως άμωμες παρθένες μετά την εκάστοτε διάλυση της Βουλής;

-Ποιοί μετέτρεψαν μία περήφανη χώρα αγωνιστών, ναυτικών, αγροτών, κτηνοτρόφων, δασκάλων, διανοουμένων και δραστήριων εμπόρων και εν γένει πολιτών με μετρημένη κατανάλωση, με σωστό φαί , χαμόγελο και φιλότιμο, σε απαθείς, αμαθείς, απαίδευτους, φυγόπονους και πλαδαρούς καφενόβιους, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, που βλέπουν την χώρα τους να απογυμνώνεται από κάθε παραγωγικό συντελεστή (γεωργία, κτηνοτροφία, βιομηχανία, τουρισμό, αλιεία, μεταλλεία και εμπορία);

ενώ συστηματικά βιάζονται τα τελευταία 35 χρόνια από εγχώριους και εξοχώριους “πολιτικούς”, παραμένουν νεκρικά απαθείς στην μετατροπή μιας πανέμορφης χώρας σε ξερότοπο, απογυμνωμένο από κάθε ίχνος ;

Μπορεί κανείς να προσάψει πολλά στους ΔΥ όπως και σε εργαζόμενους από κάθε επαγγελματικό χώρο . Ομως οι ευθύνες ανήκουν αφ’ ενός στους πολιτκούς προϊσταμένους (ουδείς ποτέ παραιτήθηκε σε ένδειξης πολιτικής ευαισθησίας, για το ότι δεν κατόρθωσε να διορθώσει κάτι, άρα …καλώς εποίησε) και αφ’ ετέρου στις ανωτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις που μαζύ με τους κομματικούς σιγοντάρουν, με την εκάστοτε πλειοψηφία , αναλόγως, την κυβέρνηση ή αντιπολίτευση, Ετσι ώστε να μετατραπούμε ευκολώτερα σε μια άμορφη μάζα, ακοινώνητων ατόμων που θα ζεί σε μιά χώρα –το πάλαι ποτέ φωτός και νυν χυλού, των παγκόσμιων μεσαιωνικών σκοταδιστικών αποβλήτων.

του Γιώργου Κακαρελίδη

Καθηγητού εφαρμογών στην Επιχ. Ερευνα&Στατιστική

ΤΕΙ Πατρών

gkakarel@gmail.com