ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: Ζ' ΜΑΚ.

Την Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010, παραβρέθηκα καλεσμένος, στην τελετή παράδοσης-παραλαβής διοικήσεως της Ζ' Μοίρας Αμφιβίων Καταδρομών, της Ζ' ΜΑΚ. Κάθε φορά που έτυχε να επισκεφθώ τη μονάδα, δεν κρύβω ότι, κάτι από τα παλιά μου ερχόταν στο μυαλό, αφού είμαι από τους πρώτους που την οργάνωσαν και την λειτούργησαν.

Αυτή τη φορά όμως βλέποντας, την τελετή, μου ήλθε έντονα η μνήμη της πρώτης ημέρας, μιας ημέρας του Αυγούστου του 1996, που παρουσιάστηκα στις παλιές εγκαταστάσεις του στρατοπέδου, σαν μέλος της μονάδας , ν' αναλάβω καθήκοντα. Θυμάμαι τους πρώτους συναδέλφους μου, άνδρες γεμάτους θέληση και ενθουσιασμό, η αφρόκρεμα των Καταδρομών, να προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις, χωρίς ωράριο, να "στήσουν" την νέα τότε μονάδα. Είχαμε πέσει όλοι "με τα μούτρα" στη δουλειά, με την συναισθηματική πίεση μετά τα γεγονότα των Ιμίων και ξέροντας το βάρος της ευθύνης μας, να συγκροτήσουμε απ' την αρχή μία νέα επαγγελματική μονάδα.

Την στρατολόγηση και την κατάταξη των νέων οπλιτών, ακολούθησε μία περίοδος εντατικής εκπαίδευσης. Ατέλειωτες ώρες σκληρής προπόνησης: σωματική αντοχή, πορείες, πάλη σώμα με σώμα, κολύμβηση, οπλομηχανήματα, ασκήσεις στην ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα. Οι βολές διαδέχονταν η μία την άλλη, με χιλιάδες φυσίγγια για τον κάθε εκπαιδευόμενο μαχητή, σε σημείο που όταν αργά το απόγευμα αφήναμε το πεδίο βολής, όλοι είχαμε καπνιά από τα αέρια του όπλου, στα πρόσωπα. Η εκπαίδευση γινόταν με τη μέθοδο της επιλογής. Όποιος δεν έκανε, έφευγε.

Έτσι σταθερά και προοδευτικά, το τοπίο ξεκαθάρισε. Αυτούς που έφευγαν τους αντικατέστησαν άλλοι που έρχονταν και είδαμε όλοι μετά από διάστημα ενός χρόνου , μία νέα μονάδα να ξεπροβάλλει, διεκδικώντας ισάξια θέση ίσως και "ανώτερη" από τις άλλες Μοίρες Καταδρομών. Ποτέ δεν συμφώνησα με τη λογική "Ποια Μοίρα είναι καλύτερη". Σε όσους με ρωτούσαν, απαντούσα ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να είμαστε καλύτεροι από τον αντίπαλο και όχι από τους δικούς μας. Αλλά ξέρετε, πάντα υπήρχε και θα υπάρχει το στοιχείο του ανταγωνισμού. Καλό, αρκεί να είναι θεμιτό και καλοπροαίρετο.

Ακόμη θυμάμαι το "διαγωνισμό" που προκηρύξαμε ανάμεσα στους καταδρομείς για την σχεδίαση ενός νέου εμβλήματος για τη μονάδα που κατέληξε σ' αυτό που έχει τώρα. Τους έβλεπα όλους στην εκπαίδευση ν' αλλάζουν, να μεστώνουν, ν' αποκτούν αυτοπεποίθηση, να εκτελούν βολές με σταθερό βλέμμα και χέρι, να μπαίνουν στις βάρκες χωρίς σκέψη για το νερό και το κύμα, να κινούνται το βράδυ σε νησιά σαν να είναι το σπίτι τους, να γίνονται τελικά μαχητές, άξιοι της εμπιστοσύνης μας, μαχητές που θα ήθελα να είχα στο πλευρό μου κατά τη μάχη.

Δεν συζητώ για τα υλικά τους και τον οπλισμό τους! Ότι καλύτερο κυκλοφορεί στον κόσμο! Σημασία είχε όμως να είναι άριστοι χειριστές και το πετύχαμε. Δημιουργήσαμε τους "Κεραυνούς του Αιγαίου" που με απορία, εθνική ικανοποίηση και θαυμασμό έβλεπαν οι συνάδελφοι των άλλων μονάδων και κλάδων με τους οποίους συνεργαζόμασταν. Οι αξιολογήσεις από ειδικές επιτροπές και επιθεωρητές ήταν όλες με άριστο αποτέλεσμα.

Αυτά βγήκαν σε χρόνο δευτερολέπτων από το μυαλό μου, ενώ έβλεπα τον παλιό διοικητή να παραδίδει στο νέο, με την παρουσία του προϊσταμένου τους διοικητή της Ταξιαρχίας. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, αλλά για μένα μετρούσε το ότι ήταν άνθρωποι με τους οποίους είχα συνεργαστεί και συνυπηρετήσει στο παρελθόν. Αξιωματικοί, κάποτε μαθητευόμενοί μου, αλλά τώρα καταξιωμένοι, έμπειροι, ικανοί ν΄αντιμετωπίζουν τα δύσκολα, σεμνοί και άξιοι συνεχιστές των παραδόσεων των ειδικών δυνάμεων, αξιωματικοί, που με κάνουν να αισθάνομαι υπερήφανος γι' αυτούς.

Έβλεπα όμως και τους κομάντος, περιποιημένους στη στολή, καλογυμνασμένους, με βλέμμα γεμάτο αυτοπεποίθηση, να αποπνέουν μία αύρα σιγουριάς, σε όλους τους παριστάμενους σε βαθμό που κάποιος καλεσμένος, κοσμογυρισμένος καθηγητής του διεθνούς δικαίου και άλλων πολλών, να γυρίσει και να μου πει: "Οι Καταδρομείς μου δίνουν ηθικό, όταν τους βλέπω".  Εγώ είπα από μέσα μου "Οι κόποι μας δεν πήγαν χαμένοι".

Ο ιερέας πρώτος τίμησε και ευλόγησε την τελετή και πρόσεξα ότι υπήρχαν αντιπροσωπείες στελεχών από τη Σχολή Αλεξιπτωτιστών την Αεροπορία Στρατού και από όλους τους άλλους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων με τους οποίους συνεργάζεται η μονάδα. Το χρώμα  της διακλαδικότητας ήταν εμφανές. Η τελετή ήταν σεμνή, λιτή, και απέρριτη, όπως ταιριάζει σε σεμνούς μαχητές. Βλέποντας όλα αυτά, μου ήλθε αβίαστα στο μυαλό, μία φράση του πρόγονού μας Θουκιδύδη, του πατέρα για μένα, της στρατιωτικής ιστορίας: 

       

        " Όπου τιμούν τον θεό, ασκούνται στις πολεμικές τέχνες και σέβονται τους νόμους, όλα είναι πλήρη ελπίδων"

Αυτή  είναι η Ζ' ΜΑΚ! Η μονάδα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από οποιαδήποτε άλλη παρόμοια μονάδα άλλων σύγχρονων στρατών. Ένα άριστο "εργαλείο" για κάθε δύσκολη στιγμή. Αρκεί ο "χειριστής" να ξέρει να το χρησιμοποιεί αλλά και να το συντηρεί σωστά!

Σας χαιρετώ καταδρομικά,

       Ανιχνευτής

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Αναρτήθηκε από Ανιχνευτής

ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΕΦΕΔΡΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ Το πράσινο μπερέ είναι πολύ βαρύ να το φοράς!

Σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα βρέθηκαν καταδρομείς από την Κομοτηνή, την Ξάνθη και την Κύπρο Τιμήθηκαν καταδρομείς που υπηρέτησαν στην Κύπρο και που πήραν μέρος στα γεγονότα του Αττίλα ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΗ ΜΑΡΤΙΔΟΥ Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν και τα μαλλιά να άσπρισαν, αλλά κανείς δεν ξεχνά τα χρόνια της νιότης που ντυμένοι στο χακί και με την μοναδική και σκληρή εκπαίδευση που περνάει ένας καταδρομέας, βρέθηκαν στην μάχη κατά του Αττίλα στην μαρτυρική Κύπρο. Αυτό δεν το ξεχνά κανείς, ούτε οι Έλληνες που πήραν μέρος στα γεγονότα, όσο και οι Κύπριοι που τιμούν την θυσία των παλικαριών που πήγαν να υπερασπιστούν το ελληνικό χώμα της μεγαλονήσου μας.

Σε κλίμα συγκίνησης και φορτισμένο βρέθηκαν μέλη του συλλόγου καταδρομέων Κομοτηνής, Ξάνθης και Λεμεσού, όπου οι Κύπριοι φιλοξενούμενοι τίμησαν τους καταδρομείς που πήραν μέρος στις επιχειρήσεις εισβολής της Κύπρου το 1974 αλλά και που υπηρέτησαν στη μεγαλόνησο και πιο πριν. Τα λόγια θερμά και οι αγκαλιές ανοιχτές μια και στους καταδρομείς το αίσθημα ευθύνης, φιλίας και συναδελφικότητας είναι υψηλό, όπως και το εθνικό τους φρόνημα. Ευχή μια Κύπρος ελεύθερη κι ενωμένη. Δημήτρης Μάρκου - αντιπρόεδρος Συλλόγου Καταδρομέων Κομοτηνής Ποιους καλωσορίζουμε αντιπρόεδρε; -Καλωσορίζουμε τους αδερφούς μας Κυπρίους, συγκεκριμένα τον σύλλογο εφέδρων καταδρομέων της Λεμεσού. Τους φιλοξενούμε στην όμορφη Κομοτηνή και είπαμε να γνωριστούμε καλύτερα με την ευκαιρία που μας δόθηκε. Οι ίδιοι μας ζήτησαν να βραβεύσουν κάποιους από τους καταδρομείς που υπηρέτησαν στην Κύπρο από όποιο πόστο μπόρεσε ο καθένας. Έχουμε τέσσερεις καταδρομείς μέλη δικά μας και να σημειώσουμε ότι ήταν από τους πρώτους Έλληνες καταδρομείς που κατέφθασαν στην Κύπρο το 1974. Έχουμε ακόμα και τρείς καταδρομείς οι οποίοι ήταν στα νον ράπλας, την άτυχη εκείνη νύχτα στις 22 Ιουλίου. Εσείς έχετε πάει ήδη στην Κύπρο υπάρχει μία σχέση που ήδη έχει αναπτυχθεί την οποία σκέφτεστε να την επαυξήσετε να διατηρήσετε αυτές τις επικοινωνίες; -Βεβαίως πήγαμε και θα ξαναπάμε στην Κύπρο αλλά μάλλον του χρόνου, γιατί φέτος θα πάμε στην Κρήτη. Εκεί ο σύλλογος των Κρητικών μας περιμένει. Για του χρόνου πρώτα ο Θεός αν έχουμε υγεία, θα οργανώσουμε το ταξίδι για την Κύπρο, γιατί πολλά μέλη μας βλέπουν το τι χάσαμε εδαφικά από την Κύπρο και θέλουνε να πάμε. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΙΟΥ – πρόεδρος Λέσχης Καταδρομέων Ξάνθης Ο πρόεδρος της Λέσχης Καταδρομέων Ξάνθης Γιώργος Παπασταματίου, ο οποίος βρέθηκε στην εκδήλωση μας μιλάει για την δραστηριότητα της Λέσχης, αλλά και γι’ αυτή την πολύ συγκινητική συνάντηση. -Καλό να γίνονται τέτοιες συναντήσεις, αφενός για να μην ξεχνάμε την ιστορία, το τι έγινε τότε, αφετέρου για να τιμάμε και κάποιους ανθρώπους οι οποίοι το αξίζουν και πιστεύω ότι είναι παραμελημένοι από το επίσημο ελληνικό κράτος και έτσι δημιουργούνται και οι δεσμοί μεταξύ μας. Ήρθαν από την λέσχη της Λεμεσού για να κάνουν μια περιήγηση στην βόρεια Ελλάδα και στην Θράκη και μ’ αυτή την ευκαιρία καταφέραμε να κάνουμε τις σχέσεις μας πιο δυνατές. Εσείς πού υπηρετήσατε; -Υπηρέτησα σαν έφεδρος αξιωματικός στην Χίο, πήρα μετάθεση το καλοκαίρι του ’93 για την 5η μοίρα καταδρομών και γύρισα σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός πάλι στην Χίο. Ήμουν με τον θεσμό της βραχείας ανακατατάξεως, έμεινα τρία χρόνια στο ίδιο νησί, πέρασα διάφορα σχολεία όπως αλεξιπτωτιστών, τεχνικής αναρρίχησης και διάθεσης, το σχολείο καταδρομών, σχολείο ορεινού αγώνα και άλλα σχολεία. Σας συνοδεύει αυτή η εκπαίδευση και αυτή η θητεία στην ζωή σας; -Είναι τρόπος ζωής, ο ρυθμός που ζούνε οι καταδρομείς δεν είναι μόνο για τα δύο ή τρία ή πέντε χρόνια που υπηρετεί κάποιος στον στρατό, τον συνοδεύει αυτός ο τρόπος και στην υπόλοιπη ζωή του. Πάντα είναι σε εγρήγορση, πάντοτε προσπαθεί να σκέφτεται πρώτα και να λειτουργεί έξυπνα, ήρεμα, αλλά το βασικό είναι πάντοτε ο στόχος να πετυχαίνει. Ποια είναι η φιλοδοξία σας μέσα από την Λέσχη, να καταφέρετε να συσπειρώσετε και όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους; -Είναι δύσκολο, γιατί αυτή την περίοδο επειδή ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα και γενικότερα η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο, αυτό που χρωστάμε στον εαυτό μας είναι να συνεχίσουμε αυτό που ήμασταν, αυτό που κουβαλάει ο καθένας στον καρδιά του και να μείνουμε ενωμένοι, εκπαιδευμένοι, ώστε αν ποτέ χρειαστεί να είμαστε σε μια καλή ετοιμότητα. Ανδρέας Χατζηκτωρής - πρόεδρος εφέδρων καταδρομών Λεμεσού Λοιπόν πρόεδρε καλώς ήρθατε εδώ στην Θράκη. Πρώτη φορά; -Καλώς σας βρήκαμε. Εγώ προσωπικά πρώτη φορά έρχομαι στην Θράκη, κάποιοι από τα μέλη της Λέσχης έχουν ξαναέρθει. Εμείς σαν σύνδεσμος καταδρομέων Λεμεσού τα τελευταία χρόνια εξορμούμε στην μητροπολιτική Ελλάδα με διαχρονικό πλέον σύνθημα: «Έλληνες του κόσμου ενωθείτε». Θέλουμε να γνωρίσουμε τους αδερφούς μας Έλληνες όπου και να βρίσκονται ξεκινώντας από την Ελλάδα. Να μπορέσουμε να δούμε πως σκέφτονται αυτοί και πως εμείς, να κάνουμε την μεγάλη προσπάθεια να δούμε αν μπορούμε να εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύματος. Το έθνος κινδυνεύει από όλες της πλευρές και έσωθεν και έξωθεν και έχουμε υποχρέωση όσοι αγωνιούμε έστω και λίγο να σμίξουμε την αγωνία μας να την κάνουμε δύναμη να πεισμώσουμε και να αντισταθούμε σε οτιδήποτε ανθελληνικό. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που λέτε, εγώ απλά θέλω να σας πω ότι στον τόπο μας υπάρχει σύλλογος Κυπρίων της Κομοτηνής και σύλλογος Κυπρίων φοιτητών. Που επίσης είναι πολύ δυναμικοί σύλλογοι και οι δύο. Μάλιστα πριν μια εβδομάδα φιλοξενήσαμε την νέα Κύπρια πρόξενο της Θεσσαλονίκης σε μια όμορφη εκδήλωση που έγινε. Δηλαδή υπάρχουν δεσμοί της Θράκης με την Κύπρο και εσείς είστε ένας κρίκος της αλυσίδας. -Οι δεσμοί που υπάρχουν μεταξύ των Ελλήνων της Μακεδονίας, της Θράκης, της Ηπείρου και όλου του μητροπολιτικού Ελληνισμού και των Ελλήνων της Κύπρου γιατί εμείς είμαστε απόγονοι δικοί σας γιατί οι πρώτοι άνθρωποί που κατοίκησαν την Κύπρο ήταν έμποροι και θαλασσοπόροι και την είχαν σαν σταθμό για την Μέση Ανατολή . Οι δεσμοί λοιπόν υπάρχουν σε όλα τα πεδία των μαχών, είτε αυτά είναι στην Κύπρο , είτε είναι στην Κρήτη, είτε είναι στην Μακεδονία ή στην Θράκη ή στην Ήπειρο. Έλληνες του Ελλαδικού χώρου και Έλληνες Κύπριοι και πάνω και κάτω πολέμησαν μαζί χώθηκαν στο έδαφος και στηθήκαν και μνημεία στα πεδία των μαχών. Αγκαλιασμένοι πάντοτε για να κρατήσουν τα ιερά Ελληνικά χώματα ελεύθερα. Πείτε μας το πρόγραμμά σας εδώ στην Θράκη; -Να πω ότι ξεκινήσαμε από την Θεσσαλονίκη, περάσαμε από τις Σέρρες με την λέσχη την τοπική την οποία είμαστε αδελφοποιημένοι, πήγαμε Δράμα η οποία είναι αδελφοποιημένη με την λέσχη της Αμμοχώστου, έπειτα Ξάνθη και σήμερα ήρθαμε στην Κομοτηνή. Πρέπει να ομολογήσω ότι η Κομοτηνή εμένα μου άρεσε είναι πανέμορφη και ιδικά το κέντρο είναι εκπληκτικό. Αύριο με το καλό θα πάμε στην Καβάλα και Σαββατοκύριακο θα καταλήξουμε στην Ρεντίνα όπου είναι το κέντρο του ανορθόδοξου πολέμου και η ταξιαρχία ειδικών δυνάμεων όπου γίνεται κάθε χρόνο το ετήσιο μνημόσυνο όλων των καταδρομέων που έπεσαν σε όλα τα πεδία των μαχών Επειδή λένε ότι ο στρατός ειδικά σε εσάς τους καταδρομείς είναι κάτι ανεξίτηλο στη μνήμη, στην καρδιά στην συνείδηση των στρατευμένων. Θα ήθελα να μου πείτε, τι κουβαλάτε εσείς προσωπικά από την δική σας θητεία; -Να πω ότι κάποιος μπορεί το όνομα του να το αλλάξει, εγώ δηλαδή από Ανδρέας Χατζηκτωρής μπορώ να το κάνω Ανδρέας Κολοκοτρώνης με μια ένορκη δήλωση σε ένα πρωτοδικείο. Αλλά την ιδιότητα μου σαν καταδρομέας ούτε εγώ μπορώ να την αλλάξω ούτε κανένας άλλος αυτό θα πάει μέχρι τον θάνατο. Πάω από όλα είμαι περήφανος που επιλέχθηκα να υπηρετήσω με δικιά μου θέληση στις δυνάμεις καταδρομών. Είμαι περήφανος γιατί μπόρεσα έστω στο ελάχιστο να τιμήσω τον πράσινο μπερέ, ο οποίος είναι πολύ βαρύς και δεν είναι για όλα τα κεφάλια. Κουβαλώ στην μνήμη μου και θα έχω πάντα μαζί μου πολλές πικρές και γλύκες αναμνήσεις και από την θητεία και από την εφεδρεία και από την εισβολή του 1974. Και μέχρι τώρα που είμαι πενήντα εννέα χρονών και έχω φύγει από τις ενεργές δυνάμεις των καταδρομών αλλά επιστρατεύομαι σαν έφεδρος λοχαγός σε εθνικά τάγματα εθνοφυλακής και είναι ο τέταρτος χρόνος που υπηρετώ εθελοντικά Σας ευχαριστούμε πολύ να είστε γερός και να σας ξαναδούμε στην Θράκη». Βραβεύσεις ανταλλαγές αναμνηστικών Ακολούθησαν βραβεύσεις ενθεν κι ένθεν με επίδοση πλακετών αναμνηστικών στους Κων/νο Τρελλάκη, Κων/νο Δραγωίδη, Λεωνίδα Καραφύλλη, Γεώργιο Κούτρα, από τα ΝΟΡ ΑΤΛΑΣ το 1974 στους Αθανάσιο Βαλέρα, Φίλιππα Καπλανίδη, Δημήτριο Ντικούδη και άλλους που υπηρέτησαν την επίμαχη περίοδο από την Ξάνθη. χρονος