Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΑΔΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΑΔΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010

Ματαίωσε τη «Νικηφόρος» ο Χριστόφιας

  ΤΟΥ ΑΔΩΝΗ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

Από προηγούμενη άσκηση της Εθνικής Φρουράς.
 
Από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ
Η νόμιμη άμυνα εξισώνεται με την παράνομη στρατιωτική δραστηριότητα της Τουρκίας, παραπονούνται ανώτατοι επιτελείς σε Κύπρο και Ελλάδα.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Μαζί με τη «Νικηφόρος» ματαιώνεται και η ελληνική άσκηση «Τοξότης»

Η προετοιμασία της στρατιωτικής άσκησης «Νικηφόρος 2010» βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, αλλά χθες ο Πρόεδρος Χριστόφιας, από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, πρότεινε την από κοινού ματαίωση των στρατιωτικών ασκήσεων στο χώρο της Κύπρου. 

Με την αναφορά του Προέδρου, όλα έχουν ανασταλεί και η άσκηση «Νικηφόρος» θεωρείται ματαιωθείσα, μια και προηγείται χρονικά της τουρκικής άσκησης «Ταύρος». 

Μαζί με τη «Νικηφόρος» ματαιώνεται και η ελληνική άσκηση «Τοξότης», που διεξαγόταν ακριβώς την ίδια περίοδο στην ευαίσθητη περιοχή της ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδος. Τα ελληνικά φτερά κάλυπταν το χώρο που σήμερα διεκδικεί η Τουρκία, που δημοσιοποίησε και σχετικούς χάρτες.

Οι δύο ασκήσεις «Νικηφόρος» και «Τοξότης» διεξάγονταν σε ζεύξη και άλλαξαν το κλίμα της τουρκικής και βρετανικής κυριαρχίας στους αιθέρες και στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου την περίοδο που διεξάγονταν. 

Από τις παραμονές της υποβολής του σχεδίου Ανάν το 2002 έχει να διεξαχθεί άσκηση «Νικηφόρος», ενώ τα ελληνικά φτερά της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας έχουν να εμφανιστούν στους κυπριακούς αιθέρες από το 1996. 

Εξαιρούνται, βεβαίως, κάποιες βραχύχρονες προσγειώσεις για υπηρεσιακούς λόγους και για μεταφορά υλικού σε περιοχές της Μέσης Ανατολής. Δύο ελληνικά φάντομ F16 προσγειώθηκαν στο ενδιάμεσο διάστημα στην αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου και άλλες τρεις φορές μεταφορικό πολεμικό αεροσκάφος C130 προσγειώθηκε στη Λάρνακα, μεταφέροντας καταδρομείς που πολέμησαν στην Κύπρο, για τα μνημόσυνα της Εισβολής. Άλλη μία φορά C130 προσγειώθηκε στη Λάρνακα καθ' οδόν προς τη Μέση Ανατολή, όπου ενεργούσε στη ζώνη επιτήρησης ελληνική φρεγάτα. 

Ξεθωριάζουν
Το 1996, πέραν των αεροσκαφών της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, ήρθαν στην Κύπρο και σκάφη του πολεμικού ναυτικού της Ελλάδας. Σε μιαν από τις φρεγάτες επετράπη και η είσοδος του κοινού στο Λιμάνι της Λάρνακας, ενώ την ίδια ώρα τρία F16 σε σχηματισμό πέταξαν πάνω από το σκάφος και την πόλη της Λάρνακας. Την ίδια χρονιά, αεροσκάφη τύπου Κορσέρ και Μιράζ έπληξαν εικονικούς στόχους στο πεδίο βολής Καλού Χωριού. Στο πεδίο βολής έπεσαν και Έλληνες αλεξιπτωτιστές. 

Από το 1996 προοδευτικά οι κοινές ασκήσεις και το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου ξεθωριάζει και δημιουγείται ξανά το ψυχολογικό φράγμα, ότι η Ελλάδα είναι μακριά. Αύτο, σύμφωνα με απόστρατους αξιωματικούς, γίνεται επιτηδευμένα, για να οδηγηθεί ο λαός σε συμβιβασμό και να πάψει να τοποθετεί ψηλά τον πήχη των διεκδικήσεών του. Οι ξένοι και κυρίως οι Αμερικανοί, με διακριτικές παρεμβάσεις, προδιαθέτουν την Ελλάδα ν’ αφήσει τους Κυπρίους να συμβιβαστούν. Την ίδια ώρα, όμως, οι Αττίλες συνεχίζουν να παραβιάζουν σε τακτική βάση τον εναέριο χώρο της Κύπρου και στα παρασκήνια εμφανίζονται ότι έχουν διχοτομήσει και τον αέρα. 

Ατύπως έχουν ενημερώσει το ΝΑΤΟ στο χώρο που επιχειρούν, την ίδια στιγμή που η ελλαδική και η κυπριακή πλευρά απέχουν από το στοιχειώδες δικαίωμα αυτοάμυνας. 

Κορυφαία στελέχη των κομμάτων, που σε αυτή τη συγκυρία θέλουν να κρατήσουν ανωνυμία, διερωτώνται τι ελπίδες διόρθωσης της κατάστασης έχουμε, με ένα αρνητικό κλίμα να κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό σε Ελλάδα και Κύπρο.

Λένε μαζί με ανώτατους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ και του ΓΕΕΦ ότι θα έρθει η ώρα, που ο ίδιος ο κόσμος θα συναισθανθεί ότι με αυτή την πολιτική δεν πάμε πουθενά και θα ζητήσει διόρθωση γραμμής. «Αν προλάβουμε...», είπε χαρακτηριστικά ανώτατο κομματικό στέλεχος του συγκυβερνώντος ΔΗΚΟ. Η νόμιμη άμυνα της Κύπρου εξισώνεται με την παράνομη δραστηριότητα του Αττίλα.

Η ελληνική εισβολή!!!!

ΑΡΘΡΟ
Του Μιχάλη Σοφοκλέους
από την kathimerini.com.cy

Είναι πολύ εύκολη η συναισθηματική προσέγγιση απέναντι στην τοποθέτηση του κ. Χριστόφια, ότι δηλαδή «το γεγονός είναι ότι και οι δύο μητέρες πατρίδες εισέβαλαν στην Κύπρο». Πρόσφυγες, νεκροί, αγνοούμενοι, εγκλωβισμένοι, ΕΛΔΥΚ, τα χωριά και οι πόλεις μας, γυναίκες που βιάσθηκαν κτηνωδώς, μπορούν να διανθήσουν πολλά και πολύ φορτισμένα κείμενα για να κατακεραυνωθεί η εξίσωση ευθυνών ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα για την Κυπριακή τραγωδία.

Από την άλλη βέβαια, επιχειρεί να σταθεί η θεωρία της «ισοπαλίας», για να δικαιολογήσει τέτοιου τύπου τοποθετήσεις. Η προσπάθεια δηλαδή να φέρουμε σε ίση μοίρα ευθυνών τις δύο μητέρες πατρίδες (και οι δύο «εισέβαλαν»), αλλά και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους (και οι δύο «σκότωσαν»), προκειμένου να δημιουργήσουμε αισθήματα ενοχής στο λαό, ελπίζοντας ότι θα γίνει με αυτό τον τρόπο πιο ελαστικός στις θυσίες που απαιτεί μια λύση. Εξάρουν ορισμένοι τα δικά μας ιστορικά λάθη και υποτιμούν τις πράξεις της Τουρκίας, σε μια δήθεν «υπεράνω» στάση, Προσέγγιση που αποκτά χαρακτηριστικά «κουλτουριάρικης μόδας» από το 2004 και εντεύθεν.

Και οι δύο αυτές ματιές είναι κατά τη γνώμη μου εξίσου ακραίες. Το ζήτημα όμως είναι, ότι ενώ η «συναισθηματική» πλευρά έχει ως εκφραστές περιθωριακούς κυρίως ανθρώπους, ενώ η «ισοπεδωτική» σκοπιά έχει ως αρχηγό των ίδιο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο οποίος όταν μιλά, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, δεν εκφράζει απλά τον εαυτό του, αλλά όλους μας. Το επίσημο κράτος.

Έχει αναλωθεί πολλή φαιά ουσία και θα συνεχίσει ακόμη πιο έντονα η αντιπαράθεση, για να κονταροκτυπηθούν μέχρι το αμήν τα δύο άκρα, προκειμένου να κερδιθούν οι εντυπώσεις στο εσωτερικό. Αυτή είναι μια μάχη που ζούμε 50 χρόνια τώρα, όση είναι και η ιστορία της «εορτάζουσας» δημοκρατίας μας.

Ελάχιστοι όμως είναι εκείνοι που μίλησαν, ή αντιλήφθηκαν, τις πραγματικές και ουσιαστικές προεκτάσεις της προεδρικής τοποθέτησης. Παρενέργειες καθόλου συναισθηματικές αλλά απόλυτα πρακτικές και που αφορούν την θέση μας σε Διεθνές επίπεδο. Αυτές λοιπόν, απαιτούν μια πιο «μαθηματική» αξιολόγηση.

1. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αναφερόμενος στα γεγονότα του 1974, «ξεκαθάρισε» ότι στην Κύπρο εισέβαλαν αμφότερες η Ελλάδα και η Τουρκία. Είχαμε δηλαδή Ελληνική και Τουρκική εισβολή.

2. Αποτέλεσμα των δύο αυτών επεμβάσεων ήταν να πέσει η Χούντα στην Ελλάδα, προς όφελος του ελληνικού λαού και να παραμένει μέχρι και σήμερα η μισή Κύπρος υπό Τουρκική κατοχή, προς όφελος της Τουρκίας.

3. Η Τουρκική επιχειρηματολογία όπως διατυπωνόταν από το 1974, βάση της οποίας η Τουρκική επέμβαση έγινε για να προστατευθεί η Τουρκοκυπριακή κοινότητα από την επέμβαση της Ελλάδας δικαιώνεται, εφόσον της Τουρκικής εισβολής προηγήθηκε αντίστοιχη Ελληνική.

4. Το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής της Τουρκίας στην Κύπρο, αλλά πρόβλημα δύο εισβολών. Οι ευθύνες ανήκουν εξίσου σε Ελλάδα και Τουρκία, ενώ τις συνέπειες τις πληρώνουν εξίσου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Τι σημαίνουν τα πιο πάνω; Ότι αύριο που θα πάμε στις Βρυξέλλες για να προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε την υιοθέτηση του κανονισμού για το απευθείας εμπόριο, εμείς θα έχουμε ως επιχείρημα το κλασσικό, ότι η «δήθεν απομόνωση των Τ/Κ δεν οφείλεται σε εμάς αλλά στην επέμβαση της Τουρκίας και την κατοχή μέρους της επικράτειας μας». Οι υποστηριχτές της Άγκυρας λοιπόν θα μπορούν πλέον να μας απαντήσουν ότι στην Κύπρο είχαμε «πρώτα Ελληνική εισβολή και μετά Τουρκική όπως είπε ο πρόεδρός σας, άρα πρώτοι εσείς ευθύνεστε».

Μεθαύριο που θα πάμε στο Συμβούλιο της Ευρώπης για να πετύχουμε ψήφισμα ενάντια στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο επιχείρημα ότι ο λαός μας στερείται των δικαιωμάτων του, η απάντηση θα είναι ότι «πρώτοι οι Τ/Κ στερήθηκαν το ’74 των δικαιωμάτων τους ως απόρροια της Ελληνικής εισβολής». Παρόμοια επιχειρήματα θα ακούμε στην Ισλαμική διάσκεψη, τον ΟΗΕ και τα διάφορα άλλα διεθνή φόρα όπου συμμετέχει η Δημοκρατία ή άλλα σύνολα και οργανώσεις.

Ταυτόχρονα, αναμενόμενη είναι η έντονη αντίδραση των Ελλαδιτών, όταν ακούν εμάς να τους κατηγορούμε ότι εισέβαλαν στην Κύπρο, την ώρα μάλιστα που ο κ. Παπανδρέου δεν χάνει ευκαιρία να στηρίξει τον κ. Χριστόφια, ακόμη και όταν ολισθαίνει με πάταγο. Με τι μούτρα πλέον θα μας υποστηρίζουν διεθνώς οι διπλωμάτες και πολιτικοί της Ελλάδος; Ο κ. Παπούλιας ως τι επισκέπτεται την Κύπρο; Ως ο πρόεδρος του κύριου μας στηρίγματος ή ως ηγέτης της χώρας που εισέβαλε στην μεγαλόνησο;

Εντός Κύπρου, το ΑΚΕΛ και οι εκπρόσωποι του προέδρου επιχειρούν να δικαιολογήσουν το απίστευτο δώρο του Προέδρου στην Τουρκική Διπλωματία προτάσσοντας άλλα αποσπάσματα της προεδρικής τοποθέτησης, ή «αγώνες» του προέδρου. Το γεγονός όμως είναι ότι έξω από την Κύπρο αυτές οι φθηνές δικαιολογίες δεν περνούν. Ο κ. Χριστόφιας μίλησε σαφώς για Ελληνική εισβολή και αυτό ούτε αλλάζει, ούτε χαλαρώνει, ούτε μπορεί να ανακληθεί.

Ήδη, για να δικαιολογήθεί η απίστευτη γκάφα, προτάσσονται γλωσσικές και άλλες δυσκολίες του προέδρου. Είναι πιθανόν δε, ο κ. Χριστόφιας να ισχυρισθεί, στην γνωστή λογική του «δεν είμαι εγώ», ότι δεν είναι αυτός που το είπε πρώτος, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Αλήθεια είναι αυτό. Το ολίσθημα Μακάριου βέβαια έδωσε απίστευτο επιχείρημα το ’74 στην Τουρκία για να αιτιολογήσει την εισβολή. Το ανεκδιήγητο ολίσθημα Χριστόφια, τι θα δικαιολογήσει άραγε.

Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΝΙΚΑΝΟΙ,ΣΑΠΙΟΚΟΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ.

ΕΜΕΙΣ

Έσωσαν την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε όπλα Γερμανία – Γαλλία;


Όλες οι λεπτομέρειες δημοσιεύματος της έγκυρης “El Pais”. Αποκαλυπτικό είναι το δημοσίευμα της έγκυρης ισπανικής εφημερίδας “El Pais” με τίτλο “Διέσωσαν την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε οπλισμό;”
12361 Έσωσαν την Ελλάδα για να συνεχίσουν να της πουλάνε όπλα Γερμανία   Γαλλία;
και υπότιτλο “ Η εισαγγελία του Μονάχου ερευνά αν μεσολάβησαν Γερμανοί για να δωροδοκήσουν ΄Ελληνες πολιτικούς για την πώληση υποβρυχίων, ενώ την ίδια ώρα η Μέρκελ ενέκρινε βοήθεια 22 δισ. 400 εκατ. ευρώ”. Πολλές λεπτομέρειες είναι άγνωστες, όπως η αρχή του ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Laura Lucchini: “Δύο φορές την εβδομάδα όλο τον Αύγουστο, κάπου 20 πρόσωπα συγκεντρωνόντουσαν στο ελληνικό υπουργείο Αμυνας. 

Υψηλόβαθμα στελέχη του ελληνικού Ναυτικού, οικονομικοί σύμβουλοι και…δημόσιοι υπάλληλοι καθόντουσαν με διευθυντικά στελέχη της γερμανικής κατασκευαστικής εταιρίας Thyssenkrupp Marine System και τους συνεργάτες τους της Abu Dhabi Mar”.

Το δημοσίευμα τονίζει ότι οι πολύχρονες διαπραγματεύσεις αγοραπωλησίας των υποβρυχίων έγιναν γνωστές στη κοινή γνώμη της Γερμανίας, με τους εισαγγελείς αυτής της χώρας να ερευνούν τους μεσολαβητές Γερμανούς οι οποίοι πλήρωσαν εκατομμύρια ευρώ σε ΄Ελληνες πολιτικούς για να εξασφαλίσουν την πώληση των υποβρυχίων (στη φωτογραφία γερμανικό υποβρύχιο U31).

Οι έρευνες άρχισαν τον περασμένο Μάιο και επικεντρώνονται σε μια συμφωνία μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας το 2000 για την πώληση 6 υποβρυχίων. Παρά την δεινή οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η Γερμανία (και κατά ένα μέρος η Γαλλία) συνεχίζουν να θέλουν να πουλάνε όπλα στην Ελλάδα, που φαίνεται πρόθυμη να αγοράσει.

Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010

Το Σχέδιο Εξαφάνισης των Ρωμιών

Τα Σεπτεμβριανά γεγονότα, τα οποία οργανώθηκαν από το πολιτικό και στρατιωτικό παρακράτος της Τουρκίας σαν σήμερα πριν από 55 χρόνια, δεν είχαν αιτία τους το Κυπριακό, αλλά οικονομικοπολιτικούς λόγους.
Οικονομικούς, επειδή έπρεπε η Αγκυρα να εγκαθιδρύσει και να ενισχύσει οικονομικά στην Πόλη όλους όσοι είχαν εγκατασταθεί σε αυτήν από τη δεκαετία του 1950, και πολιτικούς, επειδή ήθελε να εφαρμόσει πλήρως την πολιτική «ομογενοποίησης ή τουρκοποίησης» της χώρας.

Βέβαια και τους δύο όρους, «πολιτικούς» και «οικονομικούς», τους συνέδεσε, με αποτέλεσμα ο σχεδιασμός που έγινε να αποδώσει στο έπακρον. Ο σχεδιασμός αυτός της τουρκοποίησης της χώρας και ο διαχωρισμός των πολιτών σε «καθαρόαιμους φυλετικά Τούρκους» και σε «μιάσματα» για τους μειονοτικούς, είχε ξεκινήσει από την εποχή του δεύτερου προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, Ισμέτ Ινονού, ο οποίος είναι και ο εμπνευστής τού όλου σχεδίου εξολόθρευσης των μειονοτήτων, ιδιαίτερα της ελληνικής.

Ετσι ξεκίνησε το σχέδιο, που σκοπό του είχε την εθνική εκκαθάριση των μειονοτήτων και τη δημιουργία ενός εθνοτικά αμιγούς τουρκικού κράτους.

Στόχος του, η ομογενοποίηση της Τουρκίας και όλων όσων ζούσαν σε αυτήν. Η έκθεση που είχε γραφεί το 1944 από τις αρμόδιες αρχές της Τουρκίας δήλωνε ευθαρσώς ότι «οι πολίτες της Τουρκικής Δημοκρατίας δεν είναι ισότιμοι και δεν πρέπει να τυγχάνουν ισονομίας».

Ο φόβος λοιπόν των Ρωμιών οδηγεί πλέον τον Ινονού και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, του οποίου ηγείται, αλλά κυρίως στη μετά Ινονού εποχή να δραστηριοποιηθεί με παρακρατικές μεθόδους, κάτι το οποίο καταγγέλθηκε και πρόσφατα από τις αρχές ασφαλείας στο πλαίσιο της παρακρατικής οργάνωσης «Εργκενεκόν» και «Καφάσι» και να κινηθεί κατά των Ρωμιών.

Για τον σκοπό αυτό οργάνωσε τα Σεπτεμβριανά γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 για να εκφοβίσει τους Ρωμιούς και να τους τρέψει σε φυγή εκτός Τουρκίας, την οποία όμως φυγή δεν κατάφερε να επιφέρει.

Κατάφερε όμως την οικονομική καταστροφή των Ρωμιών, την οικονομική συρρίκνωσή τους.

Ιδιαίτερα δε με τα μέτρα που θέσπισε, υποχρέωσε τους Ρωμιούς ή να πουλήσουν ή να συνεταιριστούν με εθνοτικά Τούρκους, οπότε και το τουρκικό κράτος -αν και δεν αποκόμισε οφέλη από τα Σεπτεμβριανά γεγονότα ως προς τη φυγή των Ρωμιών- κέρδισε στην οικονομική αφαίμαξη των ελληνικών περιουσιών και στην «τακτοποίηση» των «καθαρόαιμων Τούρκων» αφού τους μετέτρεψε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε οικονομικά εύρωστους αστούς.

Πάντοτε λοιπόν το παρακράτος της Τουρκίας είχε σχέδια για υλοποίηση με σκοπό την εθνο-οικονομική ομογενοποίηση των πολιτών της. Για τον λόγο αυτό, ορθώς ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε την εφαρμοζόμενη κατά το παρελθόν πολιτική κατά των μειονοτήτων «φασιστική» ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων.

Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε είναι ένα παλιό δημοσίευμα του Εργκούν Μπαμπάχαν, στην εφημερίδα «Σαμπάχ», ο οποίος μεταξύ άλλων επισημαίνει: «Στο πλαίσιο σήμερα της αντίληψης περί του διεθνούς δικαίου, οι διοικούντες την εποχή εκείνη θα έπρεπε να δικαστούν στο Διεθνές Δικαστήριο. Δικάστηκαν βέβαια αλλά μάλλον όχι οι ηθικοί αυτουργοί, αλλά μόνο οι κυβερνώντες. Γιατί εάν δικάζονταν πράγματι όλοι αυτοί που συνετέλεσαν στην καταστροφή του Ελληνισμού της Πόλης, ίσως δεν θα προέβαιναν και σε άλλα "εγκλήματα" κατά του τουρκικού λαού, ο οποίος θα βρισκόταν σε πλεονεκτικότερη και δημοκρατικότερη θέση από ό,τι βρίσκεται σήμερα».

Σήμερα, έπειτα από αρκετές δεκαετίες, η κυβέρνηση Ερντογάν θέλει με το δημοψήφισμα της 12ης Σεπτεμβρίου να αλλάξει τον ιστορικό ρου της γείτονος και τον τρόπο του σκέπτεσθαι κάποιων που μονοπωλούν τον «πατριωτισμό» κινδυνολογώντας κατά των μειονοτήτων. Πράγματι το δημοψήφισμα είναι σοβαρό εγχείρημα.

Αν πετύχει, θα υπάρξει μια ιστορική αλλαγή στην Τουρκία. Θα αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης των πολιτών και των μειονοτήτων από το κράτος. Θα πάψουν σε κάθε ευκαιρία να στοχοποιούν τις μειονότητες και θα αποδοθούν τα ατομικά και μειονοτικά δικαιώματά τους. Θα επιλυθούν τα χρονίζοντα προβλήματα των μειονοτήτων και θα πάψει πλέον η πολιτική της ομογενοποίησης ή τουρκοποίησης της Τουρκίας, η οποία πολιτική τόσα δεινά επέφερε στις μειονότητες και ιδιαίτερα στους Ρωμιούς.

(από την εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", 7/9/2010)

του Συμεών Σολταρίδη

Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010

Να πως προετοιμάζουν την κοινή γνώμη να δεχθεί τις νέες παραχωρήσεις προς την Τουρκία



Στην έγκριτη πρωινή εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ των Αθηνών της 14ης-15ης, Αυγούστου 2010 δημοσιεύεται άρθρο του διευθυντού της Αλέξη Παπαχελά με τίτλο “Αλήθειες και ταμπού“. Επειδή το άρθρο παρουσιάζει ιδιαίτερο εθνικό ενδιαφέρον, το παραθέτω αυτούσιο :

Αλήθειες και ταμπού
Tου Αλέξη Παπαχελά

Ο πρωθυπουργός θα ήθελε πολύ να επιτευχθεί μια συμφωνία με την Τουρκία που θα ρύθμιζε τις ελληνοτουρκικές εκκρεμότητες. Δεν είναι άλλωστε ο πρώτος, και ο Κ. Σημίτης και ο Κ. Καραμανλής οραματίσθηκαν κάτι ανάλογο. Φαίνεται πάντως πως έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, τις οποίες διεξάγει για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης ένας εξαιρετικά έμπειρος βετεράνος διπλωμάτης. Οπως πάντα, όμως, το ερώτημα είναι αν οι δύο κυβερνήσεις θα έχουν την πολιτική βούληση και ισχύ να προχωρήσουν σε μια συμφωνία. 

Ο κ. Παπανδρέου διατρέχει έναν σημαντικό κίνδυνο: να χάσει με μια τέτοια συμφωνία την επαφή με ένα κομμάτι του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει ήδη απομακρυνθεί ψυχικά από το κυβερνών κόμμα μετά το Μνημόνιο και το οποίο θα μπορούσε να γοητευθεί από το (βέβαιο) «Οχι» του κ. Σαμαρά. Ενα κομμάτι της κοινής γνώμης, που είναι ήδη θυμωμένο με το πολιτικό σύστημα, ενδέχεται να πεισθεί πως μια ελληνοτουρκική συμφωνία συνιστά μια «ταπείνωση» που συνδέεται με την οικονομική αδυναμία της χώρας. Η οικονομική κρίση, άλλωστε, πάντοτε ενισχύει τη ροπή προς τη συνωμοσιολογία.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ μια δίκαιη και σοβαρή διευθέτηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων αν οι πολιτικοί, οι ειδικοί και τα μέσα ενημέρωσης δεν μιλήσουν ειλικρινά για αυτά τα θέματα. Δύο γενιές Ελλήνων ανατράφηκαν με το μαξιμαλιστικό, λαϊκιστικό δόγμα που θεωρεί ότι η Ελλάδα έχει παντού δίκιο.

Οποιοι επιχείρησαν, όπως ο μακαρίτης Βύρων Θεοδωρόπουλος ή ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος, να εκστομίσουν κάποια ψήγματα ρεαλιστικών προτάσεων, λοιδορήθηκαν. Πρέπει, όμως, κάποια ώρα να λεχθούν αλήθειες για το αν μπορείς να έχεις διαφορετικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο, αν το FIR είναι ζωτικός εθνικός χώρος ή διεθνής χώρος που η διεθνής κοινότητα έχει αναθέσει στην Ελλάδα να επιτηρεί, αν οι αποφάσεις για την υφαλοκρηπίδα λαμβάνονται με βάση την αρχή της αναλογικότητας κ. λπ., κ. λπ.

Μέχρι τώρα το μονοπώλιο αυτής της συζήτησης έχει ένα λόμπι που απλώς επιχειρεί να βάλει τους έχοντες άλλη άποψη στην κατηγορία του μειοδότη ή του πράκτορα. Τώρα, όμως, που τελειώνει ο υστερικός λαϊκισμός της μεταπολίτευσης, καλό θα ήταν να σοβαρευθούμε και στη συζήτηση των εθνικών μας θεμάτων. Λιγότερο πατριώτης δεν είναι, άλλωστε, ο λιγότερο φωνακλάς ή μαξιμαλιστής, αλλά αυτός που φλερτάρει με την ανευθυνότητα και δεν καταλαβαίνει τα ρίσκα που εμπεριέχουν οι υπερβολές.

Είναι, ακόμη, σημαντικό σε αυτήν τη διαδικασία να ρίξουμε μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία μας και να δούμε πού μας οδήγησαν κινήσεις που φαινομενικά ήταν εντυπωσιακές. Τα μεγαλύτερα λάθη των τελευταίων 36 ετών ήταν, κατά σειρά, η αποχώρηση της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ, η άνευ λόγου πρόκληση της κρίσης του 1987 που οδήγησε τελικά σε απώλεια κυριαρχίας, καθώς από τότε η Ελλάδα μπορεί να κάνει έρευνες μόνο εντός των χωρικών της υδάτων και τέλος, η άλογη κλιμάκωση της κρίσης των Ιμίων με την τοποθέτηση επίσημης σημαίας χωρίς κανείς να σκεφθεί την επόμενη μέρα.

Κάποιοι επιμένουν ακόμη και σήμερα πως το λάθος ήταν ότι δεν κάναμε πόλεμο το 1996 στα Ιμια. Οι πιο σώφρονες έχουν καταλάβει από τότε πως η μεγαλύτερη πρόκληση για την Ελλάδα είναι να μην πέφτει σε παγίδες που μπορούν να οδηγήσουν σε κλιμάκωση και σύγκρουση.

Το παράδοξο με όλα τα παραπάνω είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των σοβαρών πολιτικών, διπλωματών, στρατιωτικών κ. ά. συμφωνούν ότι είναι καιρός να λεχθούν αλήθειες και να σπάσουν μερικά ψευδή ταμπού. Συμφωνούν όμως πίσω από κλειστές πόρτες γιατί μόλις ανάψουν οι κάμερες επιδίδονται σε πατριωτικές κορώνες της δεκάρας, φοβούμενοι μήπως κατηγορηθούν για «προδοσία». Ο φόβος αυτής της ρετσινιάς, που είναι τόσο σύμφυτη με την αρνητική πλευρά του DNA μας, έχει εμποδίσει εδώ και χρόνια οιαδήποτε λογική συζήτηση για την εξωτερική μας πολιτική.

Αλλά, δυστυχώς, οι “κουτοέλληνες” δεν μασάνε
Θα επιχειρήσω να σχολιάσω, επιγραμματικά μόνον, κάποια σημεία του πιό πάνω κειμένου, για λόγους οικονομίας χώρου , αφήνοντας τα υπόλοιπα στην διακριτική ευχέρεια των σχολιαστών – επισκεπτών της ιστοσελίδας.

1. Έχει δίκιο και σπουδαίες μαντικές ικανότητες ο Αλέξης Παπαχελάς γιά το το βέβαιο “Οχι” του Αντώνη Σαμαρά στις ενδοτικές προθέσεις του Γ. Παπανδρέου προς τους φίλους του,κουμπάρους και ζεϊμπεκοσυγχορευτές του, Τούρκους. Το Σχέδιο Αννάν που κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία δεν το επεξεργάσθηκε ο Αντώνης Σαμαράς, κύριε Αλέξη Παπαχελά . Δεν ξεχνάμε, με πόσο ενθουσιασμό, ο τότε υπουργός Εξωτερικών και σημερινός πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου διαβεβαίωνε , χωρίς ντροπή, τον Ελληνικό Λαό γιά τα σημαντικά πλεονεκτήματα που θα είχε γιά την Ελλάδα (γιά την Πατρίδα του, δηλαδή) η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ! Και αυτά, μόλις πριν 6 χρόνια !!

2. Οι όποιες “συμφωνίες” του Γ. Παπανδρέου με την Τουρκία, δεν έχουν καμμία σχέση, κύριε Παπαχελά, με τις εκατέρωθεν αγαθές διαθέσεις αλλά μόνον με την διαφορά του γεωπολιτικού δυναμικού μεταξύ των δύο χωρών , το οποίο σήμερα εμφανίζεται εξαιρετικά αρνητικό γιά την Ελλάδα. Δεν έχει κανέναν λόγο η Ελλάδα να “συμφωνήσει” γιά ο,τιδήποτε με την γείτονα Τουρκία αυτήν την εποχή, μεσούσης της δημοσιονομικής και οικονομικής κρίσης που πλήττει την Πατρίδα μας.

3. Οι αναφορές σας, κύριε Παπαχελά, στους Βύρωνα Θεοδωρόπουλο (πρέσβη ε.τ.) και Κωστή Στεφανόπουλο (πρώην Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας) είναι τουλάχιστον ατυχείς. Ο πρώτος είπε και έγραψε κάποια πράγματα σε πολύ μεγάλη ηλικία, χωρίς να εισφέρει καμμία πολιτική τεκμηρίωση, χωρίς κανέναν στρατηγικό ορίζοντα. Οι απόψεις του δεν έχουν ιστορικά και φιλοσοφικά στηρίγματα και δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση γιά οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση. Ούτε οι Τούρκοι δεν τις επικαλούνται ! 

Ο δεύτερος, στάς δυσμάς του πολιτικού και πολιτειακού του βίου, θεώρησε ότι η παραπομπή του συνόλου των ελληνοτουρκικών διαφορών στην Χάγη, θα ήταν ένα πρώτο καλό βήμα γιά την επίλυση αυτών. Προφανώς δεν εγνώριζε ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές και αντιθέσεις, ιστορικές και στρατηγικές, χρονολογούνται από τον 11ον αιώνα και δεν μπορούν να λυθούν από κάποιο σύγχρονο ,πολιτικά ελεγχόμενο, διεθνές δικαστήριο. Άλλωστε, γιά ποιόν λόγο πρέπει να πάμε στην Χάγη, όλες τις “διαφορές” που η Τουρκία εγείρει σε βάρος μας. Εσείς, κύριε Παπαχελά, θα θέτατε στην κρίση κάποιου δικαστηρίου τους τίτλους ιδιοκτησίας του σπιτιού σας ή του αυτοκινήτου σας ;

4. Συμφωνώ, κύριε Παπαχελά, μαζύ σας στην διαπίστωση ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να έχει διαφορετικό χωρικό εναέριο χώρο (10 ν.μ.) από χωρικό θαλάσσιο χώρο (6 ν.μ.). Δεν μας λέτε όμως, εσείς τι προτείνετε ; Μήπως προτείνετε να περιορίσουμε τον εθνικό εναέριό μας χώρο στα 6 ν.μ. , γιά να μην μπερδεύονται οι τούρκοι πιλότοι κατά τις καθημερινές πτήσεις τους στο Αιγαίο πέλαγος; Aν θέλετε, γίνετε πιό σαφής !

Λυπάμαι , κύριε Παπαχελά, που μόνον σε αυτό το τελευταίο σημείο …μπόρεσα (υπό όρους) να συμφωνήσω μαζύ σας. Οι προτροπές σας και οι συμβουλές σας προς τους “κουτοέλληνες” είναι αδιέξοδες και δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική ανάλυση που είναι απαραίτητη γιά την χάραξη εθνικής Στρατηγικής.

Μην υποπίπτετε στον πειρασμό της υπόδειξης εύπεπτων “τσιτάτων” και της υιοθέτησης της μισής αλήθειας. Ξαναδιαβάστε λιγάκι τον μεγάλο μας πολιτικό και ιστορικό Θουκυδίδη . Κάπου , δεν θυμάμαι που, γράφει : “…ευθύς δε μείζον τι επιταχθήσεσθε, ως φόβω και τούτο υπακούσαντες”.

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Αιγαίο, η επόμενη σύρραξη μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας.


Την περασμένη Δευτέρα, η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ» έγραψε ότι στο νέο Πολιτικό Έγγραφο Εθνικής Ασφάλειας, του οποίου η συγγραφή συνεχίζεται, τα 12 μίλια δεν είναι πλέον αιτία πολέμου μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και πρόσθεσε ότι, έτσι, «χαλάει πλέον η παπαγαλία στην αντίληψη εξωτερικής απειλής»

Στο Έγγραφο, που είναι γνωστό ως «Βιβλίο των Κόκκινων Γραμμών» της Τουρκίας, οι γειτονικές χώρες δεν χαρακτηρίζονται πλέον ως «εξωτερική απειλή», αλλά ως στοιχείο συνεργασίας. Όπως είναι γνωστό, μετά τη λειτουργία της Διεθνούς Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που η Τουρκία ακόμα δεν υπέγραψε, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση προειδοποίησε και θεσμοθέτησε ότι, αν η Ελλάδα αποτολμήσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, αυτό θα σημαίνει αιτία πολέμου (casus belli).

Ταυτόχρονα, η Τουρκία δημιούργησε τη λεγόμενη στρατιά του Αιγαίου, με σαφείς επιθετικές στοχεύσεις κατά των ελληνικών νησιών. Η κρίση με τα Ίμια ήταν μια πρώτη δοκιμή, από την οποία η Ελλάδα βγήκε λαβωμένη, αφού με το γνωστό δόγμα Χόλμπρουκ (no ships, no armies, no flags), η Τουρκία πέτυχε το γκριζάρισμα όχι μόνο των Ιμίων, αλλά και να ρίξει βαριά σκιά μόνιμης αμφισβήτησης στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο. 

Χωρίς να εισπράττει σχεδόν καμία αξιόπιστη και σοβαρή ελληνική απάντηση, παρά μόνο φλύαρες τοποθετήσεις περί φιλίας, συνεργασίας και διεθνούς νομιμότητας.

Μετά την πρόσφατη συνάντησή του με τον αν. υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Δ. Δρούτσα στη Ρόδο, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Νταβούτογλου, ισχυρίστηκε, με έκδηλη επιτήδευση, ότι, τάχα, οι Έλληνες και οι Τούρκοι είναι μια οικογένεια! Περίεργη και εξωφρενική αντίληψη περί οικογένειας, όπου ο ένας εκ των δύο κάνει τον αδίστακτο νταή και εκβιαστή, έτοιμος να στραγγαλίσει το άλλο μέλος. Η Ελλάδα, για πολλά χρόνια, ακολουθεί έναντι της Τουρκίας μιαν αδιέξοδη πλην ολέθρια κατευναστική πολιτική εξημέρωσης του τουρκικού θηρίου. Η Αθήνα εμφανώς δεν έχει κατανοήσει ότι η επόμενη, πιθανή σύρραξη με την Τουρκία θα γίνει στο Αιγαίο. 

Το κραυγάζει ο Νταβουτογλου στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας» (εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα 2010). Ο Νταβούτογλου παραδέχεται ότι «η πιο σοβαρή δυσκολία στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας εντοπίζεται στην αδυναμία δημιουργίας μιας μακροπρόθεσμης και καλά συντονισμένης στρατηγικής, που σχετίζεται με τις θαλάσσιες και υδάτινες αρτηρίες» (σελ. 239).

Αφού ομολογεί ότι η Τουρκία επέδειξε «στρατηγική αμέλεια στο ζήτημα της απεμπόλησης του ελέγχου (!) των νησιών του Αιγαίου», ώστε να εγκαταλειφθούν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γράφει τα εξής αποκαλυπτικά: 
«Όπως ελέγχει η Τουρκία μέσω των Στενών τον ''παλμό'' του στρατηγικού ελαφρού υπογαστρίου της Ρωσίας, με τον ίδιο τρόπο και η Ελλάδα, μέσω των νησιών του Αιγαίου, απέκτησε το ίδιο στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας. Το σημείο με τις μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής σε σύρραξη της Τουρκίας είναι τα νησιά του Αιγαίου, που στενεύουν σε σημαντικό βαθμό το ζωτικό χώρο της (σ.: είναι η ναζιστική θεωρία περί ζωτικού χώρου - lebensraum) και ο λόγος είναι τα ασυγχώρητα λάθη που έγιναν, ως συνέπεια της ανυπαρξίας μιας συνεπούς θαλάσσιας στρατηγικής. Η κρίση του Καρντάκ (Ίμια), που έφερε στο προσκήνιο το θέμα της ελληνικής κυριαρχίας ακόμη και επί των βραχονησίδων που βρίσκονται μπροστά από τα παράλιά μας, είναι το πικρό τιμολόγιο των συσσωρευμένων (τουρκικών) σφαλμάτων που έχουν διαπραχθεί» (σελ. 244).
Προφανώς, εξαιτίας των ασυγχώρητων λαθών, η Τουρκία, διά του Νταβούτογλου και του δόγματός του, καθώς και της γενικότερης αναθεώρησης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, επιχειρεί τώρα να διορθώσει αυτά τα λάθη.

Ο Νταβούτογλου θεωρεί ότι «τα ζητήματα του Αιγαίου και της Κύπρου, που βρίσκονται στο χώρο αλληλεπίδρασης και διέλευσης των περιοχών των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής», «αύξησαν τη σημασία κυρίως της Ανατολικής Μεσογείου, ως νέας περιοχής θαλάσσιας αλληλεπίδρασης. Η Τουρκία δεν είναι μόνο μια χώρα του Αιγαίου, αλλά και μία χώρα της Ανατολικής Μεσογείου». Και προσθέτει: «Οι πολιτικές της Τουρκίας για την Κύπρο και το Αιγαίο πρέπει να επανεξεταστούν.

Μία Τουρκία, που έχει αποκλειστεί από το Αιγαίο και έχει περικυκλωθεί στα νότια από τη ''Ρωμέικη Διοίκηση'' (εννοεί την Κυπριακή Δημοκρατία) της νότιας Κύπρου, σημαίνει ότι τα περιθώριά της να κάνει ένα άνοιγμα στον κόσμο έχουν περιοριστεί σημαντικά» (σελ. 266-274). Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών παραδέχεται ότι το Αιγαίο έχει «μία πρώτης τάξης στρατηγική σημασία όχι μόνο για την Ελλάδα και την Τουρκία», αλλ΄ ακόμα και για τις παρευξείνιες χώρες και όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις, που έχουν ανάγκη ενός μεταφορικού κα εμπορικού κόμβου.

Ο Νταβούτογλου ολοφύρεται, επειδή «η συντριπτική πλειοψηφία των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία» και αυτό «αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας» και ισχυρίζεται ότι «τα νησιά του Αιγαίου είναι φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της χερσονήσου της Μικράς Ασίας». Για να καταλήξει ότι τα νησιά του Αιγαίου «αξιολογούνται από την Τουρκία ως ένα πολύ σοβαρό κενό ασφάλειας». Καθαρά πράγματα:

Πρώτον, η Τουρκία θεωρεί τα νησιά του ελληνικού Αρχιπελάγους ως «ζωτικό χώρο της» (lebensraum). 

Δεύτερον, ομολογεί ότι η Τουρκία διέπραξε «ασυγχώρητα σφάλματα» στην ανάκτηση-κατοχή των ελληνικών νησιών μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τρίτον, θεωρεί ότι τα νησιά του Αιγαίου την αποκλείουν από δυσμάς, ενώ η Κύπρος την περικλείει από νότο.

Τέταρτον, αμφισβητεί ευθέως και επισήμως την ελληνική κυριαρχία στα νησιά. 

Πέμπτον, η περικύκλωσή της από τα ελληνικά νησιά αξιολογείται από την Τουρκία ως σημαντικό κενό ασφάλειας, που αποφάσισε να το πληρώσει. 

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010

Το μυστικό πρωτόκολλο μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ

Οι μηχανισμοί των λόμπι τέθηκαν στην υπηρεσία των χωρών, ώστε να «χτιστεί» η νέα πολιτικο-οικονομική σχέση

Η νέα σχέση της Αθήνας με το Τελ Αβίβ «χτίστηκε» περισσότερο από το αμερικανικό Κογκρέσο και το εβραϊκό λόμπι παρά από την ηγεσία του Λευκού Οίκου, η οποία βέβαια δεν κρύβει τη χαρά και την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι αυτή την εξαιρετικά δύσκολη στιγμή για το Ισραήλ, που δέχεται πυρά από την πρώην σύμμαχό του Τουρκία, «έβαλε πλάτη» η Ελλάδα.

Σύμφωνα με πηγές του Κογκρέσου, που έχουν γνώση του παρασκηνίου που παίχθηκε από τον περασμένο Ιούνιο, κυβερνητικοί παράγοντες ενθάρρυναν σημαντικούς γερουσιαστές και βουλευτές που παραδοσιακά στηρίζουν το Ισραήλ να ανοίξουν διάλογο με στελέχη του ελληνικού λόμπι τα οποία έχουν κανάλι επικοινωνίας με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Από το αρχικό στάδιο εντοπίστηκε το «μεγάλο ενδιαφέρον» των Αμερικανών πρεσβευτών στις δύο πρωτεύουσες. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος ανταποκρίθηκαν αμέσως, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ροή ενημέρωσης και πληροφόρησης που κατέληξε σε συνεργασία αρχικά μεταξύ των Εβραιοαμερικανών και των Ελληνοαμερικανών και στη συνέχεια μεταξύ της Αθήνας, της Λευκωσίας και του Τελ Αβίβ. Για όλες τις διεργασίες ενημερώνονταν άμεσα τα γραφεία του αντιπροέδρου Τζόζεφ Μπάιντεν και της Χίλαρι Κλίντον.

Οι Αμερικανοί διαφωνούν κάθετα με την τουρκική συμπεριφορά έναντι του Ισραήλ, αλλά δεν θα επιθυμούσαν σ' αυτό το στάδιο συμμαχίες εναντίον της Αγκυρας παρά το γεγονός ότι ο πρωθυ­πουργός Ταγίπ Ερντογάν οδεύει μακριά από τη Δύση, κατά την έκφραση παράγοντα της Γερουσίας, ο οποίος χαρακτηρίζει την Τουρκία εχθρική χώρα. Η ίδια διαπίστωση έγινε και στη σύσκεψη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, παρουσία της κ. Κλίντον.

Η κοινή ελληνο-ισραηλινή επιτροπή θα έχει κατευθείαν επαφή με τα γραφεία των δύο πρωθυπουργών και θα ασχολείται με θέματα τρομοκρατίας, εξοπλισμών, κοινών στρατιωτικών ασκήσεων και βελτίωσης της εικόνας των δύο χωρών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο κ. Νετανιάχου φαίνεται να συμφώνησε σε πρώτη φάση να τεθεί ο μηχανισμός του εβραϊκού λόμπι στην υπηρεσία της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού τουρισμού. Ο κ. Ντέιβιντ Χάρις του American Jewish Committee -η επιτροπή αποτελεί την ομπρέλα των εβραϊκών οργανώσεων- φτάνει σήμερα στη Λευκωσία για να συναντήσει τον πρόεδρο της Κύπρου. Ο επόμενος σταθμός του θα είναι το Τελ Αβίβ, ενώ δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα τα σχέδια για τη μετάβασή του στην Αθήνα για λόγους ασφάλειας.

Η ζυγαριά
Πρέπει να σημειωθεί ότι στο παρελθόν το εβραϊκό λόμπι κατήργησε το εμπάργκο όπλων προς την Τουρκία, επέβαλε τον όρο «απομόνωση των Τουρκοκυπρίων» αντί της εισβολής και κατοχής και συμμετείχε στην εκστρατεία τιμωρίας της Κύπρου μετά το δημοψήφισμα του 2004 και την απόρριψη του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν. Τα στελέχη του ελληνικού λόμπι, που είχαν συγκρουστεί επανειλημμένα στο παρελθόν με τους Εβραιοαμερικανούς πιστεύουν ότι η ζυγαριά θα γείρει οριστικά υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου.

ΜΕ ΕΠΑΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ
Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά την επίσκεψη του Βενιαμίν Νετανιάχου στην Αθήνα -είχε προηγηθεί το ταξίδι του Ελληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ- και τη δημιουρ­γία κοινής επιτροπής προώ­θησης της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των χωρών θα ακολουθήσουν επαφές στις δύο πρωτεύ­ουσες μεταξύ κορυφαίων υπουργών, ενώ έπεσε στο τραπέζι και η ιδέα για κοινή συνάντηση των δύο πρωθυ­πουργών με τον πρόεδρο της Κύπρου Δημήτρη Χριστόφια στη Λευκωσία.

Ο τελευταίος διατηρεί συνεχή και προχωρημένο διάλογο με το Ισραήλ από την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου. Ο Ελληνας αξιω­ματούχος που θα επι­σκε­φθεί πρώτος το Τελ Αβίβ είναι ο υπουργός Αμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος. Η επίσημη Ουάσιγκτον δεν συμφωνεί με το «δόγμα» ότι ο εχθρός (Ισραήλ) του εχθρού μου (Τουρκία) είναι φίλος μου, και πιστεύει πως η Ελλάδα και το Ισραήλ πρέπει να έχουν τη δική τους στενή στρα­τηγική συνεργασία ανεξάρτητα από τις σχέσεις της Αγκυρας με το Τελ Αβίβ.

Η κλήση Ομπάμα σε Ερντογάν
Αναφορικά με την κρίση μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ, διπλωματική πηγή εξήγησε στο «Εθνος της Κυριακής» ότι τόσο στον Καναδά όσο και στην πρόσφατη τηλεφωνική τους συνομιλία, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εξήγησε στον κ. Ερντογάν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δημοκρατία στην Αμερική ιδιαίτερα στο θέμα των εξοπλισμών.

Του τόνισε ότι το Κογκρέσο κυριαρχείται από οργή για την εχθρική στάση της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ και τις φιλικές σχέσεις που διατηρεί με την Τεχεράνη.
Ο Αμερικανός ηγέτης φέρεται να του είπε ότι οι αγορές όπλων από την Τουρκία θα «παγώσουν» στο Κογκρέσο -όπως και έγινε- επειδή οι βουλευτές και οι γερουσιαστές που επηρεάζονται από το Ισραήλ πιστεύουν ότι ο αμερικανικός οπλισμός θα καταλήξει στο Ιράν και στη Χεζμπολάχ.

Αλλοι αξιωματούχοι εξήγησαν σε Τούρκους ομολόγους τους ότι θα είναι δύσκολη οποιαδήποτε παρέμβαση της αμερικανικής ηγεσίας στην περίπτωση που επιχειρηθεί συνεργασία του εβραϊκού και του αρμενικού λόμπι για αναγνώριση της γενοκτονίας από την Ολομέλεια της Βουλής.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Τρίτη 10 Αυγούστου 2010

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ.


Απρίλιος 1821:
Eξαπόλυση πλήθους εξαγριωμένων Τούρκων κατά Ελλήνων κατοίκων της Τουρκίας, ως αντίποινα για την εξέγερση των Ελλήνων στην Πελοπόννησο

1822 :
Νεά αντίποινα από τον Σουλτάνο για να τρομοκρατήσει τους χριστιανούς στο νησί της Χίου. Δολοφονούνται 50.000 Έλληνες.

1850:
12.000 Αρμένιοι και Νεστοριανοί σφαγιάζονται από Κούρδους υπό την ηγεσία του Μπεντέρ Χαν Μπέγκ, οι οποίοι είναι οπλισμένοι με καραμπίνες, ειδικά κατασκευασμένες για την τουρκική κυβέρνηση και οι οποίοι χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται επίσης από την τουρκική κυβέρνηση.

7 Απριλίου 1860:
Ο Σουλτάνος διατάζει την σφαγή των Μαρωνιτών χωρικών στον Λίβανο.

6 Ιουλίου 1860:
Σύριοι σφαγιάζονται μετά από διαταγή του Αχμέντ πασά. Ο αριθμός των σφαγιασθέντων συμπεριλαμβανομένων και των Μαρωνιτών του Λιβάνου στις 7 Απριλίου, ανέρχεται στις 11.000.

1876:
Εξαπολύονται συμμορίες Τούρκων για να καταπνίξουν εξέγερση στην Βουλγαρία. 15.000 σφαγιάζονται στην περιοχή της Φιλλιπούπολης, μεταξύ αυτών και Αρμένιοι της τοπικής κοινότητας. Καταστρέφονται 58 χωριά και 5 μοναστήρια.

28 Ιουνίου 1877 :
Κατά την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων, προς την λήξη του Ρωσο-τουρκικού πολέμου, πάνω από 6.000 Αρμένιοι δολοφονούνται, όταν ο τουρκικός στρατός και κουρδικές άτακτες ομάδες καταστρέφουν τα χριστιανικά χωριά της περιοχής.

4 Ιουνίου 1878:
Η Τουρκία νοικιάζει την Κύπρο στην Αγγλία.

Καλοκαίρι 1892:
Σφαγιάζονται 8.000 Γιεζίδες κοντά στο Μοσούλ, και καίγονται τα χωριά τους διότι αρνούνται να ασπαστούν το Ισλαμ, μετά από εντολές του Φερίκ πασά.

Σεπτέμβριος 1894 - Αύγουστος 1896:
Ο Σουλτάν Χαμίτ εφαρμόζει την τακτική της γενοκτονίας στους Αρμένιους.

Αύγουστος - Σεπτέμβριος 1894:
12.000 Αρμένιοι σκοτώνονται στο Σασούν.

Οκτώβριος 1895:
Λαμβάνει χώρα η πρώτη οργανωμένη γενοκτονία στην Κωνσταντινούπολη και στην Τραπεζούντα.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1895:
Οι τουρκικές αρχές οργανώνουν μεγάλης έκτασης σφαγές σε όλη την Ελλάδα.

Ιούνιος 1896:
Σφαγή των Αρμενίων της πόλης Βαν.

1896:
Σφαγή 300.000 Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη.

12 Μαΐου 1896:
Δολοφονίες 55.000 Ελλήνων και διαμάχες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων στην Κρήτη.

Μάρτιος 1909:
Νέες σφαγές 30.000 Αρμενίων, στα Άδανα και άλλες πόλεις της Κιλικίας, οργανωμένες από τους Νεότουκρους.

1909:
Οι Νεότουρκοι αντιμετωπίζουν την επανάσταση των Αράβων στην Υεμένη με αιματοχυσίες.

1912:
Ο τουρκικός στρατός κατά την υποχώρησή του από την ανατολική Θράκη, λεηλατεί τα χωριά της περιοχής του Διδυμοτείχου και της Ανδριανούπολης. Τα χωριά της περιοχής Μαλγάρα καίγονται. Το ίδιο συμβαίνει και στο Κεσσάνι. Δολοφονίες και σφαγές συνοδεύουν την καταστροφή και λεηλασία της ελληνικής αυτής περιοχής.

1913:
Η ανακατάληψη της ανατολικής Θράκης με τις θηριωδίες που ακολουθούν έχει ως αποτέλεσμα τη σφαγή 15.690 Ελλήνων.
Φεβρουάριος 1913:
Οι Έλληνες κάτοικοι της περιφέρειας Κριθέα της Ανατολικής Θράκης τρέπονται σε φυγή από τις Τουρκικές αρχές. Ακολουθούν βάρβαρες λεηλασίες.

Ιανουάριος - Δεκέμβριος 1914:
Πάνω από 250.000 Έλληνες εκτοπίζονται από τις περιοχές της Αν.Θράκης και Σμύρνης. Τα υπάρχοντά τους κατάσχονται.

27 Μαΐου 1914:
Οι Τουρκικές αρχές διατάζουν το χριστιανικό πληθυσμό της Περγάμου να εγκαταλείψουν τη πόλη μέσα σε δύο ώρες. Οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι καταφεύγουν στη Μυτιλήνη.

Μάιος - Ιούνιος 1914:
Οι Τούρκοι επιδίδονται σε όλες τις μορφές διωγμών που σαν στόχο έχουν τους Έλληνες της δυτικής Μικράς Ασίας. Τα παράλια της Μικράς Ασίας έχουν καταστραφεί. Στην Ερυθραία και στη Φωκαία οι Έλληνες σφαγιάζονται ανελέητα.

Ιούλιος - Αύγουστος 1914:
Η τουρκική κυβέρνηση δημιουργεί «τάγματα καταναγκαστικών έργων». Πρόκειται για μια νέα μέθοδο εξόντωσης των Ελλήνων - οθωμανών πολιτών που έχουν καταταγεί στον τουρκικό στρατό. Με τον τρόπο αυτό 400.000 Έλληνες εξοντώθηκαν από την πείνα και την κακοποίηση.

Αύγουστος 1914:
12.000 Ασσύριοι δολοφονούνται από τον Τζεβτέτ Χαλίλ Μπέι. Ο αριθμός των Ασσυρίων όλων των θρησκειών που έχουν δολοφονηθεί από τους Τούρκους από το 1895 ανέρχεται στις 424.000.

Σεπτέμβριος 1914:
Με διάταγμα της Τουρκικής κυβέρνησης πολλά χωριά της Ανατολικής Θράκης, όπου πλειοψηφεί το Ελληνικό στοιχείο, εκκενώνονται δια της βίας (Νεοχώριο, Γαλατάς, Καλλίπολη, κτλ.). Ακολουθούν λεηλασίες σε σπίτια και καταστήματα. Χιλιάδες αφήνουν τα πατρογονικά τους εδάφη και καταφεύγουν στην κεντρική Ελλάδα.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1914:
Με διάταγμα της Τουρκικής κυβέρνησης η περιοχή Βιζύη και μέρος της περιοχής Σαράντα Εκκλησιές εκκενώνονται. 19.000 Έλληνες εξορίζονται στην Ανατολία και οι περιουσίες τους λεηλατούνται. Σύμφωνα με τα αρχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου 119.940 Έλληνες απελάθηκαν από την Ανατολική Θράκη.

Απρίλιος 1915:
Το τουρκικό καθεστώς προχωρεί σε οργανωμένες συλλήψεις ενός μεγάλου αριθμού Αρμενίων διανοουμένων και εθνικών ηγετών στην Κωνσταντινούπολη και στις επαρχίες. Στη συνέχεια εκτοπίζονται στην Ανατόλια και καθοδόν σφαγιάζονται. Οι Αρμένιοι στρατιώτες που υπηρετούν στον τουρκικό στρατό αφοπλίζονται και σφαγιάζονται κατά χιλιάδες. Ο ανυπεράσπιστος αρμενικός πληθυσμός οδηγείται στην έρημο της Συρίας και σφαγιάζεται κατά δεκάδες χιλιάδες από τον τουρκικό στρατό, από άτακτα στρατεύματα και πολίτες ή αφήνεται στην έρημο για να πεθάνει από την ασιτία και την κακοποίηση. 1.500.000 Αρμένιοι εξαλείφθηκαν από τις τουρκικές θηριωδίες.

1915:
Οι Τούρκοι θέτουν σε εφαρμογή μια άγρια καταδίωξη κατά των Σύριων Ορθοδόξων και Νεστοριανών κατοίκων των περιοχών Χακάρι, Μαρντίν και Μιντιάτ. Από τα πρώτα θύματα της καταδίωξης είναι ο Αντάι Σερ, Αρχιεπίσκοπος του Σερτ. Η καμπάνια αυτή, γεμάτη σφαγές και καταστροφές, συνεχίστηκε έως το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, φτάνοντας σχεδόν στον στόχο της.

20 Αυγούστου 1915 - 6 Μαΐου 1916:
Οι Οθωμανοί απαγχονίζουν 35 Λιβανέζους και Σύριους εθνικούς ηγέτες στις πλατείες Αλ Μπουρτζ του Λιβάνου και Αλ Μαρτζά της Συρίας, με την κατηγορία ότι «αγωνίζονται για την ελευθερία».
30.000 Λιβανέζοι και Σύριοι δολοφονούνται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό.

1916:
Οι Τούρκοι αναγκάζουν τους κατοίκους διαφόρων περιοχών του Πόντου να μεταναστεύσουν στο Σίβας. Κατά την παραπάνω μετακίνηση, από τους 16.750 κατοίκους των περιοχών Ελέβι και Τρίπολης, επέζησαν μόνον οι 550. Και από τους 49.520 κατοίκους της Τραπεζούντας, παρέμειναν ζωντανοί μόνο οι 20.300.

1916:
Καταστροφή της περιοχής Ρισέου-Πλατάνου του Πόντου. Λεηλασίες των πόλεων Οφίς, Σούρμενα και Γέμουρα. Οι λεηλασίες οργανώθηκαν από τους αξιωματούχους του Οθωμανικού κράτους και εκτελέστηκαν υπό την ηγεσία του Αχμέτ Μπέη και του στρατάρχη της περιοχής Βελίπ Πασά.

27 Δεκεμβρίου 1916:
Σύλληψη των διακεκριμένων πολιτών της Αμισού καθώς και 4.000 Ελλήνων πολιτών και εκτόπισή τους στην Ανατολία.

Άνοιξη 1917:
Οι Τούρκοι διατάσσουν τον διωγμό 23.000 Ελλήνων, κατοίκων της Κυδωνίας.

Νοέμβριος 1917:
400 ελληνικές οικογένειες εκτοπίζονται από τους Τούρκους από τη Ν.Δ. Μικρά Ασία, ενώ λεηλατούνται οι περιουσίες τους.
Απρίλιος 1918:
Άλλες 8000 ελληνικές οικογένειες εκτοπίζονται από τη Ν.Δ. Μικρά Ασία.

1920:
30.000 Αρμένιοι σφαγιάζονται στην περιοχή του Κάρς από Κεμαλικούς.

Σεπτέμβριος 1920:
Η Κεμαλική Τουρκία επιτίθεται στην Δημοκρατία της Αρμενίας. Οι Αρμένιοι μάχονται ενάντια στα ισχυρά τουρκικά στρατεύματα. Οι Τούρκοι επικρατούν τη 2-12-1920. Τη νίκη αυτή των Τούρκων επακολουθεί η προσάρτηση του 50% της επικράτειας της Δημοκρατίας της Αρμενίας, που είχε συσταθεί στις 28 Μαΐου 1918, στη Τουρκία.

1920 – 1921:
Άλλοι 50.000 Αρμένιοι εκτελούνται από Κεμαλικούς

3 Ιουνίου 1921:
Κεμαλικοί συλλαμβάνουν 1.320 επιφανείς Έλληνες κάτοικους της Σαμσούντας. Την επομένη δολοφονούν 701 από τους κρατούμενους. Τα θύματα θάβονται σε ομαδικό τάφο πίσω από την οικία του Μπεκίρ πασά. Οι υπόλοιποι των κρατουμένων εξορίζονται στο εσωτερικό της Ανατολίας.

24 Αυγούστου 1922:
Ο Τουρκικός στρατός καταλαμβάνει τη Πέργαμο. Οι Έλληνες τρέπονται σε φυγή για να σωθούν.

9 Σεπτεμβρίου 1922:
Οι Τούρκοι εισβάλλουν στη Σμύρνη και πυρπολούν την πόλη. Οργανώνονται μεγάλης έκτασης σφαγές κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων. Δολοφονούνται περίπου 150.000 άτομα.

10 Ιουλίου 1924:
Ο 7ος τουρκικός στρατός καταπνίγει την κουρδική εξέγερση στο Χακάρι. Σε διάστημα 79 ημερών, 36 χωριά έχουν καταστραφεί και 12 έχουν ολοσχερώς χαθεί από το χάρτη.

Φεβρουάριος 1925:
30.000 Κούρδοι σφαγιάζονται κατά τη διάρκεια εξέγερσης κατά των τουρκικών αρχών. Υπολογίζεται ότι γύρω στους 500.000 Κούρδους έχουν θανατωθεί από σφαγές και εκτοπισμούς.

7 Οκτωβρίου 1927:
Κατάπνιξη κουρδικής επανάστασης, η οποία είχε ξεσπάσει το Μάρτιο του 1925 στο Ελαζίκ. Καταστρέφονται παντελώς 48 χωριά και το χώμα βάφεται κόκκινο από κουρδικό αίμα.

7 Οκτωβρίου 1927:
Κατάπνιξη κουρδικής επανάστασης, η οποία είχε ξεσπάσει στις 30 Μαΐου 1927, στο Ντιαρμπακίρ και στο Αγρί. Το αίμα 2.000 Κούρδων πολεμιστών κυλά άφθονο στον ποταμό Μουράτ.

23 Μαΐου 1937:
Η Τουρκική κυβέρνηση απαγορεύει την έκδοση της Κωνσταντινουπολίτικης εφημερίδας, «SON TELEGRAPH», επειδή η εφημερίδα είχε θετική στάση απέναντι στα προβλήματα των Κούρδων.

1938:
Η Τουρκία προσαρτίζει τη πόλη Σανγιάκ της περιοχής Αντιοχεία-Χατάι. Οι Αρμένιοι και Άραβες κάτοικοι της περιοχής εξορίζονται.

Μάιος 1941:
Επιστράτευση 20 ελληνικών και αρμενικών κοινοτήτων που ζουν με τουρκική υπηκοότητα στην Τουρκία. Σκοπός, η εξόντωσή τους, με τον ίδιο τρόπο που είχε εφαρμοστεί και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το γνωστό πλέον «τάγμα καταναγκαστικών έργων».

6 Σεπτεμβρίου 1955:
Οι τουρκικές αρχές οργανώνουν μεγάλης έκτασης διωγμούς κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Καίγονται ναοί, βεβηλώνονται τάφοι και νεκροταφεία. Εκατοντάδες γυναίκες βιάζονται και καταστρέφονται χιλιάδες ελληνικά καταστήματα.

1963 – 1967:
Η Τουρκία υπονομεύει την σταθερότητα στη νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία με πράκτορες.

1964:
Η Τουρκία αποκηρύσσει μονομερώς την συνθήκη για Εμπορική και Ναυτιλιακή συνεργασία του 1930 (μεταξύ Βενιζέλου - Ατατούρκ). Οι Έλληνες πολίτες αναγκάζονται να φύγουν από την Τουρκία δια της βίας. Οι συγγενείς αυτών, αν και Τούρκοι υπήκοοι, υποχρεώνονται να επισπεύσουν την αναχώρηση τους από τη χώρα. Με νόμο που δεν δημοσιοποιείται οι Έλληνες στερούνται του δικαιώματός τους επί των περιουσιακών τους στοιχείων.

1964:
Κλείνουν τα ελληνικά μειονοτικά σχολεία στην Ίμβρο και στη Τένεδο. Παράλληλα ανεγείρονται τουρκικές φυλακές για βαρυποινίτες και απαγορεύεται η δυνατότητα μεταβίβασης των περιουσιών των Ελλήνων, έχοντας ως συνέπεια την φυγή των Ελλήνων από τα νησιά.
Τα δύο Ελληνικά νησιά Ίμβρος και Τένεδος, παραχωρούνται στη Τουρκία, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης. Σύμφωνα με το άρθρο 14 της ίδιας συνθήκης, εγγυάται η προστασία των προσώπων και περιουσιών του μη μουσουλμανικού ιθαγενούς πληθυσμού. Παρόλα αυτά εφαρμόζεται, για μια ακόμη φορά, η πάγια τουρκική πολιτική ξεριζωμού και αφανισμού των μη τουρκικών εθνοτήτων και έπειτα από τη συστηματική προσπάθεια εκτουρκισμού των νησιών με την ομαδική εγκατάσταση Τούρκων, από τους 12.000 Έλληνες κατοίκους, σήμερα μένουν εκεί μόνο 300 υπερήλικες για τους οποίους δεν έχει πια νόημα ο εκπατρισμός.

1973 – 1974:
De facto αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα του
Αιγαίου, με τη χορήγηση άδειας ερευνών στην Τουρκική κρατική πετρελαϊκή εταιρεία (TRAO) και την αποστολή του ερευνητικού πλοίου ΚΑΡΝΤΑΛΙ για την διεξαγωγή ερευνών στην περιοχή.

1974:
De facto αμφισβήτηση του Ελληνικού εναερίου χώρου των 10 ν.μ. για πρώτη φορά από το 1931. Συνεχόμενες και μαζικές παραβιάσεις του Ελληνικού εναερίου χώρου (περισσότερες από 500 παραβιάσεις έγιναν μόνο το 1995). Περισσότερες από το 80% αυτών έχει γίνει σε απόσταση μικρότερη των 6 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές αλλά και πάνω από ελληνικά νησιά. Η αμφισβήτηση αυτή του FIR Αθηνών συνεχίζεται μέχρι το 1980.

20 Ιουλίου 1974:
Ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στο ανεξάρτητο αλλά και άοπλο νησί της Κύπρου, μέλος του Ο.Η.Ε., και καταλαμβάνει το 40% των εδαφών της, με το πρόσχημα ότι η επιχείρηση αυτή είναι αναγκαία για την ασφάλεια της τουρκοκυπριακής μειονότητας που αποτελούσε το 18% του συνολικού πληθυσμού του νησιού. Κατά τη διάρκεια εισβολής, η οποία ονομάστηκε από την Άγκυρα, «επιχείρηση ειρήνη», 5.000 Κύπριοι σκοτώθηκαν, 1619 αγνοούνται έως τις μέρες μας, εκατοντάδες βασανίστηκαν, βιάστηκαν, και εξορίστηκαν στην Τουρκία.

25 Δεκεμβρίου 1978:
Τούρκοι φασίστες σφάζουν εκατοντάδες Κούρδων στο Μαράς.

28 Δεκεμβρίου 1978:
Ανακήρυξη στρατιωτικού νόμου σε 15 επαρχίες του τουρκικού Κουρδιστάν με σκοπό την εμπόδιση εξωτερίκευσης στοιχείων και πληροφοριών των δεινών του κουρδικού λαού.

Δεκέμβριος 1978:
110 Κούρδοι σφαγιάζονται στην πόλη Καχραμανμαράς.

Δεκέμβριος 1979 - Σεπτέμβριος 1980:
Διαμάχες μεταξύ Κούρδων και του τουρκικού κράτους ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα βίας με αποτέλεσμα το θάνατο 2.812 Κούρδων πολιτών κατά πλειοψηφία, σε διαφορετικά γεγονότα.

Ιούλιος 1980:
Ξαφνικό ξέσπασμα βίας στο Κορούμ, κεντρική Ανατόλια, με αποτέλεσμα το θάνατο 30 ατόμων και τη μαζική έξοδο του πληθυσμού της περιοχής.

Καλοκαίρι 1983:
Σύμφωνα με ένα νέο νόμο, απαγορεύεται η χρήση γλώσσας, κατά τις καθημερινές συνομιλίες ή τις συγκεντρώσεις, η οποία δεν είναι αναγνωρισμένη ως η επίσημη γλώσσα από άλλη χώρα (το όλο θέμα αναφερόταν στην κουρδική γλώσσα).

1984:
Η Τουρκία φράζει την τροφοδότηση νερού από τον ποταμό Αλκουίκ, ο οποίος πηγάζει από την Τουρκία και φτάνει έως το νότιο Αλλέπο, στη Συρία, με σκοπό την ερήμωση της περιοχής εφόσον η πεδιάδα καταστραφεί από την ξηρασία.

Φεβρουάριος 1988:
Οργανωμένη σφαγή κατά τη διάρκεια της νύχτας ενάντια του Αρμενικού πληθυσμού των πόλεων Μπακού και Σουμγκάιτ. Πρόκειται για μια πανομοιότυπη νύχτα σφαγής με αυτή της Κωνσταντινούπολης το 1955.

1989:
Η Τουρκία νομοθετεί παράνομα δικαίωμα για την Έρευνα και Διάσωση στη θαλάσσια έκταση πάνω από το μισό Αιγαίο, παραβιάζοντας σαφώς τους κανόνες της Διεθνής Οργάνωσης Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO).

Αύγουστος - Δεκέμβριος 1991:
Η Τουρκική Αεροπορία και ο στρατός επιτίθενται σε ομάδες του PKK στο βόρειο Ιράκ και βομβαρδίζουν ασταμάτητα κουρδικά χωριά. Πάνω από 100 Κούρδοι, μεταξύ των οποίων ήταν και γυναικόπαιδα, σκοτώθηκαν και 150 τραυματίστηκαν.

1992:
Η Άγκυρα χτίζει το φράγμα "Ατατούρκ" στον Ευφράτη ποταμό, μειώνοντας έτσι δραματικά τη ροή του προς το Ιράκ και την Συρία, με σκοπό να απειλήσει τη γεωργία και την οικονομική επιβίωση των δύο παραπάνω χωρών.

Ιανουάριος 1992 - Οκτώβριος 1993:
Οι Τούρκοι βομβαρδίζουν κουρδικά χωριά. 4.800 τραυματίζονται από τους οποίους οι 2.000 υποκύπτουν στα τραύματά τους.

Μάιος - Αύγουστος 1994:
Πραγματοποιούνται τουρκικές επιδρομές των οποίων ο απολογισμός είναι 400 Κούρδοι χωρικοί νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες.

1995:
Η Τουρκική κυβέρνηση οργανώνει σφαγή κατά τη διάρκεια της νύχτας ενάντια των Αλεβιτών στη περιοχή Γκαρί Οσμάν Πασά της Κωνσταντινούπολης.

20 Μαρτίου 1995:
35.000 Τούρκοι στρατιώτες εισέρχονται στο βόρειο Ιράκ για να πολεμήσουν ομάδες του PKK, οι οποίες είχαν βρει εκεί καταφύγιο, σύμφωνα με την Άγκυρα. 200 Κούρδοι, η πλειοψηφία των οποίων ήταν άμαχοι, σκοτώθηκαν μετά από βομβαρδισμούς, βασανισμούς και αναγκαστικές πεζοπορίες μέσα από ναρκοπέδια.

31 Ιανουαρίου 1996:
Ο τουρκικός στρατός αποβιβάζει μερικούς στρατιώτες του στη βραχονησίδα Ίμια, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής Επικράτειας σύμφωνα με Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες που έχουν υπογραφεί από το 1923. Είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία διεκδικεί ανοιχτά ελληνικό έδαφος και η πρώτη που η Ελλάδα εγκαταλείπει έδαφος αμαχητί. Δολοφονούνται 3 Έλληνες αξιωματικοί που επέβαιναν σε αεροσκάφος.

6 Μαΐου 1996:
Μετά από στρατιωτική επιχείρηση έξι εβδομάδων στο βόρειο Ιράκ, η Τουρκία αποσύρει τους τελευταίους στρατιώτες της. Οι κουρδικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές ανέρχονται σε 400. Οι τραυματισμένοι είναι ακόμη περισσότεροι.

Αύγουστος 1996:
Κατά τη διάρκεια ειρηνικών διαδηλώσεων για την επανένωση της Κύπρου, που διάρκεσαν μία εβδομάδα στην πράσινη γραμμή, οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής και παραστρατιωτικές οργανώσεις δολοφονούν άνανδρα δύο διαδηλωτές και τραυματίζουν σαράντα. Δολοφονείται δια ξυλοκοπισμού μέχρι θανάτου ο Τάσος Ισαάκ και δολοφονείται εν ψυχρώ ο Σολωμός Σολωμού, επειδή επιχείρησε να κατεβάσει την τουρκική σημαία από το φυλάκιο της Δερύνειας.

Φεβρουάριος 1997:
Η Άγκυρα απειλεί την Κύπρο με εισβολή και κατάκτηση των ελεύθερων περιοχών του νησιού εφόσον η δεύτερη, αγοράσει τους αμυντικούς πυραύλους S-300. Τέτοιου είδους απειλές είναι γνώριμες στην Κύπρο μετά το 1974.
ΕΛΛΗΝ
ΟΜΑΔΑ-ΕΨΙΛΟΝ
ΚΛΥΣΜΑ