20 F-35 Lightning II AΠΟΚΤΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

 Την έγκρισή της προσέφερε τη Δευτέρα η Επιτροπή Οικονομικών της ισραηλινής Eθνοσυνέλευσης (Κνεσέτ) για την αγορά 20 αεροσκαφών F-35 Lightning II, από τις ΗΠΑ, στη μεγαλύτερη εξοπλιστική αγορά στην ιστορία του κράτους του Ισραήλ.

Η αγορά των αεροσκαφών, που βρίσκονται ακόμη στο στάδιο των δοκιμών, θα κοστίσει 2,75 δισ. δολάρια, που αντιστοιχούν σε 96 εκατ. δολάρια ανά αεροσκάφος, ενώ στη συμφωνία περιλαμβάνεται και το κόστος ανταλλακτικών, συντήρησης και προσομοιωτών εκπαίδευσης χειριστών. Το F-35, χάρη στην τεχνολογία «Στελθ» που διαθέτει, είναι ικανό να πλήξει στόχους από μεγάλη απόσταση, χωρίς να γίνει αντιληπτό από τα ραντάρ του εχθρού. Η παράδοση των πρώτων αεροσκαφών υπολογίζεται να γίνει μέσα στο 2015.

Οταν ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ, Εχούντ Μπάρακ, είχε ανακοινώσει την αγορά στις 15 Αυγούστου, δεν είχε αποσαφηνίσει τι μορφή θα είχαν τα αντισταθμιστικά οφέλη, που θα ανέλθουν στα 4 δισ. δολάρια. Ο υπουργός ανέφερε μόνο ότι τα αντισταθμιστικά οφέλη αυτά θα αφορούν ισραηλινές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, τα οφέλη αυτά θα είναι πρωτόγνωρα στα χρονικά των αμερικανικών οπλικών εξαγωγών, φθάνοντας το 150% της αξίας της συμφωνίας, από 50% που προσφέρει συνήθως η Ουάσιγκτον σε «καλούς της πελάτες», όπως τις ευρωπαϊκές χώρες, την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Νότια Κορέα.

Μιλώντας τη Δευτέρα ενώπιον της επιτροπής της Κνεσέτ, ο αρχηγός της ισραηλινής αεροπορίας, πτέραρχος Ιντο Νεχοστάν, και ο ΓΕΕΘΑ στρατηγός Γκάμπι Ασκενάζι υπογράμμισαν ότι παρά το μεγάλο κόστος των αεροσκαφών, η συμφωνία είναι ιδιαίτερα συμφέρουσα για το Ισραήλ, καθώς μεγάλο μέρος του κόστους της θα προέλθει από την αμυντική βοήθεια που προσφέρει η Ουάσιγκτον στο Ισραήλ.

Ο γενικός διευθυντής του υπουργείου Αμυνας, στρατηγός (ε.α.) Ούρι Σανί, δήλωσε ότι το επιτελείο αεροπορίας μελετά να ζητήσει την αγορά επιπλέον αεροσκαφών F-35 στο μέλλον, ενώ πηγές του υπουργείου Αμυνας αναφέρουν ότι το Ισραήλ μπορεί να χρειαστεί ακόμη 75 αεροσκάφη αυτού του τύπου, που θα «βοηθήσουν τη χώρα να αντιμετωπίσει ξένες επιβουλές», όπως είπε ο κ. Σανί, χωρίς ωστόσο να αναφερθεί συγκεκριμένα στον ιρανικό κίνδυνο.

Τα βόδια και τα λιοντάρια.

Sayeret Matkal σημαίνει Μονάδα Αναγνώρισης του Γενικού Επιτελείου. Πρόκειται για τους επίλεκτους των επιλέκτων των Ισραηλινών Αλεξιπτωτιστών. Ιδρύθηκε από τον Αβραάμ Αρνάν το 1957 με αποστολές την αναγνώριση πίσω από τις γραμμές του εχθρού, την απελευθέρωση ομήρων και γενικά ειδικές επιθετικές επιχειρήσεις που συχνά αφήνουν άφωνη την παγκόσμια κοινότητα με την τόλμη και την επιτυχία τους. Σημειωτέον ότι αποτελείται, όπως σχεδόν όλη η Τσαχάλ (ο Ισραηλινός Στρατός) αποκλειστικά από εφέδρους.

Ήταν λοιπόν τρία αδέρφια, ο Γιόναταν (Γιόνι), ο Μπέντζαμιν (Μπίμπι) και ο Ίντο, όλοι με σπουδές στα καλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Χάρβαρντ, ΜΙΤ κλπ), από τα οποία γύριζαν για να πολεμήσουν. Ο πατέρας τους ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Κορνέλ.

Ο Γιόνι ξεκίνησε να σπουδάζει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Χάρβαρντ αλλά γύρισε στο Ισραήλ, συνέχισε τις σπουδές του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και υπηρέτησε στην Sayeret Matkal. Έγινε Διοικητής της Μονάδας. Ο Αντισυνταγματάρχης Γιόναταν Νετανυάχου σκοτώθηκε στην επιχείρηση «Αστραπιαίο Χτύπημα» στο Έντεμπε της Ουγκάντα και είναι από τους μεγαλύτερους ήρωες του Ισραήλ.

Ο Ίντο, ο μικρότερος, είναι ακτινολόγος και θεατρικός συγγραφέας, υπηρέτησε κι αυτός στην ίδια μονάδα και είδε πολεμική δράση.

Ο άλλος αδερφός, ο Μπίμπι, όπως τον φωνάζουν, σπούδασε κι αυτός στην Αμερική. Το 1967 και κατατάχθηκε στους Αλεξιπτωτιστές. Διακρίθηκε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, υπηρέτησε στην Sayeret Matkal υπό τις διαταγές του Εχούντ Μπάρακ και αμέσως μετά, όντας ήδη Λοχαγός, ανέλαβε Διοικητής της μονάδας.

Στις 9 Μαΐου 1972, δεκαέξι άνδρες της Μονάδας εισέβαλαν αστραπιαία στο αεροσκάφος της πτήσης SABENA 572, που τέσσερις παλαιστίνιοι αεροπειρατές, δυο άνδρες και δυο γυναίκες, είχαν οδηγήσει από την Βιέννη στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίδ. Σκότωσαν τους δυο άνδρες αεροπειρατές και συνέλαβαν τις δυο γυναίκες απελευθερώνοντας τους 90 επιβάτες και το πλήρωμα.

Στην επιχείρηση συμμετείχαν δύο μελλοντικοί Πρωθυπουργοί του Ισραήλ, ο Εχούντ Μπάρακ και ο Μπέντζαμιν Νετανυάχου, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε από φίλια πυρά. Εκλέγεται εδώ και πολλά χρόνια βουλευτής, ήταν Πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ, διιετέλεσε κατ’ επανάληψη Υπουργός και τώρα είναι για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός.

Οι Ισραηλινοί λοιπόν, αδέρφια, συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την πολιτική τους, διαλέγουν την ηγεσία τους από τα λιοντάρια τους κι όχι από τα ευνουχισμένα βόδια τους.

Εκεί ο Στρατός, που είναι ο ίδιος ο Λαός, βασίζεται αποκλειστικά σε εφέδρους. Μεγάλη θητεία και συνεχείς μετεκπαιδεύσεις στην ίδια μονάδα ώσπου ν’ ασπρίσουν τα γένια σου κι ότι άλλο ασπρίζει στον άντρα. Από 18 ως σαράντα φεύγα οι άντρες και σ’ ένα βαθμό κι οι γυναίκες κάποιες βδομάδες το χρόνο ζουν μαζί, κάνουν βολές, πορείες, ενημερώνονται στα νέα όπλα, εξοικειώνονται μαζί τους, τα ‘χουν στο σπίτι τους. Το πνεύμα μονάδος που φτιάχνουν είναι μπετόν αρμέ. Στα άρματα μάχης το πλήρωμα μπορούν να το αποτελούν ένας μηχανικός, ένας αγρότης, ένας δικηγόρος κι ένας υδραυλικός που γνωρίζονται 10-15 χρόνια, γνωρίζουν κάθε βίδα και βέβαια στις περίφημες μακρινές βολές τους «σκίζουν».

Σε αυτή τη χώρα με την σχεδόν ανύπαρκτη ενδοχώρα, αυτοί οι πολίτες – οπλίτες με πολεμικούς ηγήτορες εφέδρους και πολιτική ηγεσία αποτελούμενη από την αφρόκρεμα των διακεκριμένων βετεράνων πολεμιστών, σχεδόν όλοι όμως και με λαμπρές σπουδές, κέρδισαν όλους τους πολέμους: 1948, 1956, 1973, 1982, απελευθέρωναν ομήρους στην Αφρική, βομβάρδιζαν πυρηνικούς αντιδραστήρες, που τους απειλούσαν στο Ιράκ, καταλάμβαναν το μισό Λίβανο και παράλληλα έκαναν την έρημο κήπο.

Μόνο όπου χάθηκε το ηθικό πλεονέκτημα, όπως στον Λίβανο με την Χεζμπολλάχ, η οποία κατέκτησε επίπεδα εκπαίδευσης πρωτόγνωρα για Άραβες μαχητές και με πληθυσμό φανατικά υπέρ της, η Τσαχάλ γνώρισε ήττα. Όπως η πειθαρχία και το ηθικό κλονίστηκαν και από την υπέρμετρη χρήση βίας σε βάρος αμάχων.

Πριν από λίγο καιρό μια σειρά στελεχών και απλών στρατιωτών της Sayeret Matkal έδωσε στην δημοσιότητα επιστολή προς την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, με την οποία αρνούνταν την υπηρεσία στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές και μιλούσαν για δίκαια των Παλαιστινίων. Η πρωτοβουλία αυτών των επίλεκτων των επιλέκτων, σύμβολα της ισραηλινής στρατιωτικής ισχύος συγκλόνισε το Ισραήλ. Απομακρύνθηκαν από την Μονάδα και ο Νετανυάχου, όπως και άλλοι βετεράνοι της, καταδίκασαν την πρωτοβουλία τους, κανείς όμως δεν παραπέμφθηκε στο Στρατοδικείο.

Αφήστε στην άκρη τις συνωμοσιολογικές φαντασιώσεις, τις αντισημιτικές τρίχες και κάντε απλώς τις συγκρίσεις με τα μουνουχισμένα ανδράποδα που μας κυβερνούν, που κατά κανόνα ήσαν ταβλαδόροι των Επιτελείων, φύλαγαν την Δεξαμενή και την Πατριάρχου Ιωακείμ.
Σε μια σοβαρή χώρα, μια χώρα με αξίες, αξιοκρατία, ευνομία, όπου η έμπρακτη αγάπη για την Πατρίδα θα ήταν αυτονόητη αρετή κι οι λουφαντζήδες απόβλητοι, θα ήταν αδιανόητο ανεπάγγελτοι κι αστράτευτοι να διεκδικούν δημόσιες θέσεις.
Εδώ, στην χώρα της ήσσονος προσπαθείας, των εκατοντάδων χιλιάδων «Ηρώων του Πολυτεχνείου» και της χοντροκώλας κρατικοδίαιτης διανόησης, ο Λαλάκης γιος του Λάκη Λαμόγιου, που στην θητεία του ήταν, όπως μου είπε κάποιος ειρωνικά, «κατάσκοπος στο Λονδίνο», διεκδικεί την ψήφο σου, μοστράρει στις σελίδες λάϊφ στάϊλ και θεωρεί κορόϊδο αυτόν που φύλαξε, για λογαριασμό του, σκοπιά στην προκάλυψη κι εντελώς ηλίθιο αυτόν που σκοτώθηκε σε άλμα ή σε άσκηση με αληθινά πυρά.

Ο Ευάγγελος Μαντζουράτος, αρχέτυπο Λοκαντζή, το 1974 τραυματίστηκε τρεις (3) φορές, και τις τρεις το ‘σκασε από το Νοσοκομείο, παρά τις εντολές των γιατρών και γύρισε στη μάχη και στους άντρες του. Την τρίτη φορά μια ριπή πολυβόλου τον άφησε αιμόφυρτο σε μια ταράτσα. 

Την γλύτωσε και διοικούσε το Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών το 1991, με υποδιοικητή ένα άλλο «θηρίο» της Κύπρου, τον Ηλία Γλεντζέ. Τους ξέρετε οι περισσότεροι; Δεν νομίζω. Τους ξέρει το Μεγάλο Βιβλίο της Ιστορίας αλλά σε μια σοβαρή χώρα αυτοί, όπως κι άλλοι, π.χ. ο Σταυριανάκος, ο Καλμπουρτζής, ο Μπικάκης, ο Τάσος Μάρκου, ο Κατούντας, θα ήσαν τουλάχιστον προβεβλημένα πρότυπα, αντί για τις ξέκωλες συμβούλους των Υπουργών, τις χαζογκόμενες που γίνονται βουλευτίνες και τους ηλίθιους γόνους που έκαναν βουλευτές οι ακόμη πιο ηλίθιοι πατεράδες τους.

Όμως ας πούμε και κάτι άλλο επί του θέματος. Σοβαρότερο. Η ισραηλινοτουρκική συμμαχία πέθανε. Έχουμε μπροστά μας το μεγαλύτερο πολιτικό άνοιγμα που είχαμε τα τελευταία 40 χρόνια. Το αρμενικό και το εβραϊκό λόμπυ στις ΗΠΑ, συνεργαζόμενα πλέον στενά, κάνουν κλύσμα στους Τούρκους με γαρμπίλι οδοποιΐας. Ο Ομπάμα τους απειλεί με άρνηση πώλησης αεροσκαφών, η συνεργασία της ΜΙΤ με τις Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες είναι κοινό μυστικό και άναβει το φως του συναγερμού στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίδ.

Τα πλέον σκληρά άρθρα για τα εγκλήματα των Τούρκων σε βάρος του Ελληνισμού, την ανομία τους στην Κύπρο και αλλού τα βρίσκω πια στις πιο σοβαρές αμερικανοεβραϊκές ιστοσελίδες.
Η Τουρκία θέλει να επιστρέψει ηγεμονικά στις παλιές της οθωμανικές επαρχίες, παίζει το χαρτί του Ισλάμ κι η σύγκρουση της με το Ισραήλ είναι πλέον μετωπική.

Έχουμε την δυνατότητα, στην βάση των ολοφάνερων πια κοινών συμφερόντων να έχουμε σύμμαχο ενάντια στον Ισλαμοφασισμό την ισχυρότερη πολιτική και οικονομική μηχανή κι έναν από τους καλύτερους και τολμηρότερους στρατούς στον κόσμο.

Φωνάξτε όσο θέλετε κάποιοι. Η φωνή της Ιστορίας λέει καθαρά: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.
Ήδη προγραμματίσθηκε η πρώτη κοινή άσκηση των Αλεξιπτωτιστών μας. Οι καλύτεροι μας με τους καλύτερους του κόσμου. Μόνο κέρδος θα ‘χουμε.

Όταν δε φύγουν και τα βόδια κι έχουμε κι εμείς λιοντάρια στην ηγεσία, τότε θα μπορούν να γίνουν πολλά.
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου, 
Προέδρου του Δ.Σ. του ΔΙΚΤΥΟΥ 21

Το δίλημμα ασφάλειας και οι σχέσεις με το Ισραήλ.

© ppol

Ένα από τα πιο ελκυστικά μεθοδολογικά εργαλεία για την ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μας το προσφέρει το παράδειγμα του ρεαλισμού και είναι αυτό του «διλήμματος ασφάλειας»: «δίλημμα» υπάρχει, όταν κάποιος καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο ενδεχομένων, που ενέχουν το στοιχείο της αμφισημίας και της αβεβαιότητας. Ο Ερνστ Κλάιν (Ernst Klein) κάνει λόγο για «μία επιλογή μεταξύ δύο μη ευχάριστων εναλλακτικών».

Στο «δίλημμα ασφάλειας», το στοιχείο της αβεβαιότητας χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ των κρατών, αλλά και τις προθέσεις τους. Οι δύο επιλογές στην κλασσική του μορφή είναι είτε η ανταπόκριση στην αύξηση των εξοπλισμών και η δημιουργία ανταγωνισμού, είτε η απραξία και η συνεχής απειλή από το άλλο κράτος.

Οι επιλογές των κρατών τελούν υπό το καθεστώς φόβου, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται σε παίγνια αποφάσεων «μηδενικού αθροίσματος». Μέσα στον «φοβισιανό χώρο» του Χομπς (Hobbes) τα κράτη αντί να επιζητούν την συνεργασία και το αμοιβαίο κέρδος μετατρέπονται σε εγωιστές που αναζητούν αδιέξοδα τη μεγιστοποίηση της δύναμης τους.

Η ύπαρξη του «διλήμματος ασφάλειας» ανάμεσα σε δύο κράτη πιστοποιείται μέσα από τις τρεις εκφάνσεις του: (α) τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών, (β) τις κρίσεις και (γ) τις ανταγωνιστικές/ προληπτικές συμμαχίες.

Στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση μπορούμε να διαγνώσουμε την ύπαρξη και των τριών εκφάνσεων του «διλήμματος ασφάλειας». Η τρίτη έκφανση, αυτή των συμμαχιών, απαντάται στον άξονα Τουρκίας-Ισραήλ. Μία συμμαχία με ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά, η οποία από την Ελλάδα πάντα αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και σε κάποιες περιπτώσεις έχει χαρακτηριστεί ως και επιθετική για την χώρα, ειδικά την περίοδο της κρίσης με τους πυραύλους S-300.

H Τουρκία, στο πλαίσιο της σύνδεσης της με τη δύση που έχει τις βάσεις της κυρίως στη δεκαετία του 1950, ανέπτυξε μία στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Ουσιαστικά, οι δύο χώρες λειτούργησαν ως οι θύλακες της δύσης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Όμως, τα τελευταία χρόνια, ειδικά από το 2003 όταν και επήρθε το ρήγμα στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία με αφορμή την επέμβαση στο Ιράκ, η Τουρκία έχει αλλάξει την υψηλή της στρατηγική. Είναι φανερό ότι έχει υιοθετήσει το περίφημο «δόγμα Νταβούτογλου (Davutoğlu)» το οποίο θέτει σε πρώτη μοίρα την ανάδειξη της Τουρκίας σε κυρίαρχη δύναμη της ισλαμικής σφαίρας.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι δύο επιλογές της Τουρκίας που έχουν φέρει σε σημείο έντασης τις σχέσεις της, κυρίως με τις ΗΠΑ: η στάση της για το πυρηνικό πρόγραμμα στο Ιράν και η θέση της στο παλαιστινιακό ζήτημα.

Η Τουρκία, λόγω των καλών σχέσεων με το Ισραήλ, επιφύλασσε για τον εαυτό της μέχρι πριν λίγα χρόνια το ρόλο του «αξιόπιστου διαμεσολαβητή» («honest broker»), μία θέση που και οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έβλεπαν με πολύ θετικό τρόπο. Η επιλογή όμως της κυβέρνησης του «κόμματος ευημερίας και ανάπτυξης» (AKP) να αυξήσει τη δημοφιλία της στον αραβικό κόσμο μέσω της ανισοβαρούς υποστήριξης των Παλαιστινίων, οδήγησε σε κρίση των σχέσεων με το Ισραήλ.

Μετά τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις με το «στολίσκο για τη Γάζα» και τη στάση που τήρησε η Τουρκία, οι σχέσεις με το Ισραήλ βρίσκονται «στο κόκκινο» και ουδείς κάνει πλέον λόγο για τον παλιό άξονα Ισραήλ-Τουρκίας. Η Τουρκία δεν θέλει και δεν είναι πλέον ένας «αξιόπιστος διαμεσολαβητής». Μάλιστα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει γίνει μέρος τους προβλήματος και τουλάχιστον σε αυτή τη φάση μοιάζει και τροχοπέδη για όποια προσπάθεια επίλυσης.

Ουσιαστικά, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, μία από τις εκφάνσεις του διλήμματος ασφάλειας Ελλάδας και Τουρκίας αλλάζει. Η Ελλάδα κράτησε μία πιο ισορροπημένη στάση στο ζήτημα της σύγκρουσης των ισραηλινών δυνάμεων με το στολίσκο, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει, σε εμβρυακή βέβαια ακόμη μορφή, ένα διαπραγματευτικό κεφάλαιο που θα μπορούσε να της δώσει ένα νέο ρόλο στη Μέση Ανατολή.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ο σύνδεσμος των χωρών της περιοχής με τη δύση. Οι καλές σχέσεις που έχει με τις αραβικές χώρες, λόγω της πολιτικής τόσο του Ανδρέα Παπανδρέου όσο και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και η σχέση εμπιστοσύνης που χτίζει σταδιακά ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου με το Ισραήλ θα μπορούσαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε «αξιόπιστο διαμεσολαβητή» και σε εγγυητή μίας ειρηνευτικής διαδικασίας.

Αυτό φάνηκε και από την πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Μέση Ανατολή και στη μεσολαβητική προσπάθεια που του ζήτησε να αναλάβει ο πρόεδρος του Ισραήλ, μεταφέροντας μήνυμα στην πλευρά των Παλαιστινίων, αλλά και από τη διμερή συνεργασία που εγκαινιάστηκε με τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι δύο πρωθυπουργοί στην Αθήνα.

Βέβαια, για να μπορέσει η Ελλάδα να καρπωθεί διπλωματικά το κενό που άφησε, έστω προσωρινά, η Τουρκία με την αλλαγή στη στρατηγική της, θα πρέπει να εγκολπώσει τη θετική συγκυρία σε μία ευρύτερη στρατηγική για το ρόλο της χώρας, τόσο στη Μέση Ανατολή, όσο και στον κόσμο γενικότερα.

Δεν αρκεί μία επίσκεψη και μερικές συμφωνίες, κυρίως χαμηλής πολιτικής. για να οικοδομηθεί ένας διαφορετικός ρόλος στο υποσύστημα της Μέσης Ανατολής. Βέβαια, αυτές οι κινήσεις υψηλής στρατηγικής θέτονται πάντα εν αμφιβόλω από μία κοινή γνώμη που βρίθει από αντιαμερικανικά και αντισιωνιστικά συναισθήματα, σε σημείο που δυσχεραίνουν τους όποιους σχεδιασμούς σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι δεν υπάρχει πλέον για τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου το απόθεμα αυτό του προσωπικού πολιτικού κεφαλαίου που λειτούργησε ως η καταλυτική δυναμική που νομιμοποίησε την στρατηγική του Ελσίνκι.

Αλλά μία έκφανση του «διλήμματος ασφάλειας» φαίνεται πως μπορεί να αλλάξει: η Ελλάδα πρέπει συστηματικά και μεθοδικά να εκμεταλλευτεί το «παράθυρο ευκαιρίας» που της δίνεται για να διεκδικήσει εκ νέου ένα ρόλο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ένα ρόλο που δεν θα την καταστήσει μέρος του προβλήματος, αλλά μέρος της λύσης.

Μόνο που αυτή τη στρατηγική θα πρέπει να την δουλέψει, γιατί οι διεθνείς σχέσεις είναι δυναμικές, και δεν αποκλείεται η Τουρκία στο άμεσο ή στο έμμεσο μέλλον να διαπιστώσει ότι το άνοιγμα προς ισλάμ έχει και τα όρια του και να επιστρέψει ξανά στην δυτική προοπτική.

Τέλος η Ελλάδα, παρά τα προβλήματα της, έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που μπορεί να την καταστήσει γοητευτική στις χώρες της Μέσης Ανατολής, το δυτικό της μανδύα. Μία αλλαγή στην στρατηγική μας θέση στη Μέση Ανατολή, πιθανότατα θα δώσει και μία νέα πνοή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που φαίνονται, σε κάποιο βαθμό και λογικά, να τελματώνονται σε διμερείς συζητήσεις χαμηλής έντασης.

του Τριαντάφυλλου Καρατράντου 

Βιβλιογραφικές σημειώσεις

• 
  
  
  Tsakonas, Panagiotis J. Is the Greek- Turkish conflict a security dilemma? An assessment of empirical evidence. Etudes Helléniques/Hellenic Studies, Volume 10, No. 1, Spring 2002.
• Booth, Ken., Wheeler, Nicholas J. . The Security Dilemma: Fear, Cooperation, and Trust in World Politics, 2007

---

Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος είναι υποψήφιος διδάκτωρ στην περιβαλλοντική ασφάλεια

Πρόταση Νετανιάχου για Κατασκευή Αγωγού Φυσικού Αερίου από το Ισραήλ προς την Ελλάδα.

Την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου από το Ισραήλ προς τη χώρα μας πρότεινε ο Βενιαμίν Νετανιάχου προς τον Έλληνα ομόλογό του κ. Γ. Παπανδρέου κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, σύμφωνα με προχθεσινό δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας «Ηaaretz».

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο ισραηλινός πρωθυπουργός πρότεινε την πώληση φυσικού αερίου προς την Ελλάδα (και διά μέσου αυτής και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη) από το κοίτασμα «Λεβιάθαν», του οποίου η αξία, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ενδέχεται να ανέρχεται σε 300 δισ. δολάρια. Η πρόταση Νετανιάχου έγινε χωρίς να προηγηθεί ενημέρωση του υπουργείου Υποδομών του Ισραήλ, καθ΄ ύλην αρμόδιου φορέα. Το συγκεκριμένο κοίτασμα είναι δύο φορές μεγαλύτερο από το πρόσφατα εντοπισθέν κοίτασμα «Ταμάρ», ενώ οι σεισμικές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί έχουν δείξει ότι οι ποσότητες φυσικού αερίου του «Λεβιάθαν» ανέρχονται σε 453 δισ. κυβικά μέτρα, σε βάθος 5.000 μέτρων.  

Η είδηση έλαβε χθες εκτενή δημοσιότητα σε τουρκικές εφημερίδες, καθώς θεωρείται ότι αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο στο σήριαλ της επιδείνωσης των τπυρκοϊσραηλινών σχέσεων, μετά τα γεγονότα της Γάζας στα τέλη Μαΐου. Από την άλλη, ενημερωμένες πηγές αρκέστηκαν να αναφέρουν ότι «Η ενέργεια ήταν ένα από τα θέματαπου συζητήθηκαν στις συνομιλίες Παπανδρέου- Νετανιάχου», χωρίς άλλες λεπτομέρειες.

Οι πρώτες εξορυκτικές έρευνες στο  «Λεβιάθαν» αναμένεται να ξεκινήσουν κατά το τελευταίο τρίμηνο του τρέχοντος έτους με στόχο την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων των σεισμικών ερευνών, χωρίς όμως να έχουν εξασφαλιστεί τα σχετικά κονδύλια.  Αυτό που φαίνεται να είναι σαφές, σύμφωνα με το δημοσίευμα της Ηaaretz, είναι ότι καθώς το κοίτασμα «Ταμάρ» αναμένεται να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Ισραήλ για τα επόμενα 20-25 χρόνια, μέρος από το φυσικό αέριο του «Λεβιάθαν» θα μπορεί να πουληθεί σε άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα και άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Στις πιθανές επιλογές για την μεταφορά φυσικού αερίου, σύμφωνα με τηνισραηλινή εφημερίδα, συγκαταλέγονται η κατασκευή υποθαλασσίου αγωγού φυσικού αερίου από το Ισραήλ προς την Ελλάδαμ ή η μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LΝG) μέσω των υπαρχουσών εγκαταστάσεων στην Αίγυπτο. Άλλη επιλογή είναι η κατασκευή νέων εγκαταστάσεων στην Κύπρο, ενώ ας σημειωθεί ότι η κυβέρνηση της Μεγαλονήσου βρίσκεται σε συζητήσεις με το Ισραήλ για τα κοιτάσματα που έχουν ανακαλυφθεί. 

Καθώς το κοίτασμα «Ταμάρ» αναμένεται να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Ισραήλ για τα επόμενα 20-25 χρόνια, μέρος από το φυσικό αέριο του «Λεβιάθαν» θα μπορεί να πουληθεί σε άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα και άλλα ευρωπαϊκά κράτη. 

ΕΝΕΡΓΙΑ 

Το μυστικό πρωτόκολλο μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ

Οι μηχανισμοί των λόμπι τέθηκαν στην υπηρεσία των χωρών, ώστε να «χτιστεί» η νέα πολιτικο-οικονομική σχέση

Η νέα σχέση της Αθήνας με το Τελ Αβίβ «χτίστηκε» περισσότερο από το αμερικανικό Κογκρέσο και το εβραϊκό λόμπι παρά από την ηγεσία του Λευκού Οίκου, η οποία βέβαια δεν κρύβει τη χαρά και την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι αυτή την εξαιρετικά δύσκολη στιγμή για το Ισραήλ, που δέχεται πυρά από την πρώην σύμμαχό του Τουρκία, «έβαλε πλάτη» η Ελλάδα.

Σύμφωνα με πηγές του Κογκρέσου, που έχουν γνώση του παρασκηνίου που παίχθηκε από τον περασμένο Ιούνιο, κυβερνητικοί παράγοντες ενθάρρυναν σημαντικούς γερουσιαστές και βουλευτές που παραδοσιακά στηρίζουν το Ισραήλ να ανοίξουν διάλογο με στελέχη του ελληνικού λόμπι τα οποία έχουν κανάλι επικοινωνίας με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Από το αρχικό στάδιο εντοπίστηκε το «μεγάλο ενδιαφέρον» των Αμερικανών πρεσβευτών στις δύο πρωτεύουσες. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος ανταποκρίθηκαν αμέσως, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ροή ενημέρωσης και πληροφόρησης που κατέληξε σε συνεργασία αρχικά μεταξύ των Εβραιοαμερικανών και των Ελληνοαμερικανών και στη συνέχεια μεταξύ της Αθήνας, της Λευκωσίας και του Τελ Αβίβ. Για όλες τις διεργασίες ενημερώνονταν άμεσα τα γραφεία του αντιπροέδρου Τζόζεφ Μπάιντεν και της Χίλαρι Κλίντον.

Οι Αμερικανοί διαφωνούν κάθετα με την τουρκική συμπεριφορά έναντι του Ισραήλ, αλλά δεν θα επιθυμούσαν σ' αυτό το στάδιο συμμαχίες εναντίον της Αγκυρας παρά το γεγονός ότι ο πρωθυ­πουργός Ταγίπ Ερντογάν οδεύει μακριά από τη Δύση, κατά την έκφραση παράγοντα της Γερουσίας, ο οποίος χαρακτηρίζει την Τουρκία εχθρική χώρα. Η ίδια διαπίστωση έγινε και στη σύσκεψη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, παρουσία της κ. Κλίντον.

Η κοινή ελληνο-ισραηλινή επιτροπή θα έχει κατευθείαν επαφή με τα γραφεία των δύο πρωθυπουργών και θα ασχολείται με θέματα τρομοκρατίας, εξοπλισμών, κοινών στρατιωτικών ασκήσεων και βελτίωσης της εικόνας των δύο χωρών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο κ. Νετανιάχου φαίνεται να συμφώνησε σε πρώτη φάση να τεθεί ο μηχανισμός του εβραϊκού λόμπι στην υπηρεσία της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού τουρισμού. Ο κ. Ντέιβιντ Χάρις του American Jewish Committee -η επιτροπή αποτελεί την ομπρέλα των εβραϊκών οργανώσεων- φτάνει σήμερα στη Λευκωσία για να συναντήσει τον πρόεδρο της Κύπρου. Ο επόμενος σταθμός του θα είναι το Τελ Αβίβ, ενώ δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα τα σχέδια για τη μετάβασή του στην Αθήνα για λόγους ασφάλειας.

Η ζυγαριά

Πρέπει να σημειωθεί ότι στο παρελθόν το εβραϊκό λόμπι κατήργησε το εμπάργκο όπλων προς την Τουρκία, επέβαλε τον όρο «απομόνωση των Τουρκοκυπρίων» αντί της εισβολής και κατοχής και συμμετείχε στην εκστρατεία τιμωρίας της Κύπρου μετά το δημοψήφισμα του 2004 και την απόρριψη του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν. Τα στελέχη του ελληνικού λόμπι, που είχαν συγκρουστεί επανειλημμένα στο παρελθόν με τους Εβραιοαμερικανούς πιστεύουν ότι η ζυγαριά θα γείρει οριστικά υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου.

ΜΕ ΕΠΑΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ

Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά την επίσκεψη του Βενιαμίν Νετανιάχου στην Αθήνα -είχε προηγηθεί το ταξίδι του Ελληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ- και τη δημιουρ­γία κοινής επιτροπής προώ­θησης της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των χωρών θα ακολουθήσουν επαφές στις δύο πρωτεύ­ουσες μεταξύ κορυφαίων υπουργών, ενώ έπεσε στο τραπέζι και η ιδέα για κοινή συνάντηση των δύο πρωθυ­πουργών με τον πρόεδρο της Κύπρου Δημήτρη Χριστόφια στη Λευκωσία.

Ο τελευταίος διατηρεί συνεχή και προχωρημένο διάλογο με το Ισραήλ από την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου. Ο Ελληνας αξιω­ματούχος που θα επι­σκε­φθεί πρώτος το Τελ Αβίβ είναι ο υπουργός Αμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος. Η επίσημη Ουάσιγκτον δεν συμφωνεί με το «δόγμα» ότι ο εχθρός (Ισραήλ) του εχθρού μου (Τουρκία) είναι φίλος μου, και πιστεύει πως η Ελλάδα και το Ισραήλ πρέπει να έχουν τη δική τους στενή στρα­τηγική συνεργασία ανεξάρτητα από τις σχέσεις της Αγκυρας με το Τελ Αβίβ.

Η κλήση Ομπάμα σε Ερντογάν

Αναφορικά με την κρίση μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ, διπλωματική πηγή εξήγησε στο «Εθνος της Κυριακής» ότι τόσο στον Καναδά όσο και στην πρόσφατη τηλεφωνική τους συνομιλία, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εξήγησε στον κ. Ερντογάν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δημοκρατία στην Αμερική ιδιαίτερα στο θέμα των εξοπλισμών.

Του τόνισε ότι το Κογκρέσο κυριαρχείται από οργή για την εχθρική στάση της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ και τις φιλικές σχέσεις που διατηρεί με την Τεχεράνη.

Ο Αμερικανός ηγέτης φέρεται να του είπε ότι οι αγορές όπλων από την Τουρκία θα «παγώσουν» στο Κογκρέσο -όπως και έγινε- επειδή οι βουλευτές και οι γερουσιαστές που επηρεάζονται από το Ισραήλ πιστεύουν ότι ο αμερικανικός οπλισμός θα καταλήξει στο Ιράν και στη Χεζμπολάχ.

Αλλοι αξιωματούχοι εξήγησαν σε Τούρκους ομολόγους τους ότι θα είναι δύσκολη οποιαδήποτε παρέμβαση της αμερικανικής ηγεσίας στην περίπτωση που επιχειρηθεί συνεργασία του εβραϊκού και του αρμενικού λόμπι για αναγνώριση της γενοκτονίας από την Ολομέλεια της Βουλής.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Απεργία απειλεί το ταξίδι Νετανιάχου στην Ελλάδα!

Τελικά οι δυο χώρες, Ελλάδα και Ισραήλ φαίνεται πως έχουν πολύ περισσότερα… κοινά από όσα νόμιζαν!

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Jerusalem Post, επίκειται επίσημη επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Ελλάδα όπου θα συναντήσει την ελληνική πολιτική ηγεσία. Το ταξίδι όμως μπορεί να καθυστερήσει ή και να ακυρωθεί λόγω απεργίας των υπαλλήλων στο ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών!

Η επίσκεψη θα αποτελέσει ανταπόδοση της πρόσφατης επιτυχημένης επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου στην περιοχή όπου συνάντησε τόσο την ισραηλινή ηγεσία όσο και αυτή της Παλαιστινιακής Αρχής.

Η εφημερίδα στο σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει, ότι απώτερος σκοπός της επίσημης επίσκεψης είναι να ζητηθεί από την πλευρά του Τελ Αβίβ άδεια ώστε η Αεροπορία του Ισραήλ να χρησιμοποιεί τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο για να ασκείται, δεδομένης της ανεπάρκειας του αντίστοιχου ισραηλινού για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Ενδεχόμενη θετική απάντηση από ελληνικής πλευράς πρακτικά θα έχει «ενώσει» για τους Ισραηλινούς τον εναέριο χώρο του Ισραήλ, της Κυπριακής Δημοκρατίας (που έχει εξαιρετικά προωθημένες συμφωνίες με το Τελ Αβίβ) και της Ελλάδας, εν ολίγοις θα έχει δημιουργηθεί ένας νοητός διάδρομος που συνδέει τη χώρα της Μέσης Ανατολής με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ ΚΑΘΟΤΙ ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΟΠΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό για την ελληνική πλευρά και όχι μόνο λόγο των εξαιρετικών ευκαιριών οικονομικής συνεργασίας που ανοίγονται σε πολλαπλά επίπεδα στις διμερείς σχέσεις, αλλά και για την άμυνα της Ελλάδας. Και είναι πάρα πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν, χωρίς απαραιτήτως να σχετίζονται πάντα με εξοπλισμούς…

Το defence-point.gr οφείλει να τονίσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να απαντήσει θετικά στην ισραηλινή επιθυμία, υπό την προϋπόθεση όμως ότι το Ισραήλ δεν θα εξαιρέσει κανένα τμήμα του ελληνικού εναέριου χώρου από τις αεροπορικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες.

Οι Ισραηλινοί πρέπει να καταλάβουν ότι η χώρα τους μπορεί να αποκομίσει πολλαπλά και μετρήσιμα οφέλη από τη συνεργασία με την Ελλάδα, η οποία όμως έχει πολύ συγκεκριμένα προβλήματα τα οποία και επιθυμεί να επιλύσει. Επί τη βάση της αμοιβαιότητας θα μπορούσε να προκύψει μια συμφωνία όπου η συνολική ισχύς των δυο χωρών θα είναι μεγαλύτερη από το απλό άθροισμά της επιμέρους ισχύος των δυο… 

Χαζεύοντας τον ερχομό του πολέμου.

ΙΣΡΑΗΛ - ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΑ ΕΔΑΦΗ

ΠΑΝΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Ο ερχομός του πολέμου πέφτει βαρύς στους τίτλους των ειδήσεων. Σαν κάτι αναπάντεχο. Σαν να μην ήταν εκεί τόσο καιρό. Λες κι ήρθε από το πουθενά. Η κοινή γνώμη παγκοσμίως΄ άναυδη. Οι ξένες κυβερνήσεις και τα κέντρα επιρροής και λήψης αποφάσεων, ξαφνιασμένοι. Οι πρώτες ώρες, διακατέχονται από αμηχανία. Στη συνέχεια, δηλώσεις για αυτοσυγκράτηση. Κι όταν το μέτωπο πάρει φωτιά... ...οι απαραίτητες συστάσεις για την ανάγκη να επικρατήσει η λογική. Ακολουθεί η εκδήλωση ενδιαφέροντος. Οι λαοί τρέφουν ανθρωπιστικά αισθήματα. Ο απλός και συνειδητοποιημένος πολίτης δυσανασχετεί με το αίμα. Τις βιαιότητες. Την απανθρωπιά του πολέμου. Θα βγεί στους δρόμους να το εκφράσει και να ξορκίσει το όνομα του.  Και τότε είναι η στιγμή που θα κάνει την κίνησή της και η κάθε κυβέρνηση. Θα αναλάβει δράση για την ανακούφιση των πληγέντων. Με αεροπλάνα και βαπόρια, φορτωμένα με σκηνές, φάρμακα, τρόφιμα, κίνηση πρώτη. Αν τα αεροδρόμια έχουν χτυπηθεί υπάρχει πάντα η θαλάσσια οδός ή και η στεριά. Απλά εκεί χρειάζονται μεγαλύτερες διαπραγματεύσεις, περισσότερες εγγυήσεις, για να διασφαλίσεις την ακεραιότητα των συμμετεχόντων στο εγχείρημα. Έπειτα εστιάζεις σε υψηλόβαθμες αποστολές στις εμπλεκόμενες πρωτεύουσες. Ανανδεικνύεις τις προσπάθειες σου και αξιώνεις άμεση παύση των εχθροπραξιών. Για να μη χρεωθείς πιθανή αποτυχία, επιλέγεις το διάστημα. Όταν, οι δύο πλευρές έχουν φτάσει σε αδιέξοδο ή η μια από τις δυο έχει περιέλθει σε δινή θέση. Τότε είναι... η κατάλληλη στιγμή. Ο πόλεμος αργά ή γρήγορα τελειώνει. Μερικά συμπληρωματικά ταξίδια ενισχυμένα από σειρά επαφών και δηλώσεων, υποδηλώνουν την πάγια και αδιαπραγμάτευτη πολιτική προσήλωση της χώρας που εκφράζεις, στην ειρηνική επίλυση των διαφορών. Υπενθυμίζεις στο κοινό πόσο προσπάθησες για τον ερχομό της ειρήνης. Ο πόλεμος μετριάζεται σε κρίση. Η κρίση αποκλιμακώνεται, η χώρα ξαναχτίζεται, οι στρατοί ξαναφτιάχνονται, οι αποθήκες ανεφοδιάζονται τα δάκρυα στέρευουν, οι μνήμες συρρικνώνονται κι οι ψυχές που πόνεσαν σωπαίνουν. Οι εικόνες από τα πεδία μαχών αντικαθίστανται από χειραψίες και χαμόγελα. Στις ειδήσεις οι τίτλοι ελάφραίνουν. Όσο γρήγορα και άγαρμπα, ανέβηκε το "εργο" στις οθόνες, άλλο τόσο άκομψα θα κατέβει. Λες κι πόλεμος δεν είχε λόγους και αιτίες. Λες και δεν άγγιξε. Λες κι ήταν, μια ώρα σκοτεινή. Κι όπως ήρθε από το πουθενα, έτσι και χάθηκε.  Η ώρα πλησίαζε 11 το βράδυ. Η διαδρομή από το μικρό χωριό του Νατάφ προς την Ιερουσαλήμ είναι όλο κι όλο δώδεκα χιλιόμετρα. Τα πρώτα τέσσερα εξ αυτών, με μια ιδιαίτερη γοητεία. Ίσως επειδή ξεχωρίζουν από το αυτό που σαν πρώτη εικόνα έρχεται στη σκέψη του καθενός όταν ακούει Μέση Ανατολή. Αυτά τα τέσσερα χιλιόμετρα θυμίζουν Βαλκάνια. Μια διαδρομή πνιγμένη στα πεύκα. Ψηλά, περίπου στα έξι μέτρα το καθένα. Σε κάποια σημεία μάλιστα πλησιάζουν τόσο μεταξύ τους που καλύπτουν το δρόμο δημιουργώντας μικρές φυσικές σήραγγες με πολλές στροφές κι ανηφόρες που αλλάζουν και μεταμορφώνονται σε κατηφορικές πλαγιές.  Την ημέρα απολαμβάνεις την εικόνα και το βράδυ τις συναντήσεις με τα άγρια ζώα. Τσακάλια, αλεπούδες της ερήμου που αναζητούν νερό, σκαντζόχοιρους και πιο συχνές από κάθε άλλη, οι συναντήσεις με υαινες. Τρέχουν να κρυφτούν στο άκουσμα της μηχανής, τρομαγμένα απο το άγνωστο που κρύβουν τα φωτα που πλησιάζουν.  Η ειδήσεις χθές βράδυ δεν είχαν άλλο από τους νεκρούς, τους τραυματίες, τις μάχες στα σύνορα με το Λίβανο. Ένα δέντρο, που ξεπήδησε σε μια ουδέτερη ζώνη. Σε μια μπλέ γραμμή. Φαινομενικά, ήταν ένα δέντρο σαν όλα τα άλλα. Τα φαινόμενα όμως, απατούν. Εκ πρώτης όψεως, βλέπεις έναν ευκάλυπτο κι αυτή είναι η ταυτότητά του. Όταν όμως ξεφυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν, αρχίζουν τα προβλήματα. Ένας ευκάλυπτος που φυτρώνει μπροστά από τα φυλάκια ελέγχου των ισραηλινών, σίγουρα διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα δέντρα. Ένας ευκάλυπτος που ξεφυτρώνει σε μια ουδέτερη ζώνη - σε μια περίοδο που ο Λίβανος αποφασίζει να ουδετεροποιήσει τις διαφορές στο εσωτερικό του, φοβούμενος το ξέσπασμα της βίας, στην ανακοίνωση του πορίσματος για τη δολοφονία Χαρίρι - αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στο επίκεντρο. Ειδικότερα αν τριγύρω από τον ευκάλυπτο βρίσκονται ισραηλινοί στρατιώτες. Και ξαφνικά η είδηση κάνει το γύρω του κόσμου. Οι δηλώσεις συμπαράστασης στην επιλογή του στρατού του Λιβάνου να πλήξει τους εισβολείς, έρχονται σχεδόν από το σύνολο των διαφορετικών πολιτικοθρησκευτικών κοινωνικών ομάδων της χώρας.  Η Χεζμπολάχ συγχαίρει το στρατό. Ο σουνίτης πρωθυπουργός συντάσεται με την επιλογή της πόλωσης απέναντι στο Ισραήλ. Ο πρόεδρος ηγείται των εξελίξεων και ο στρατός - που ανέκαθεν διαδραμάτισε ρόλο γεφυροποιού στις σχέσεις μεταξύ χριστιανών, σουνιτών, φαλαγγιτών, σιητών, δρούζων - παίρνει την κατάσταση για μια ακόμα φορά στα χέρια του. "Ελέγχει" τα σύνορα και στέλνει το μήνυμα στο Ισραήλ ότι, δεν μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα ή τέλος πάντων κάπως έτσι. Το Ισραήλ, μάλλον ξαφνιασμένο από την αντίδραση - όχι γιατί δεν το περίμενε, απλά γιατί έβλεπε το δέντρο κι όχι το δάσος - απάντησε μεν αμέσως στα πυρά ωστόσο έσπευσε ταυτόχρονα στους κυανόκρανους για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.  Σε αντίθεση με το 2006 οπότε και ξεκίνησε τον πόλεμο ταυτόχρονα με την εκδήλωση της βίας από πλευράς Χεζμπολάχ, σήμερα εμφανίζεται υποχωρητικό - τουλάχιστον για την ώρα. Δίνει αμέσως διευκρινιστικά στοιχεία, λεπτομέρειες και χάρτες για το σημείο του συμβάντος στα Ηνωμένα Έθνη αποποιούμενο τις όποιες ευθύνες. Σε άλλες περιπτώσεις, περνούν μήνες δίχως να ανταποκρίνεται στα αιτήματα των διεθνών οργανισμών για διεξαγωγή έρευνας σε αμφισβητούμενες υποθέσεις. Το Ισραήλ πολύ απλά θέτει τις βάσεις στις οποίες μπορεί να πατήσει για να δικαιολογήσει ένα στρατιωτικό χτύπημα κατά του Λιβάνου. Αυτοί που στην ουσία έρχονται σε πραγματικά δύσκολη θέση δεν είναι άλλοι από τους κυανόκρανους στο Νότιο Λίβανο. Σαφέστατα ανεπιθύμητοι από τη Χεζμπολάχ, προέβησαν σε ένα πόρισμα για το χθεσινό επεισόδιο που τους καθιστά ακόμα πιο ευάλωτους.    Αν και το πόρισμα φέρεται να ανταποκρίνεται στα πραγματικά δεδομένα - αφού πλεόν ακόμα και το υπουργείο ’μυνας του Λιβάνου άποστασιωποιήθηκε της αρχικής του θέσης και δηλώνουν ότι άνοιξαν πρώτοι πυρ -οι κυανόκρανοι κατανοούν ότι, οι κινήσεις τους θα πρέπει να περιοριστούν από εδώ κι έπειτα.  Οι όποιοι έλεγχοι διενεργούσαν επιτυγχάνονταν χάριν της αρωγής που τους παρείχε ο στρατός. Όμως με το στρατό να επιλέγει μια πιο επιθετική στάση απέναντι στο Ισραήλ, οι κυανόκρανοι δεν προβλέπεται να επιτηρούν κάτι περισσότερο από τον περίβολλο του στρατοπέδου τους στο προσεχές διάστημα. Το πόσο πιθανό είναι να ξεσπάσει άμεσα ένας πόλεμος μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ θα εξαρτηθεί από δυο παράγοντες. Οι πολιτικές δυνάμεις του Λιβάνου κατέστησαν σαφές ότι προτιμούν να αποτρέψουν, ένα πόρισμα για τη δολοφονία να εξελιχθεί σε παράγοντα αποσταθεροποίησης για τη χώρα. Θα σταθούν ενωμένοι απέναντι στον "κοινό εχθρό" το Ισραήλ. Όσο οι εξελίξεις στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι ανώδυνες δεν υφίσταται και λόγος άμεσης εμπλοκής σε πόλεμο με το Ισραήλ. Το Ισραήλ από την άλλη, προετοιμάζει την κοινή γνώμη για τη "μπόρα" που έρχεται. Ο επικεφαλής των δυνάμεων στο Βόρειο Ισραήλ σε δηλώσεις του στα ΜΜΕ ανέφερε: "ο εχθρός παρακολουθεί κάθε μας κίνηση στα σύνορα". Η ορολογία που επιλέγει είναι σαφής. Εισάγει τον όρο εχθρό μιλώντας για το στρατό του Λιβάνου, στοιχείο που μέχρι χθές δεν υπήρχε. Εφόσον ένα νέο συμβάν προκύψει αύριο στη μεθόριο, δεν είναι σαφές αν το Ισραήλ θα εμπλακεί πολεμικά. Το σίγουρο πάντως είναι πως οι στρατηγοί του Τελ Αβιβ, φοβούμενοι γενίκευση του μετώπου, θα επιθυμούσαν περισσότερο χρόνο για να προετοιμάσουν τις δυνάμεις σε συνδυασμό με τη χρήση νέων τεχνολογιών που έχουν τεθεί σε εφαρμογή το τελευταίο διάστημα ή αναμένεται να μπουν σε λειτουργία. Ωστόσο το ότι ο πόλεμος είναι στο κατώφλι δεν αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης. Όλοι συμφωνούν. Ακόμα και τα ζώα που έκαναν τις νύχτες την εμφάνισή τους στη διαδρομή του Νατάφ. Τον πόλεμο τον ακούς στον αέρα. Τον βλέπεις να τρέχει ανάμεσα στα δέντρα. Να κρύβεται πίσω από τις αγριάδες, τη χαμηλή βλάστηση κι ότι άλλο μπορεί να του προσφέρει κάλυψη. Έτσι κι εχθές το βράδυ. Τα πρώτα σημάδια έκαναν την εμφάνισή τους. Η διαδρομή ήταν διαφορετική. Όσο κι αν κοιτάζαμε τριγύρω για να διακρίνουμε κάποια από τα άγρια ζώα που περιδιαβαίνουν τις νύχτες την περιοχή...ούτε ένα. Αν και τα σκυλιά αλυχτούσαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο δρόμος και τα περάσματα δεξιά κι αριστερά έρημα. Στον ουρανό μαχητικά αεροσκάφη πραγματοποιούσαν χαμηλές πτήσεις για ώρες πολλές. Μαχητικά ελικόπτερα πετούσαν με κατεύθυνση βορεια-ανατολικά. ’λλοτε δυο και τρία μαζί κι αλλές φορές φορές ένα μόνο του να υπερίπταται του σημείου σαν να αναζητούσε κάτι. "Ασκήσεις. Ετοιμάζονται" μου είπε μια φίλη που χάζευε το βραδινό ουρανό από το ανοιχτό παράθυρο στο κάθισμα του συνοδηγού. "Τον πόλεμο τον ακούς πριν ξεσπάσει. Τον ακούς στον ουρανό και τον βλέπεις στα δέντρα" συνέχισε δείχνοντάς μου τρεις στρατιώτες με πλήρη εξοπλισμό που προσπαθούσαν μάταια να κρύψουν την παρουσία τους πίσω από ένα θάμνο, στα δεξία του δρόμου. Πεζικάριοι νεοσύλλεκτοι. Λίγο μακρύτερα κι άλλοι. Κάθε που έβλεπαν τα φώτα του αυτοκινήτου, έβγαιναν γρήγορα από το δρόμο. Έπεφταν στις γράνες, κρύβονταν στις αγριάδες, επιχειρώντας ταυτόχρονα να καλύψουν τα ίχνη τους. Συναντήσαμε κι άλλους πολλούς. Ήταν χωρισμένοι σε ομάδες των δυο και τριών στρατιωτών. Οι απόσταση της κάθε ομάδας από την άλλη ήταν περίπου 100 μέτρα. Τρεις μπροστά, η ομάδα ανίχνευσης. Δυο παραπίσω, για να φυλάνε τα νώτα τους και να τους παρέχουν κάλυψη κι άλλοι τρείς κι άλλοι δυο 100 μέτρα μακρύτερα, στην άλλη πλευρά του δρόμου. Βγήκαμε στην εθνική οδό μετά από περίπου πέντε λεπτά οδήγησης στο όμορφο και δασώδες κομμάτι του Νατάφ. Μια περιοχή που η μορφολογία του εδάφους έχει εκπληκτικές ομοιότητες με εκείνα τα εδάφη, στο Νότιο Λίβανο. Οδηγήσαμε αργά χαζεύοντας τους στρατιώτες σε μια άσκηση που το μόνο πραγματικό για αυτούς ήταν η μορφολογία του εδάφους και ο αιφνιδιασμός από το διερχόμενο όχημά μας. Όλα τα άλλα ήταν μια φαινομενική πραγματικότητα. Φτάσαμε στην Ιερουσαλήμ περίπου 10 λεπτά αργότερα. Τα μαχητικά αεροσκάφη πετούσαν κι εκεί. Το ίδιο και τα ελικόπτερα. Ασκήσεις σε τρεις διαφορετικές περιοχές, περιφεριακά της πόλης.  Ανοίγοντας τον υπολογιστή το πρωί βρήκα ένα email από το ινστιτούτο STRATFOR. Πρόκειται για έναν οργανισμό ο οποίος συγκεντρώνει πληροφορίες από διαφορετικές επαγγελματικές ομάδες ανά το κόσμο. Κατόπιν μια επιστημονική ομάδα, αναλύει τα δεδομένα   και προχωρά σε εκτιμήσεις οι οποίες σπάνια πέφτουν έξω. Το email αφορούσε την κατάσταση στο Λίβανο κι εκτιμούσε ότι λίαν συντόμως οι δυο χώρες θα εμπλακούν σε πόλεμο. Διάβασα την εκτίμηση κι εντυπώσιάστηκα από τα στοιχεία που εμπεριείχε. Δεν τα ξέρω μόνο εγώ σκέφτηκα. Τα γνωρίζουν κι άλλοι. Στη συνέχεια - γνωρίζοντας πως το ίδιο email είχε πάει και στην πλειοψηφία των υπουργείων των εξωτερικών διαφορετικών χωρών που είναι και οι βασικοί πελάτες του STRATFOR - μπήκα στις ιστοσελίδες τους για να δω αντιδράσεις. Κανένα σχόλιο. Ή κι αν υπήρχε δεν άγγιζε την ουσία. Κι όμως... ο πόλεμος είναι εκεί. Τον βλέπεις να έρχεται.   Και σύντομα θα πέσει βαρύς - όπως άλλωστε του αρμόζει - στους τίτλους των ειδήσεων.  Ιερουσαλήμ, 06/08/2010

Σχέσεις ΜΙΤ και Μοssad: To άγνωστο παρασκήνιο

Written by strategy  under Ιntelligence Report

Η πρώτη δήλωση Iσραηλινού αξιωματούχου υπέρ της ανάγκης αποκατάστασης των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων μετά την αιματηρή επίθεση στον διεθνή στολίσκο ανοικτά της Γάζας ήρθε, όχι τυχαία, από άνθρωπο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών.

Ο Εfraim Halevy, διευθυντής της Μοssad την περίοδο 1998-2002, υποστήριξε πως «οι δεσμοί ανάμεσα στις δυο χώρες δεν οικονομήθηκαν μόνο πάνω στο συναίσθημα, και ότι και οι δύο έχουν επίγνωση ότι η ιστορία τους και τα κοινά τους συμφέροντα», τα οποία «αξίζουν να προστατευτούν και να αναβαθμιστούν, ακόμη και αν χρειαστεί χρόνος και σκληρή διπλωματία για την επίτευξή του».

28 Αυγούστου 1958. Ένα αεροσκάφος της ισραηλινής εταιρείας El Al είναι σταθμευμένο στο αεροδρόμιο της Άγκυρας. Επίσημα, το αεροσκάφος παρουσίασε τεχνικό πρόβλημα και έκανε αναγκαστική προσγείωση στην Τουρκία. Ο πραγματικός λόγος; Το αεροπλάνο μετέφερε το πρωθυπουργό του Ισραήλ Βen Gurion, την υπουργό Εξωτερικών Golda Meir, τον σύμβουλο του Ισραηλινού πρωθυπουργού και πρώτο διοικητή της Μοssad Reuven Shiloah και τον Αρχηγό του Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων Ηaim Laskov για διαπραγματευθούν μια άκρως απόρρητη συμφωνία ανάμεσα στις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών και στην τουρκική Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (ΜΑΗ), όπως ονομαζόταν τότε ακόμη η ΜΙΤ.

Η συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών Ισραήλ και Τουρκίας δεν είναι, σε καμία περίπτωση, μια καινούργια υπόθεση. Από τα τέλη του 1958, μαζί με την περιβόητη υπηρεσία ασφαλείας του Ιράν SAVAK, σχημάτισαν ένα άκρως απόρρητο δίκτυο με την ονομασία «Τρίαινα» (Trident ή “Ultra Watt”). 

Η συμφωνία της «Τρίαινας» προέβλεπε περιοδικές συναντήσεις μεταξύ των αρχηγών των τριών υπηρεσιών για συντονισμό των δραστηριοτήτων τους. Η Άγκυρα έδινε στο Ισραήλ πληροφορίες που συνέλεγε από τη Συρία και άλλες αραβικές χώρες ενώ οι άνδρες της Μοssad εκπαίδευαν τους Τούρκους πράκτορες και τα όργανα του Σάχη σε μεθόδους αντικατασκοπίας και ανακρίσεων. Κοινός στόχος ήταν βεβαίως η συλλογή πληροφοριών για τις δραστηριότητες των Σοβιετικών στη Μέση Ανατολή. Σημειώνεται ότι από το 1955, η Τουρκία και το Ιράν συμμετείχαν στον Οργανισμό Κεντρικού Συμφώνου (CENTO ή Σύμφωνο της Βαγδάτης) για την «υπεράσπιση της Μέσης Ανατολής από την επέκταση του κομμουνισμού».

Το Τελ Αβίβ επεδίωξε και κατάφερε να συμπεριλάβει στο δίκτυο της «Τρίαινας» και την Αιθιοπία, πραγματοποιώντας μάλιστα σχετική συνάντηση των διοικητών στις αρχές του 1968 στην Αντίς Αμπέμπα. Το δίκτυο Τουρκίας-Ιράν-Ισραήλ ήταν, εν μέρει, αποτέλεσμα αμερικανικής επιρροής. Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο έβλεπαν με τρόμο τον Νasser να καλλιεργεί έναν παναραβικό εθνικισμό, που θα μπορούσε να βλάψει σοβαρά τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή.

Το δίκτυο «Τρίαινα» έγινε γνωστό με τη πτώση του Σάχη. Οι υπάλληλοι της CIA στην αμερικανική πρεσβεία της Τεχεράνης δεν πρόλαβαν να κάψουν ή να περάσουν από τα ειδικά μηχανήματα καταστροφής μυστικά έγγραφα προτού οι φανατικοί Ιρανοί ισλαμιστές φοιτητές καταλάβουν το κτίριο το 1979. Ανάμεσα στα άθικτα έγγραφα που βρήκαν ήταν μια έκθεση της CIA για τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες η οποία περιέγραφε λεπτομερώς το δίκτυο «Τρίαινα».

Τη δεκαετία του ΄60, η Mossad σε συνεργασία με τη CIA και με την ανοχή της Τεχεράνης προσέγγισε τους Κούρδους τους Ιράκ στηρίζοντας τον Μustafa Barzani. Η σύλληψη της ιδέας ανήκε στον Reuven Shiloah, ο οποίος έπαιζε παράλληλα τον ρόλο του συνδέσμου με την Τουρκία. Ο Shiloah ήταν ένας πραγματικός θρύλος γιατί ανήκε στο σιωνιστικό δίκτυο κατασκόπων που λειτουργούσε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση του Ισραήλ. Με το πρόσχημα δημοσιογραφικών αποστολών ταξίδευε στο Κουρδιστάν, όπου γνώρισε καλά τον τοπικό πληθυσμό και τον χρησιμοποιούσε για δικές του επιχειρήσεις. Μέσα από την εμπειρία του αυτή σχημάτισε τη θεωρία για την ανάγκη συμμαχίας με όλες τις μη αραβικές μειονότητες στη Μέση Ανατολή.

Στο βιβλίο «Εvery Spy a Prince: The Complete History of Israel’s Intelligence Community» αναφέρεται το πώς Iσραηλινοί στρατιωτικοί εκπαίδευαν Kούρδους αντάρτες οι οποίοι έδιναν τη μάχη της αυτονομίας από το καθεστώς της Βαγδάτης τη δεκαετία του ’60. Ως αντάλλαγμα οι Κούρδοι βοήθησαν 3.000 περίπου Εβραίους να φύγουν κρυφά από το Ιράκ για να εγκατασταθούν στο Ισραήλ. 

Οι μυστικές σχέσεις Κούρδων και Ισραηλινών συνεχίστηκαν ως τη δεκαετία του ’80. Διπλωματικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι όλα άλλαξαν από τη στιγμή που το Τελ Αβίβ αποφάσισε να δώσει μεγάλη σημασία στη σχέση του με την Αγκυρα και τη σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματός της. «Αυτό που κυρίως ανησυχεί τους Ισραηλινούς» ανέφερε χαρακτηριστικά αμερικανός αναλυτής «είναι το ενδεχόμενο αποσταθεροποίησης της Τουρκίας είτε λόγω της ανόδου των ισλαμιστών είτε λόγω του Κουρδικού προβλήματος. Οι ισραηλινές υπηρεσίες θα κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να βοηθήσουν την Αγκυρα να αντιμετωπίσει τα δύο αυτά ζητήματα».

Οι σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών Ισραήλ και Τουρκίας έχουν ενταθεί από το 1996, οπότε υπεγράφη η συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Το περιεχόμενο της συμφωνίας στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών δεν είναι γνωστό.

Ο Μάνος Ηλιάδης στο βιβλίο του «Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και η ΜΙΤ» υποστηρίζει ότι οι επιτυχίες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων εναντίον του ΡΚΚ την άνοιξη του 1996 οφείλονται κυρίως σε πληροφορίες από τον ισραηλινό κατασκοπευτικό δορυφόρο OFEQ-3. Δημοσίευμα της έγκυρης ισραηλινής εφημερίδας Haaretz υποστήριζε ότι επήλθε μια συμφωνία: η Αγκυρα θα επέτρεπε σε ισραηλινές ομάδες να συλλέξουν πληροφορίες κατά μήκος των συνόρων με το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία και ως αντάλλαγμα οι Ισραηλινοί θα βοηθούσαν στις τουρκικές επιχειρήσεις εναντίον κουρδικών οργανώσεων στα τουρκοσυριανά σύνορα.

Θεωρείται βέβαιο πως η Mossad κινητοποιήθηκε για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του Κούρδου ηγέτη Αbdullah Ocalan παρά τις σχέσεις στρατηγικής συνεργασίας που έχει αναπτύξει το Τελ Αβίβ με το κουρδικό στοιχείο του Ιράκ.

Η άνοδος του πολιτικού Ισλάμ στη Τουρκία φαίνεται πως διατάραξε τις στενές σχέσεις των δύο υπηρεσιών. Στο τουρκικό Τύπο δημοσιεύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα θεωρίες συνωμοσίας και αναφορές για τη δράση της Mossad στη Τουρκία: από την εμπλοκή του Ισραήλ στις βομβιστικές επιθέσεις στη Κωνσταντινούπολη το Νοέμβριο του 2003, τη διάβρωση των τουρκικών υπηρεσιών από Ισραηλινούς (βλέπε υπόθεση ERGENEKON και Τuncay Guney) μέχρι και σχέδιο δολοφονίας του Erdogan από Ισραηλινούς εκτελεστές της Mossad.

ΙΣΡΑΗΛ - ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΑ ΕΔΑΦΗ: Μετά τις μάχες, διαπραγματεύσεις για... εκεχειρία.

Σε εξέλιξη βρίσκονται από  χθες τις 13:30 το μεσημέρι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου για την αποκλιμάκωση της κατάστασης στα σύνορα των δυο χωρών. Τις διαπραγματεύσεις συντονίζει ο επικεφαλής της δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στο Νότιο Λίβανο UNIFIL.  Τρεις στρατιώτες του Λιβάνου κι ένας δημοσιογράφος έχασαν τη ζωή τους στις μάχες που ξέσπασαν κοντά στο χωριό Aadassi. Επίσης ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός του Ισραήλ έπεσε νεκρός κι ένας ακόμα στρατιώτης νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση. Οι τραυματίες από την πλευρά του Λιβάνου ανέρχονται σε πέντε. Το Ισραήλ ... ...καθησυχάζει τους πολίτες του στο βόρειο τμήμα χώρας επισημαίνοντας ότι, το επεισόδιο έληξε και δεν αναμένεται συνέχεια. Θετικό σημάδι - τουλάχιστον για την ώρα - το γεγονός ότι τα καταφύγια στο βόριεο Ισραήλ παραμένουν κλειστά και δεν έχουν δοθεί εντολές για ετοιμότητα στο μηχανισμό πολιτικής προστασίας. Το μεγάλο ερώτημα πλέον, είναι αν οι δυο πλευρές θα επιχειρήσουν να ελέγξουν την κατάσταση και να αποσοβήσουν τα χειρότερα τις επόμενες ημέρες ή αν αυτό που περιγράφεται από πολλούς ως δεδομένο - δηλαδή πολεμική κλιμάκωση - θα υπερισχύσει της λογικής. Το επεισόδιο καταδίκασε ο πρόεδρος του Λιβάνου κ. Σουλειμάν, ο Π/Θ Σάαντ Χαρίρι, ενώ η ηγεσία του στρατού τόνισε ότι η απάντηση στο Ισραήλ θα είναι η πρέπουσα και σε όλα τα επίπεδα. Η Χεζμπολάχ έχει αναπτύξει 5.000 μαχητές στο Νότιο Λίβανο. Ισραήλ και Λϊβανος αλληλοκατηγορούνται για το συμβάν. Τέλος και Μπασάρ Αλ ’σσαντ από τη Δαμασκό, τόνισε ότι η χώρα του θα σταθεί στο πλευρό του Λιβάνου σε μια υποτιθέμενη πολεμική αναμέτρηση με το Ισραήλ. ΠΑΝΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ το ρεπορταζ του ΠΑΝΟΥ ΧΑΡΙΤΟΥ σχετικά με το επεισόδιο. Μάχες και νεκροί στα σύνορα με το Λίβανο 3/8/2010 Αυτό που εδώ και καιρό υπήρχε απλά ως εκτίμηση και αποτυπωνόταν στα τηλεγραφήματα των ξένων διπλωματών, αναλυτών και ανταποκριτών από την περιοχή της Μέσης Ανατολής, γίνεται πιο συγκεκριμένο και αναμένεται να κλιμακωθεί μέσα στα επόμενα 24ωρα, στα σύνορα Ισραήλ και Λιβάνου.Στις 12 το μεσημέρι μια ύλη τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης - σύμφωνα με το υπουργείο ’μυνας του Λιβάνου - πέρασαν στο έδαφος του Λιβάνου και πλησίασαν το χωριό Aadassi. Λίγο έξω από το χωριό ξεκίνησαν να καταστρέφουν δέντρα και να ισσοπεδώνουν την περιοχή. Σε μικρή απόσταση από το σημείο υπήρχε φυλάκιο του στρατού του Λιβάνου, από όπου οι στρατιώτες - σύμφωνα με την ίδια πηγή - έριξαν προειδοποιητκές βολές στον αέρα. Η απάντηση των δυνάμεων του Ισραήλ ήταν άμεση. Έβαλαν κατά του φυλακίου όπου και έχασαν τη ζωή τους τρεις στρατιώτες ενώ ένα από τα βλήματα των τεθωρακισμένων έπληξε κι ένα σπίτι στο χωριό Ααντάσι, όπου φέρεται να σκοτώθηκε κι ένας δημοσιογράφος. Στο επεισόδιο αξίζει να σημειωθεί ότι δεν υπήρξε εμπλοκή της σιητικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, η οποία και ελέχγει το νότιο τμήμα του Λιβάνου. Σύμφωνα με το υπουργείο ’μυνας του Ισραήλ, οι δυνάμεις του φέρεται να περιπολούσαν στη μεθόριο και να δέχθηκαν επίθεση για αυτό και ανταπέδωσαν τα πυρά. Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης σχολιάζουν τις απώλειες μόνο στις τάξεις του στρατού του Λιβάνου, ενώ από τις περιγραφές δεν καθίσταται σαφές αν υπάρχουν τραυματίες ανάμεσα στους ισραηλινούς που συμμετείχαν στην επιχείρηση. Η Daily News του Λιβάνου επικαλούμενη αξιωματούχο της Χεζμπολάχ κάνει λόγο για ένα σοβαρά τραυματία ή νεκρό στις τάξεις και των ισραηλινών στρατιωτών. Η είδηση δεν επιβεβαιώνεται από το Ισραήλ και ελέγχεται δημοσιογραφικά για την ακρίβειά της. Το βέβαιο είναι πάντως ότι με τον τρόπο που διαχειρίστηκε τη σημερινή κρίση (επεισόδιο) στα σύνορά του ο Λίβανος, δημιουργεί νέα δεδομενα για το Ισραήλ. Καταρχάς το επεισόδιο καταδικάστηκε άμεσα από τον Πρόεδρο της χώρας κ.Σουλειμάν και κατέστησε το Ισραήλ υπεύθυνο για όποιες εξελίξεις από εδώ κι έπειτα. Ο αρχηγός του στρατού στο Λίβανο δήλωσε δυο ώρες μετά το επεισόδιο ότι ο στρατός του Λιβάνου θα απαντήσει στις προκλήσεις με όλα τα μέσα που διαθέτει. Να επισημάνουμε εδώ ότι στην προηγούμενη κρίση το 2006, ο στρατός είχε κρατήσει αποστάσεις και δεν ενεπλάκει σε καμία φάση της έοπλης αντιπαράθεσης με το Ισραήλ. Τρίτο σημαντικό στοιχείο του σημερινού επισοδίου είναι το γεγονός ότι, η Χεζμπολάχ αν και έχει αναπτύξει αριθμό πέντε χιλιάδων μαχητών (5.000) στη μεθόριο με το Ισραήλ, παρακολούθησε δίχως να εμπλακεί αφήνοντας χώρο στις δυνάμεις του στρατού να το διαχειριστούν. Η αίσθηση που δίνεται σε αυτή τη φάση - στο εσωτερικό του Λιβάνου - είναι ότι η οργάνωση αφενώς, σέβεται τη συνταγματική νομιμότητα και αφετέρου ότι, δεν επιθυμεί να συρθεί σε ένα πόλεμο με το Ισραήλ - ασχέτως αν αυτό αντιτίθεται στις αρχές της αφού είναι ξεκάθαρο πως απαντά στις προκλήσεις που δέχεται εντός των εδαφών τους. Η διαχείρηση από την πλευρά της Χεζμπολάχ, τουλάχιστον για την ώρα είναι επικοινωνιακή και αφορά το εσωτερικό του Λιβάνου. Η διαχείρηση επίσης από τον Πρόεδρο της χώρας αλλά και τον πρωθυπουργό Χαρίρι αποσκοπούν στο ίδιο πεδίο. Να πείσουν την κοινή γνώμη στη χώρα τους ότι η σιητική οργάνωση δεν λειτουργεί ως κράτος εν κράτει, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Γνωρίζουν άλλωστε  πως τα πράγματα στο Λίβανο θα δυσκολέψουν όσο πλησιάζουμε στη δημοσιοποίηση των ονομάτων που περιλαμβάνονται στο πόρισμα των ερευνητών για τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι - δυο εκ των οποίων ανήκουν στις τάξεις της Χεζμπολάχ. Τέλος για το Ισραήλ ένας ακόμα πόλεμος δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον δεν έδειξε να βιάζεται για την έκδοση ανακοινωθέντος για το επεισόδιο. Το μορατόριουμ για τους επικοισμούς στη Δυτική Όχθη πλησιάζει στη λήξη του. Η Ουάσιγκτον πιέζει για να ανανεωθεί. Το ακροδεξιό κομμάτι της κυβέρνησης συνασπισμού του Νετανιάχου περιμένουν πως και πως, για να ξαναπιάσουν δουλειά οι μπολντόζες στα κατεχόμενα να συνεχίσουν την επικοιστική πολιτική. Εαν ο Νετανιάχου δεν ενδώσει τότε ο συνασπισμός θα καταρρεύσει. Επίσης η ενέργειά του να αποδεχθεί μια διεθνή επιτροπή για τον έλεγχο των θανάτων και της επιχείρησης του ισραηλινού στρατού αναφορικά με τα πλοία για τη Γάζα, τον φέρνει ακόμα σε πιο δύσκολη θέση. Το συμπέρασμα απλό και ιστορικά αποδεδειγμένο. Όταν πολλές κρίσεις ξεπηδούν στην αυλή σου, μια νέα κρίση μεγαλύτερης εμβέλειας και σίγουρα εθνικού χαρακτήρα στρέφει αλλού το ενδιαφέρον. Αυτό πάντως που απέδειξε το σημερινό επεισόδιο δεν είναι άλλο από το ότι οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και πολλύ πιο έντονες από ότι το 2006.

Η ΘΥΡΑ 7 ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ!

Αναρτήθηκε από Kerkyra_7  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΜΑΣ

Στο Ισραήλ δε θα πάει μόνος του ο Ολυμπιακός! Από την ηγεσία της Θύρας 7 στην Αθήνα οριστική απόφαση θα παρθεί μετά τον αυριανό αγώνα του Φαλήρου, για τον αν θα γίνει εκδρομή στο Τελ Αβίβ,αλλά τ'αδέλφια μας από την Κύπρο θα είναι εκεί!

Υπάρχει ήδη ναυλωμένη πτήση λοιπόν από τον σύνδεσμο της Λευκωσίας,που αναχωρεί από το αεροδρόμιο της Λάρνακας την Πέμπτη (5/8) 08:00 το πρωί, με την εταιρεία "Eurocypria" και τιμή 220 ευρώ το άτομο (δεν συμπεριλαμβάνεται το εισιτήριο του αγώνα). Αναχώρηση αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα.

Το μεσημεριανό φαγητό και οι μεταφορές είναι μέσα στην τιμή του εισιτηρίου, ενώ θα υπάρχει και λεωφορείο για τη μεταφορά από Λευκωσία σε Λάρνακα και το αντίστροφο.

Υπάρχει δυνατότητα, αν υπάρχει ενδιαφέρον από άλλες πόλεις της Κύπρου (ή από Ελλάδα!!!) το blog μας να μεσολαβήσει για την κράτηση θέσης!

Το τρίγωνο της αντιπαλότητας Ιράν – Ισραήλ – Τουρκία.

του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα*

Τουρκία και Ιράν απειλούν το Κουρδιστάν και ενισχύουν τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς κατά του Ισραήλ. Το Ισραήλ απαντά με μοντέλο ολοκληρωτικού πολέμου…

Στο τρίγωνο της αντιπαλότητας Ιράν – Ισραήλ – Τουρκία, που τείνει να διαμορφωθεί στη Μέση Ανατολή, δεσπόζει ένα κομβικό κράτος ή, μάλλον, ένα εν δυνάμει κράτος, το οποίο επηρεάζει σημαντικά τη δυναμική αυτού του συστήματος: το ιρακινό Κουρδιστάν.

Καταρχάς, το Κουρδιστάν είναι γνησίως και ειλικρινώς φίλα προσκείμενο έναντι των Αμερικανών αλλά και του Ισραήλ. Συνιστά δηλαδή ισχυρό φυλάκιο της Δύσης και του Ισραήλ μες στην καρδιά του γεωσυστήματος της Μέσης Ανατολής. Συν τοις άλλοις, ο ρόλος του όσον αφορά στον εφοδιασμό του Ισραήλ με νερό –πράγμα σημαντικότερο ακόμη κι από το πετρέλαιο για το μικροσκοπικό εβραϊκό κράτος– είναι κρίσιμος.

Από την άλλη, όμως, το ιρακινό Κουρδιστάν είναι εν δυνάμει εξαιρετικά επικίνδυνο έναντι της Τουρκίας, δευτερευόντως και του Ιράν, μια και οι δύο αυτές χώρες έχουν σημαντικές μειοψηφίες Κούρδων στο έδαφός τους. Αυτή ήταν μια εξαιρετικά άβολη πραγματικότητα, ακόμη και τον καιρό των σχέσεων «αγάπης» μεταξύ Τελ Αβίβ και Άγκυρας και, για όποιον μελετούσε αποστασιοποιημένα τα δεδομένα, καθίστατο ξεκάθαρο ότι, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούσε τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις σε κρίση.

Σήμερα, λοιπόν, που η κρίση αυτή δίνει το «παρών», η ύπαρξη και μόνο του Κουρδιστάν ευνοεί την περαιτέρω προσέγγιση Ιράν – Τουρκίας και υποδαυλίζει την εχθρότητα μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Μεταξύ των άλλων, το Κουρδιστάν δύσκολα γίνεται ανεκτό πλέον από τους Τούρκους, διότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι, αν το Ισραήλ θέλει να ασκήσει εναντίον τους «διακριτική» και έμμεση πλην αποφασιστική προβολή ισχύος, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να ενισχύσει τους Κούρδους – τόσο τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ όσο και το ΡΚΚ. Με άλλα λόγια, αν οι Τούρκοι πριν από τη σύγκρουσή τους με τους Ισραηλινούς είχαν ένα λόγο να χτυπήσουν το Κουρδιστάν, τώρα έχουν δύο. Το δε Ισραήλ, αν είχε ένα λόγο να υποστηρίξει το Κουρδιστάν, τώρα έχει επίσης δύο.

Αυτή, όμως, η «έμμεση προσέγγιση» όσον αφορά στην προβολή ισχύος έχει δύο όψεις. Αν δηλαδή το Ισραήλ μπορεί να ασκήσει προβολή ισχύος στην Τουρκία, στηρίζοντας τους Κούρδους, η Τουρκία όπως και το Ιράν μπορούν επίσης να ασκήσουν προβολή ισχύος στο Ισραήλ, χτυπώντας το Κουρδιστάν. Κάτι που φαίνεται πως ήδη προετοιμάζουν, χωρίς να σημαίνει ότι με σιγουριά θα υπάρξει θερμή αντιπαράθεση ή ότι τα πάντα θα μείνουν σε επίπεδο ψυχολογικού πολέμου.

Συνεχείς είναι πάντως οι αναφορές για συγκεντρώσεις ισχυρών ιρανικών δυνάμεων στα σύνορα με το ιρακινό Κουρδιστάν, καθώς και για αύξηση των διεισδύσεων τουρκικών μονάδων στο ιρακινό έδαφος, στο πλαίσιο των επιχειρήσεων καταστολής ανταρτών.

Αυτός ο πόλεμος «δι’ αντιπροσώπων», όμως, δεν περιορίζεται στο Κουρδιστάν. Μια άλλη πτυχή του είναι η πιθανή ενίσχυση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και της Χαμάς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη με πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία ασκούν παραλυτική ψυχολογική πίεση στον ισραηλινό πληθυσμό.

Αυτός ο συνδυασμός άμεσης στρατιωτικής πίεσης στο ισραηλινό έδαφος από τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς και έμμεσης πλην πολύ πιο αποφασιστικής πίεσης στο μέτωπο του Κουρδιστάν από το Ιράν και την Τουρκία μπορεί να οδηγήσει σε γεωπολιτική ασφυξία το Ισραήλ, χωρίς μάλιστα αυτό να είναι σε θέση να αντιδράσει.

Όπως αναφέρεται στην έγκυρη αμυντική επιθεώρηση Jane’s Defence Weekly, το Ισραήλ κατηγόρησε τη Συρία ότι έδωσε στη Χεζμπολάχ βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς (SRBM) Scud. Οι συγκεκριμένες κατηγορίες εκφράστηκαν από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Σιμόν Πέρες στις 13 Απριλίου 2010. Πάντως, τόσο η Συρία όσο και η Χεζμπολάχ αρνούνται τις κατηγορίες.

Η πιο προηγμένη έκδοση βλημάτων Scud στο συριακό οπλοστάσιο είναι ο εγχώριας κατασκευής Scud-D, που βασίζεται στο βορειοκορεατικό πύραυλο Hwasong-7. Έχει μήκος 13,5 μέτρα, μεταφέρει πολεμική κεφαλή βάρους έως 500 κιλών και έχει βεληνεκές 700 χλμ., έχοντας έτσι τη δυνατότητα να προσβάλλει οποιοδήποτε σημείο της ισραηλινής επικράτειας.

Μέχρι στιγμής, ο πιο μεγάλου βεληνεκούς πύραυλος που βρίσκεται στο οπλοστάσιο της Χεζμπολάχ είναι ο M-600 – συριακό αντίγραφο ουσιαστικά του ιρανικού Fateh-110. Μεταφέρει εκρηκτική κεφαλή βάρους 500 κιλών και έχει βεληνεκές 250 χλμ.1

Το Ισραήλ ετοιμάζεται για πόλεμο μεγάλης κλίμακας

Δεν μπορούμε, φυσικά, να είμαστε βέβαιοι αν οι ισχυρισμοί του Ισραήλ όσον αφορά στον εφοδιασμό της Χεζμπολάχ και της Χαμάς με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς είναι ορθοί ή αποτελούν μέρος ψυχολογικού πολέμου και επικοινωνιακής προετοιμασίας για την εκδήλωση επιθετικής ισραηλινής ενέργειας στο έδαφος του Λιβάνου και της Λωρίδας της Γάζας. 

Όπως και να ’χει, πάντως, το Ισραήλ φαίνεται πως ετοιμάζεται για πόλεμο μεγάλης κλίμακας, που θα ξεπερνά κατά πολύ τις συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ του 2006 και την επίθεση στα Κατεχόμενα του 2008, όπως προκύπτει από σειρά ειδήσεων. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει η εξειδικευμένη σε θέματα αμυντικής ειδησεογραφίας διαδικτυακή πύλη DefenceNet, επικαλούμενη δημοσίευμα ισραηλινής εφημερίδας, το Ισραήλ απηύθυνε αίτημα προς τις ΗΠΑ για προμήθεια επιπλέον όπλων. 

Το αίτημα διατυπώθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας στις ΗΠΑ και είναι ενδεικτικό του προγραμματισμού αλλά και των προβλέψεων της χώρας για τις απειλές που θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια. Όπως εκτιμούν στο DefenceNet, «ουσιαστικά, προβλέπεται μακροχρόνια εμπλοκή σε επιχειρήσεις, οπότε είναι απαραίτητη η διατήρηση αποθεμάτων πυρομαχικών και ανταλλακτικών».

Πέραν της άμεσης προμήθειας αμερικανικού οπλισμού από το Ισραήλ, πάντα κατά το DefenceNet, σημαντικό είναι και το ισραηλινό αίτημα για αύξηση του εξοπλισμού που διατηρεί ο αμερικανικός στρατός στο έδαφος του Ισραήλ κατά 50%. Έως τώρα, αμερικανικός στρατιωτικός εξοπλισμός αξίας 600 εκατ. δολαρίων έχει αποθηκευτεί στο έδαφος του Ισραήλ, ο οποίος περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ρουκέτες, βόμβες, πυρομαχικά αεροσκαφών και θωρακισμένα οχήματα. Όλος ο οπλισμός είναι όμοιος με ήδη χρησιμοποιούμενο από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ.

Επίσης, όπως αναφέρει το Jane’s Defence Weekly, oι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ ξεκίνησαν ήδη τη διασπορά των αποθεμάτων πυρομαχικών, καυσίμων, προηγμένων όπλων και διαφόρων ειδών εξοπλισμού από τις κεντρικές αποθήκες σε πολυάριθμες αποθήκες εκστρατείας, αναμένοντας άμεσα έναν πόλεμο που θα απειλήσει όλο το ισραηλινό έδαφος.2

Μοντέλο ολοκληρωτικού πολέμου από το Ισραήλ

Προκειμένου να αποφύγει την πιθανότητα εκδήλωσης μεγάλης κλίμακας «έμμεσου πολέμου» από τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς εναντίον του και από την Τουρκία και το Ιράν εναντίον του Κουρδιστάν, το Ισραήλ φαίνεται πως έχει επενδύσει σε ένα νέο αποτρεπτικό μοντέλο, βασισμένο στον ολοκληρωτικό πόλεμο.

Όπως αναφέρει η αμερικανική αμυντική επιθεώρηση Defense News, το Ισραήλ έχει τροποποιήσει τη μεθοδολογία, τη στρατηγική και τις πολεμικές τακτικές του, ούτως ώστε, σε περίπτωση εκ νέου πολέμου στον Λίβανο με τη Χεζμπολάχ, αντί για τις μικρής κλίμακας επιχειρήσεις που διεξήχθησαν το 2006, τώρα να προβλέπεται μεγάλης κλίμακας σαρωτικός πόλεμος αυξημένης διάρκειας.

Μεταξύ των άλλων, προβλέπεται πλήρης ναυτικός αποκλεισμός του Λιβάνου, επιθέσεις σε γέφυρες, αυτοκινητόδρομους και άλλες διαδρομές απ’ όπου μπορούν να εισέλθουν εφόδια διαμέσου των συνόρων με τη Συρία, καταστρεπτικά πλήγματα μεγάλης κλίμακας στις πάσης φύσεως υποδομές της χώρας και συνεχής διεξαγωγή επιχειρήσεων για μακρό χρονικό διάστημα. Επίσης, χερσαίες ισραηλινές δυνάμεις θα διεξάγουν μεγάλης κλίμακας διείσδυση στο έδαφος του Λιβάνου πέρα από τον ποταμό Λιτάνι.

Μέρος της στρατηγικής του Ισραήλ είναι να παρασύρει σε σύγκρουση και το στρατό του Λιβάνου, να τον εξοντώσει και, γενικότερα, να δεσμεύσει όλη τη χώρα στις συνέπειες των επιλογών της Χεζμπολάχ.

Συν τοις άλλοις, το Ισραήλ αναμένεται να εφαρμόσει και στον Λίβανο τις στρατηγικές των στοχευμένων φόνων («targeted killings») που έχει εφαρμόσει σε μεγάλη έκταση στη Λωρίδα της Γάζας, εξοντώνοντας ηγετικά στελέχη του αντιπάλου. Παρόμοιος ολοκληρωτικός πόλεμος αναμένεται να εφαρμοστεί και στη Λωρίδα της Γάζας αλλά και κατά οποιουδήποτε άλλου αντιπάλου. Εννοείται ότι το μήνυμα περί ολοκληρωτικού πολέμου δεν περιορίζεται στη Χεζμπολάχ.3

1. α) Jane’s Defence Weekly, 21/4/2010, Vol. 47, Issue 16, p. 5, “Israel accuses Syria over ‘Scuds’ to Hizbullah”, Nick Blanford. β) Jane’s Defence Weekly, 28/10/2009, p. 5., “Hizbullah deploys missile on Lebanese soil”, Alon Ben-David.
2. Jane’s Defence Weekly, 26/5/2010, Vol. 47, Issue 21, p. 5, “Israel disperses materiel in face of missile threat”, Yaakov Katz.
3. Defense News, 31/5/2010, p. 1 & 6. “Israel’s New Hard Line on Hizbollah”, Barbara Opall, Rome.
 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής ανάλυσης και πολεμικών τεχνολογιών. Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.