Δεν τους το επιτρέπει η αγωγή τους . ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ.

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Στην Ελλάδα ή  οι πλούσιοι  γίνονται υπουργοί, ή  οι υπουργοί με κάποιον τρόπο γίνονται πλούσιοι. Αν τους ρωτήσετε για τα εισοδήματά τους, οι περισσότεροι φαντάζομαι θα πούνε  πως απλώς παντρεύτηκαν πλούσια γυναίκα. 

Μου έρχονται στο μυαλό διάφοροι ισόβιοι πολιτικοί, που ο μισθός τους είναι κάποιων χιλιάδων ευρώ μόνο, ανεπάγγελτοι κατά τα λοιπά, που στο Πόθεν Έσχες τους παρουσιάζουν δραστηριότητα real estate. Οι αγορές βεβαίως έχουν γίνει με δάνεια που με μεγάλη ευκολία βγάζουν οι τράπεζες και σε εξευτελιστικές τιμές. Έτσι οι πολιτικοί μας δεν εμφανίζονται κλέφτες, αλλά  νομότυποι και χρεωμένοι. Σχεδόν πάντα η αγορά τους ,παρουσιάζει όλως τυχαίως μεγάλη επιτυχία, αφού η τιμή του ακινήτου είναι πολλαπλάσια της τιμής αγοράς. 

  Αυτές τις μέρες  ήρθε στην επικαιρότητα το θέμα του  σπιτιού του Άκη Τσοχατζόπουλου. Ο πρώην υπουργός με την σύζυγό του,νοίκιαζαν ένα σπίτι από μία offshore εταιρεία, η οποία το πούλησε σε μια άλλη υπεράκτια εταιρεία που ενεπλάκη στο σκάνδαλο Βατοπεδίου,και τελικά το αγόρασε η κυρία Τσοχατζοπούλου. (Τώρα που έγραψα Βατοπέδι, δεν θυμάμαι καμία δήλωση του ιστορικού, έμπειρου και λαλίστατου στελέχους του ΠΑΣΟΚ για το Βατοπέδι)

Κατ αρχήν δεν  μπορώ να καταλάβω την ευκολία  με την οποία ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ συναλλάσσεται με μία offshore, αλλά και το πιο απλό: πού βρήκε τους ιδιοκτήτες της για να νοικιάσει ή να αγοράσει. Γιατί όσα χρόνια κάνω έρευνα και πέφτω πάνω σε offshore δεν μπορώ να βρω με τίποτα σε ποιόν ανήκει. Ο κύριος Τσοχατζόπουλος ίσως είναι καλύτερος από μένα στην έρευνα. Το σπιτΑΚΗ λοιπόν στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αγοράστηκε 1,1 εκατομμύρια ευρώ. Οι μεσίτες της Αθήνας στοιχηματίζουν πως το σπίτι στοιχίζει πενταπλάσια τιμή. Αλλά είπαμε ο κύριος Τσοχατζόπουλος είναι καλύτερος στην έρευνα και των ευκαιριών.

Όταν λοιπόν μία  εφημερίδα , ή το Κουτί της Πανδώρας, γράψει όλα αυτά τα λογικά, ο κύριος Τσοχατζόπουλος, ο κάθε κύριος Τσοχατζόπουλος, βγάζει μια ανακοίνωση πως το σπίτι δικαιολογείται απ τα εισοδήματά του και κάνει μία αγωγή. Ούτε καν μήνυση. Γιατί στη μήνυση εξετάζονται μάρτυρες, στοιχεία, μπορεί να ζητηθεί άνοιγμα λογαριασμών από το δικαστήριο, εν ολίγοις να γίνει μια δίκη που θα κρατήσει μέρες και θα απασχολήσει τον τύπο. Στην αγωγή όμως η κάθε πλευρά βάζει δύο μάρτυρες και δεν εξετάζεται η ουσία της υπόθεσης σε όλες τις διαστάσεις. Η διαδικασία είναι σύντομη και το δικαστήριο προσπαθεί να απαντήσει αν ο δημοσιογράφος θα μπορούσε να γράψει τα πράγματα και αλλιώς. Όχι αν είχε δίκιο.

Έχω καταθέσει μάρτυρας σε αγωγές εναντίον συναδέλφων. Η επιχειρηματολογία του θιγόμενου είναι ότι συκοφαντήθηκε, και το δικαστήριο σχεδόν ζητά ο δημοσιογράφος να γράφει δελτία τύπου και όχι αποκαλύψεις. 

Οι ποινές στις αγωγές είναι εξοντωτικές. Αν μια εφημερίδα  καταδικαστεί μπορεί και να κλείσει από το ποσό που θα της ζητηθεί αν καταδικαστεί. Ο τυποκτόνος νόμος αυτός, είναι επίτευγμα του κυρίου Ευάγγελου Βενιζέλου. Αρκετά καλός στη νομική γνωρίζει πως στα ξένα κράτη υπάρχουν επιτροπές διαιτησίας. Προσφεύγει ο θιγόμενος και μπορεί να ζητήσει αν έχει δίκιο να γίνει αποκατάσταση. Επίσης να καταφύγει στη Δικαιοσύνη. Και αν η ποινική Δικαιοσύνη τον δικαιώσει, μπορεί να ζητήσει αποζημίωση. Με τον νόμο περί αγωγών δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. 

Με το πρόσχημα της αυθαιρεσίας των Μέσων, έθεσαν σε εφαρμογή ένα νόμο που οδηγεί σε ομηρία τους δημοσιογράφους. Χιλιάδες θέματα αιχμής πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων γιατί το μέσο ενημέρωσης θεωρεί πως μπορεί να μπλέξει σε περιπέτειες αν έστω ένας δικαστής αστικού δικαστηρίου θεωρήσει πως το δημοσίευμα θα έπρεπε να είναι πιο «στρογγυλό» ακόμη και αν ο δημοσιογράφος είπε την αλήθεια. 

Βλέπετε το πολιτικό μας σύστημα και αυτοπροστατεύεται  και αυτοαμνηστεύεται. Οι βασικές ελευθερίες και τα δικαιώματα στο Σύνταγμα των Ελλήνων περιγράφονται με 7 γραμμές. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, περί παραγραφής δηλαδή των αδικημάτων τους (και αυτός αν δεν κάνω λάθος δουλειά του Ευάγγελου Βενιζέλου) έχει 77 γραμμές! Αυτό θεωρείται μάλλον βασικό δικαίωμα στην Ελλάδα. Μην την πατήσουν οι υπουργοί.

Γι όλα αυτά που  γράφτηκαν λοιπόν για τον κύριο  Τσοχατζόπουλο μπορεί να βγει και να απαντήσει. Να κάνει μια συνέντευξη τύπου, (έχει εμπειρία σε αυτό, έχει κάνει χιλιάδες και για λιγότερο σοβαρούς λόγους απ την υπόληψή του) και να εξηγήσει ο ίδιος με στοιχεία. Να πει «αγόρασα ένα σπίτι με δάνειο που στοίχισε 1,1 εκατομμύριο», για να ρωτήσουν οι δημοσιογράφοι «μα κύριε υπουργέ η αξία του είναι 7 εκατομμύρια» για παράδειγμα. Όχι να πάει στο δικαστήριο όπου οι δικαστές δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν τέτοιο ερώτημα αλλά είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν τα συμβόλαια. Ούτε να ρωτήσουν «και πού τον ξέρετε εσείς τον κύριο τάδε της Offshore του Βατοπεδίου υπουργός άνθρωπος και γιατί δεν είπατε κουβέντα για το Βατοπέδι;»

Στην αίθουσα του  δικαστηρίου ικανοί και ακριβοπληρωμένοι δικηγόροι θα αναφερθούν στα «νόμιμα». «Αγοράσαμε ένα κολόσπιτο με δάνειο. Να και τα χαρτιά». Ο κύριος Τσοχατζόπουλος, ο κάθε Τσοχατζόπουλος, δεν θα είναι καν εκεί για να εξεταστεί. Δεν θα χρειαστεί να απαντήσει σε κανέναν. Το αστικό δικαστήριο θα αποφανθεί πως όλα είναι νόμιμα. Στο ποινικό όμως δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Αυτός είναι ο λόγος που έγινε ο τυποκτόνος νόμος για τις αγωγές. Για καμία προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των Μέσων. Το πολιτικό σύστημα , αυτό το παρηκμασμένο και ανήθικο, απλώς αυτοπροστατεύεται. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα επιχειρήματα γι αυτό. 

Αν οι δημοσιογράφοι  ρωτάνε τους πολιτικούς τι έχετε να πείτε για το σπίτι που λένε πως αγοράσατε σε πανάκριβη περιοχή  του Κολωνακίου, οι πολιτικοί με χαμόγελο και αυτοπεποίθηση θα απαντάνε «τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη». Όχι τον λόγο τον έχετε εσείς κύριε Τάδε. 

Πείτε μας λοιπόν. Όχι στην αίθουσα ενός αστικού δικαστηρίου με δικηγόρους τζιμάνια. Αλλά με στοιχεία σε αυτούς που σας κατηγορούν. Ένα προς ένα. Γιατί είσαστε πολιτικά άτομα , πρέπει να δέχεστε την κριτική, ακόμη και την άδικη και να απαντάτε. Στη δημοσιότητα. Όχι στην αίθουσα των δικαστηρίων με ακριβούς δικηγόρους και δικαστές που δεν προλαβαίνουν να εκδικάζουν αγωγές. Ή μήπως δεν το επιτρέπει η «αγωγή» σας; 


ΥΓ.  Για να καταλάβετε, το άρθρο αυτό σε ένα αστικό δικαστήριο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συκοφαντική δυσφήμιση δια του τύπου. Σε ένα ποινικό όμως όχι. Παραλογισμός στην υπηρεσία της συγκάλυψης.

H Υποκρισία Θεμέλιο του Κράτους

του Γ.-Σ. Πρεβελάκη

Επί μακρό διάστημα, επί δεκαετίες, η Ελλάδα έμοιαζε να ανήκει σε άλλον πλανήτη. Η οικονομική κρίση προκάλεσε αναγκαστική βίαιη προσγείωση. Σήμερα, οι υποδείξεις των ξένων ειδικών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποχρεώνουν την ελληνική οικονομία σε μερικό συντονισμό με τις συνθήκες του διεθνούς περιβάλλοντος. Όμως, οι έξωθεν τεχνοκρατικές οδηγίες έχουν αναγκαστικά τα όριά τους. Χρειάζεται, επομένως, ενδογενής προβληματισμός ως προς τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Κεντρικό ζήτημα είναι η φύση και ο ρόλος του Κράτους. Το Κράτος δημιουργεί τις συνθήκες για την λειτουργία της οικονομίας και παραλλήλως ασκεί αναδιανεμητικό ρόλο, ώστε οι κοινωνικές ανισότητες να μην απειλούν την πολιτική σταθερότητα. Οι δύο λειτουργίες οφείλουν να παραμένουν κατά το δυνατόν διαχωρισμένες. Η ιδιαιτερότητα του ελληνικού Κράτους έγκειται στην πλήρη σύγχυση των λειτουργιών αυτών, με αποτέλεσμα η μεν να αχρηστεύει την δε. Σε αυτό το πνεύμα, επί παραδείγματι, προσλαμβάνονται «αναξιοπαθούντες» σε δημόσιες υπηρεσίες. Προφανώς η διοίκηση καθίσταται αναποτελεσματική και το κόστος της λειτουργίας της διογκώνεται. Διαμορφώνεται, έτσι, ένα σπάταλο και ανίκανο Κράτος το οποίο αδυνατεί να εκπληρώσει τον αναδιανεμητικό του ρόλο, να παράσχει υπηρεσίες ποιότητος στην Παιδεία, την Υγεία, την Ασφάλεια. Οι πλέον αδύναμοι οικονομικά πολίτες, για να επιβιώσουν, διεκδικούν δικαιωματικά «μια θέση στον ήλιο» του Δημοσίου.

Η στρεβλή σχέση μεταξύ Κράτους και Κοινωνίας εξηγείται από τις γεωπολιτικές συνθήκες οι οποίες δημιούργησαν την σύγχρονη Ελλάδα, με υλικά προερχόμενα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πολιτική σταθερότητα στηρίχθηκε στην διανομή εξωγενών προσόδων, δηλαδή σε δάνεια ή γενικά σε ξένη βοήθεια, οι οποίες εξασφαλίζονταν έναντι γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών και ιδεολογικών/συμβολικών υπηρεσιών. Οι «ανάγκες του Δημοσίου» προσέφεραν το αναγκαίο πρόσχημα για την «εξαγορά» ενός πληθυσμού εχθρικού προς την δυτικόφερτη Νεωτερικότητα.

Η ελληνική ιδιαιτερότητα αποτελεί ένα ερμητικώς φυλασσόμενο κοινό μυστικό, η αποκάλυψη του οποίου θα έθιγε τον εθνικό εγωϊσμό και την εικόνα της χώρας. Οι επισημάνσεις για το υπερβολικό μέγεθος του Κράτους, για τον καταστροφικό ρόλο του πελατειακού συστήματος και για τις ευθύνες των πολιτικών, αν και ορθές, δεν αποκαλύπτουν τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων. Όμως, όσο συντηρείται η υποκρισία, δεν αντιμετωπίζεται η παθογένεια.

Αντί να την καταπολεμήσει, το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου και των διαδόχων του την αξιοποίησε· αύξησε και νομιμοποίησε τα στρεβλά του ελληνικού Κράτους. Εξασφαλίστηκαν νέες εισροές προσόδου από την Ευρώπη, αρχικά με την μορφή ποικίλων επιδοτήσεων και, κατόπιν, με την ευκολία του δανεισμού, την οποία προσέφερε η είσοδος της Ελλάδος στην ζώνη ευρώ. Η διανομή της προσόδου αυτής στον πληθυσμό, μέσω της αντιπαραγωγικής μεγέθυνσης του Δημοσίου Τομέα, ενίσχυσε τον κομματικό έλεγχο στην κοινωνία. Επίσης, λειτούργησε ως άλλοθι για την αποτυχία του κρατικού εκσυγχρονισμού.

Όταν η έξωθεν πρόσοδος στερεύει, όπως συμβαίνει εδώ και μερικούς μήνες, το σύστημα των σχέσεων Κράτους-Κοινωνίας διέρχεται επικίνδυνη κρίση σταθερότητος. Η σημερινή πολιτική λιτότητος, την οποία εισηγούνται ξένοι ειδικοί, χωρίς την απαραίτητη κατανόηση των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων, θίγει τον «γκρίζο» αναδιανεμητικό ρόλο του Κράτους, χωρίς να εξυγιαίνει την παθογένειά του, καθώς οι περιορισμοί εφαρμόζονται αδιακρίτως, επί δικαίων και αδίκων. Δημιουργούνται έτσι εντάσεις οι οποίες ενδέχεται να οδηγήσουν σε σοβαρές κοινωνικές εκρήξεις με απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες.

Η τρέχουσα πολιτική, επομένως, αντί για την, έστω και ανώμαλη, προσγείωση της Ελλάδος στην διεθνή πραγματικότητα, ενδέχεται να επιφέρει καταστροφή. Το κυβερνών κόμμα στο παρελθόν ακύρωσε τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την εξυγίανση του Κράτους που παρέλαβε από την Δικτατορία. Σήμερα, αντί να κατευθυνθεί επί τέλους στην «επανίδρυση του Κράτους», την οποία κατεπολέμησε σφοδρά ως Αντιπολίτευση, κατεδαφίζει, έστω και ακουσίως, ό,τι από την κρατική λειτουργία επεβίωσε κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Πλησιάζει, ίσως, η στιγμή κατά την οποία η Ελλάδα θα αναγκαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην αυτογνωσία και την ειλικρίνεια ή μια νέα καταστροφή.

*Καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης

(από την εφημερίδα "Εστία")

Αλιτήριοι πολιτικατζήδες, πάρτε το χαμπάρι υπηρέτες του λαού είστε και όχι των δικών σας ιδιοτελών συμφερόντων.

Ακολουθώντας τον Βουλγαράκη στην οδό «νόμιμο ίσον ηθικό», ορισμένοι, κατ’ όνομα σοσιαλιστές, και εκσυγχρονισμένοι, κατρακύλησαν, σε ανάλογες πρακτικές.

Ο Τσουκάτος, κουβαλάει βαλίτσες με ζημενσοχορηγίες, εν ονόματι της κομματοφροσύνης του, γιατί κοινήπρακτική είναι οι χορηγίες προς τα κόμματα.

Ο Μαντέλης, τσεπώνει χορηγία της Ζήμενς για τον προεκλογικό αγώνα, βρε αδελφέ, και μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε αγαπητοί συνάδελφοι προειδοποιεί, τους συναδέλφους του της επιτροπής. Πάγια πρακτική για τα κόμματα να δέχονται πέρα από τα εκατομμύρια που χορηγεί το κράτος (δηλαδή όλοι εμείς οι φορολογούμενοι και όχι φοροκλέφτες) μαύρες χορηγίες οι οποίες εν συνεχεία εξαργυρώνονται ποικιλοτρόπως.

Και ο αρχηγός τους, ο εκσυγχρονιστής και προς τον νεοφιλελευθερισμό διευρυνθείς (Μάνος, Ανδριανόπουλος), «οργίζεται» και φωνάζει. Και δεν ήξερε τίποτα, όταν και οι δύο τους ήταν τα κοντινότερά του εξαπτέρυγα;


Και ο Πάνκαλος (το «ν» προ του «κ» γίνεται γάμα, αλλά το διατηρώ το «ν», για τα δηλώσω το μεγαλείο, το «παν καλος» (διορθωτά, ο τόνος όχι το «κα») του ανδρός, διορίζει την κόρη του, γιατί, λέει, του δίνει το δικαίωμα ο νόμος (που αυτός και οι συν αυτώ εψήφισαν, ευλογούντες τα γένια των), ζηλώσας δόξαν λαμπράν βουλγαρακίου ύψους και ήθους, πως το νόμιμο είναι και ηθικό (όταν δεν έχεις τσίπα).

Πάγκαλος ο κομμουνιστοφάγος, αλλά όχι και τουρκοφάγος Νικηταράς, στα Ίμια.

Ναι σύντροφοι του ΚΚΕ, σεβόμαστε και τιμούμε του αγώνες των αγνών σας συντρόφων, που πολλοί έπεσαν θύματα των ραδιουργιών του κομματικού μηχανισμού σας. Αλλά, τη μάχη στο λιμάνι, οι συνδικαλιστές σας, την έδωσαν εναντίον των άλλων εργαζομένων και με τρόπο κοινωνικά προκλητικό. Η εργατιά δεν χωρίζεται σε κόκκινη και άλλων χρωμάτων εργατιά. Αποκλείστε το υπουργείο κύριοι του ΠΑΜΕ, όχι τις δουλειές των ανθρώπων.

Συμμετάσχετε στις διαδηλώσεις όλων των εργαζομένων, όχι σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Οι εργατιά δεν έχει χρώμα παρά μόνο το χρώμα της ανάγκης και της ανέχειας και της διεκδίκησης του δίκιου της. Αλλά νόμος το δίκιο του εργάτη; Το νομιζόμενο δίκιο του καθένα;

Οι γαλάζιοι ταπεινοσεμνοπρεπώς, αφού έριξαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, την κοπάνησαν και έκλεισαν πίσω τους και την πόρτα της Βουλής, παραχώνοντας τα σκατά τους, όπως η γάτα, και νόμισαν ότι τα παρέγραψαν. Μα αυτά βρώμισαν και μας έπνιξαν.

Και ήρθαν οι πράσινοι για να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και τα φίδια έζωσαν τον λαό, τον εργαζόμενο, τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο, τον φουκαρά τον συνταξιούχο.

Το ΔΝΤ, οι τρόικες και οι μηχανισμοί, φιδίσιος βρόγχος στο λαιμό του λαού, τον καλούν να πληρώσει τα σπασμένα των νταβατζήδων της πολιτικής, των τραπεζών που τις χρηματοδότησαν με 28 δις και 10 ακόμη, της φούσκας του χρηματιστηρίου, των δομημένων, των φοροκλεπτών πολιτικών-πολιτικατζήδων, των ελληναράδων μικρού μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς αδιαντροπιάς και φοροκλοπής.

Και αντί, κύριοι της Κυβέρνησης, να αναζητήσετε τα λεφτά σε όσους έβαλαν χέρι στον δημόσιο κορβανά και να βάλει το κράτος χέρι στις βίλες τους και στις παρανόμως κτηθείσες περιουσίες τους.

Αντί, να κληθούν να ξεράσουν αυτά που έφαγαν οι βουλιμικοί κομπιναδόροι της πολιτικής και του δημόσιου τομέα.

Αντί, να ζητηθούν ευθύνες από αυτούς που ρήμαξαν τα ταμεία και τους Δημόσιους οργανισμούς κοινής Ωφελείας (Διοικητές και λοιποί παχυλά αμειβόμενοι και παρατρεχάμενοι).

Αντί, να ζητήσετε τη συνδρομή των πλουσίων αυτής της χώρας, βιλάτορες και θαλαμηγάρχηδες (νεολογισμός μάλλον ταιριαστός, μάλιστα αν διαβαστεί με «ιώτα» τονισμένο στην παραλήγουσα) και ποικίλοι κοτερούχοι και πισινούχοι και τζετάρχηδες (κατά το θαλαμηγάρχηδες), που με τη διαπλοκή τους, ή με την φοροκλοπή του δημοσίου χρήματος και του ιδρώτα των εργαζομένων, πλούτισαν.

Και αν δεν φιλοτιμηθούν, να τους επιβληθεί έκτακτη και επαναλαμβανόμενη, όσο είναι αναγκαίο, εισφορά από τα υπερκέρδη τους, για τη σωτηρία της Πατρίδας. (Ο λαός πληρώνει από το υστέρημά του).

Αντί αυτών, ακολουθείτε την επιβληθείσα νεοφιλελεύθερη συνταγή των τροικανών, κατά Γιώργο Τράγκα, και του ΔΝΤ, που αναγκάζει τον λαό, τον δημόσιο υπάλληλο, τον εργάτη τον συνταξιούχο να πληρώσει τη νύφη της καραμανλικής, καρναβαλικής ανικανότητας και της νεοδημοκρατικής φαυλότητας (πλήν εξαιρέσεων) , γιατί αυτόν, τον Λαό, τον έχετε στο χέρι. Ο Λαός δεν έχει λεφτά σε εξωχώριες και σε αμπαροκλειδωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, όπως οι μεγαλοκηφήνες του χρήματος και της κλεψιάς.

Όμως, «Όσοι δεν τιμωρούν τους κακούς θέλουν να αδικούν τους καλούς: Οι μη κολάζοντες τους κακούς βούλονται αδικείσθαι τους αγαθούς» (Πυθαγόρας)

Και «Την πόλη την Χαλούν οι άπληστες κεφαλές του Δήμου, που δεν μπορούν να βάλουν γκέμι στην απληστία τους (Ου γαρ επίστανται κατέχειν κόρον). Παρά νοιάζονται με αδικία στην αδικία ποιος θα πλουτίσει. Που δεν σέβονται τα ιερά ή τα δημόσια κτήματα. Κλέφτες τι να πρωταρπάξει ο ένας του άλλου: πλουτούσιν δ’ αδίκοις έργμασι πειθόμενοι. Ουθ’ ιερών κτεάνων ούτε τι δημοσίων φειδόμενοι κλέπτουσιν εφ υφαρπαγή αλλοθεν άλλος. (Σόλων)

Πλούτισαν δια της πολιτικής, οι άθλιοι πολιτικατζήδες του ρουσφετιού και της ρεμούλας και των εξωχωρίων. Και αλαζονικά συμπεριφέρονται στον λαό. Γιατί

«αυθάδεια η χόρταση γεννά , πολλά σαν πέσουν πλούτη σ’ ανθρώπους που δεν έχουνε τον νου τους μετρημένον: Τίκτει γαρ κόρος ύβριν , όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η» (Θεόγνις)

Και ο λαός πένης, εξαθλιωμένος, αλλά όχι νικημένος, μα θυμωμένος, αμύνεται, φωνάζει, κραυγάζει, σας μουντζώνει, πολιτκατζήδες της συμφοράς. Τον πνίγει το δίκιο.

Γιατί, ο λαός, «αν και είναι πιο φτωχός από σας ποτέ δεν σας αδίκησε για χρηματικό συμφέρον, ενώ εσείς οι πιο πλούσιοι απ’ όλους έχετε κάνει πολλές κακοήθειες για το κέρδος. Δήμος πενέστερος ημών ων ουδέν πώποτε ένεκα χρημάτων υμάς ηδίκησεν• υμείς δε πλουσιώτεροι πάντων όντες πολλά και αισχρά ένεκα κερδέων πεποιήκατε.» (Θρασύβουλος Αρχηγός των Δημοκρατικών που καταλύσανε την τυρρανία των «Τριάκοντα»).

Εσείς οι «αλιτήριοι (καταστροφείς) της πόλεως (Θεόγνις).

Και μια εξήγηση για ηλιθίους πολιτικατζήδες, οι οποίοι συνεχώς κραυγάζουν: «να μην ισοπεδώνουμε». Δεν ισοπεδώνουμε κενόκρανοι .

Δείχνουμε τη συνισταμένη των πολιτικών (φαντάζομαι να γνωρίζετε την μαθηματική έννοια). Υπάρχουν αρκετές συνιστώσες πολιτικών με θετικό πρόσημο,. μα οι περισσότερες είναι των πολιτικατζήδων και έχουν αρνητικό πρόσημο.

Έτσι, η συνισταμένη των πολιτικών, στις μέρες μας, είναι κάτω από το μηδέν (από εκεί και κάτω αρχίζουν οι αρνητικοί αριθμοί). Δείχνει την κατιούσα.

Και αυτήν την κατιούσα δείχνουμε και οφείλουμε να τη δείχνουμε οι πολίτες.

Οφείλουμε να δαχτυλοδείχνουμε τους κακούς , τους αδιάφορους, τους διεφθαρμένους πολιτικούς και όχι μόνον. Και επειδή έχει τρόπους αδιάντροπους το σύστημα να καλύπτει τις ντροπές του, δια των νόμων, που εσείς οι ίδιοι ψηφίζεται, όπως η ασυλία των βουλευτών, όπως ο νόμος περί (αν)ευθύνης των υπουργών, οι νόμοι για διορισμούς ημετέρων ένθεν και ένθεν και τόσα άλλα.

Γι’ αυτό θα πρέπει, έχουμε υποχρέωση, να δείχνουμε τα οπίσθια σας που είναι γυμνά και δεν το ‘χετε πάρει χαμπάρι ή και δεν σας νοιάζει. Ξεδιάντροποι.

Γιατί «εκείνη η πόλη ευτυχεί και προ πάντων σώζει τη Δημοκρατία , όπου και αυτοί που δεν αδικήθηκαν καταγγέλλουν και τιμωρούν τον αδικητή, όχι λιγότερο από τους αδικηθέντες: δοκεί μοι πόλις άριστα πράττειν και μάλιστα σώζειν την Δημοκρατίαν, εν η τω αδικήσαντα του αδικηθέντος ουδέν ήττον οι μη αδικηθέντες προσβάλλονται και κολάζουσι.». (Σόλων)

«Οι πολιτικοί πρέπει να φοβούνται τον ψόγο περισσότερο από τον νόμο : Ψόγον μάλλον οι πολιτευόμενοι δεδοίκασιν ή τον νόμον» (Πλούταρχος). Μα εσείς, ξεδιάντροποι πολιτικατζήδες, ούτε νόμο σέβεσθε, ούτε ψόγο ντρέπεστε.

Γιατί νοιάζεστε για τα κοινά μόνο με τα λόγια.

Όμως, Άρχοντες δεν είναι οι εκλεγέντες από τους τυχόντες, ούτε με απάτη, αλλά όσοι ξέρουν να άρχουν: Άρχοντες ου τους υπό τυχόντων αιρεθέντας , ουδέ τους εξαπατήσαντας αλλά τους επισταμένους άρχειν (Σωκράτης).

Άρχοντες είναι «οι θεράποντες των αδίκως δυστυχούντων και τιμωροί των αδίκως ευτυχούντων: Θεράποντες μεν των αδίκως δυστυχούντων, κολασταί δε των αδίκως ευτυχούντων». (Γοργίας)

Η προσευχή του ταπεινού

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

ΘΕΕ ΜΟΥ, συ που κόσμους κυβερνάς και ζωή παντού σκορπάς, σκούρυνέ μου το μαλλί δυο τόνους, μπας και καταλάβω τίποτα. Το πήγα από μόνη σε ξανθό ανοιχτό προς το μελί, αλλά και πάλι δεν είδα βελτίωση ως άτομο.

Επίσης δεν είδα βελτίωση και ως οικονομία:

που ομοίως τα σκούρυνε από το πλατινέ στο καραμπλάκ του κερατά. Κανένα αποτέλεσμα, τίποτα, νούλα, μηδέν εις το πηλίκον.

Και η ράδιο αρβύλα πάει κι έρχεται:

Θα κοιμηθούμε με ευρώ και θα ξυπνήσουμε με δραχμές. Τάλιρα, εικοσάρικα, φραγκοδίφραγκα. Και καλά, εμείς οι παλιότεροι κάτι ρημαδοθυμόμαστε από τις ισοτιμίες. 1 ευρώ = 340 δραχμές και κάτι ψιλά. Εσείς οι καινούργιοι να δούμε. Που για να αγοράσετε την τσιχλόφουσκα, θα κυκλοφορείτε με το κομπιουτεράκι στην κωλότσεπη.

ΑΝ ΚΙ ΕΓΩ το τσίμπησα το αποκλειστικό: ένας φίλος μου που ο γείτονας του είναι μπατζανάκης της ξαδέλφης του κουμπάρου της συνυφάδας του γαμπρού του θείου του ανεψιού του κλητήρα που εργάζεται στο Νομισματοκοπείο... αυτός ο άγιος άνθρωπος μου τα ΄πε όλα χαρτί και καλαμάρι. Αν δεν μας μετατρέψουν άπαντες σε πενταροδεκάρες, τα SΟS σας τα δίνω εδώ μαζί με το λυσάρι:

Ρουπία Ινδονησίας- ευρώ = 11.111,90

Ουάν Νότιας Κορέας = 1.499,14

Ρινγκίτ Μαλαισίας = 3,99 Γουάν Ρενμίμπι Κίνας = 8,20 Θεέ μου, συ που κόσμους κυβερνάς, πόσο ηλίθια την έκανες την δούλη σου;

Οταν μ΄ έβλεπες να ανακυκλώνω η μαλακισμένη τις σακούλες, δεν μου το ΄κοβες το χέρι το αλαβάστρινο από τη ρίζα;

Αφού σου λέει ότι της Siemens το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι: Ή που σου άνοιγε λογαριασμό στην offshore- ή που στα έδινε στη σακούλα. Τσακ μπαμ και γλιτώνεις και τα μεταφορικά. Ετσι γίνονται αυτές οι δουλειές: Με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους καλούς (βλέπε Χριστοφοράκος)... Και με σακούλες!

ΤΙ ΤΗΝ ΗΘΕΛΑ την οικολογική συνείδηση και τώρα δεν μου ΄μεινε σακούλα για σακούλα; Εγώ δηλαδή στο πηγάδι κατούρησα; ΟΚ, το παραδέχομαι, δεν είμαι πολιτικός, αλλά μια προεκλογική χορηγία δεν τη δικαιούμαι κι εγώ;

Ασχέτως του ότι ο Μαντέλης την πήρε περίπου δύο χρόνια πριν από τις εκλογές και πέσαμε όλοι να τον φάμε. Γιατί; Επειδή ο άνθρωπος είναι προνοητικός; Επειδή δεν ήθελε να τα αφήσει όλα τελευταία στιγμή που έχουν και ουρά στα ταμεία; Γούστο του, καπέλο του και καουμποϊλίκι του. Κι εγώ άμα θέλω π.χ. να κατεβάσω τα χειμωνιάτικα τον Μάιο και τα καλοκαιρινά τον Σεπτέμβρη, θα ΄ρθει ο Βαλυράκης να κάνει κουμάντο στην ντουλάπα μου;

Τώρα, λέει, σκάνε μύτη και νέοι κατάλογοι επιχειρηματιών και Siemens. Οι οποίοι επιχειρηματίες όλως τυχαίως δραστηριοποιούνται στους τομείς τηλεπικοινωνιών και ιατρικών προμηθειών. Που όλως τυχαίως έχει συμφέροντα και η εν λόγω εταιρεία. Και όλως τυχαίως αυτά «όλα μπερδεύονται γλυκά». Τα τηλεφωνικά κέντρα του Κυριάκου Μητσοτάκη, τα φαξ, τα πρίντερ, οι αξονικοί και μαγνητικοί τομογράφοι, οι καρδιογράφοι και οι υπέρηχοι. (Δεν διευκρινίστηκε αν πιάνονται και τα ψιλολόγια: οι ενέσεις, οι πάπιες και οι πάνες ακράτειας).

ΜΑΜΑ, καλού- κακού, κρύψε το πιεσόμετρο! Οσο μετρήσαμε, μετρήσαμε! Από ΄δώ και πέρα, με το μάτι θα κόβουμε υπέρταση και υπόταση: Αμα με βλέπεις χλωμή θα μου δίνεις Εφορτίλ. Αμα σε βλέπω αναψοκοκκινισμένη θα σου δίνω Απροβέλ. Σόρι, αλλά εμένα δεν θα με κυνηγάει ο κύριος Τζαβάρας αν η ψηλή σου περάσει το 14 και η χαμηλή μου πέσει στο 6. Κι ούτε θα βάλω πέντε τσιλιαδόρους στην είσοδο για να πάρω μια πίεση! Λυπάμαι, μαμά, δεν το ρισκάρω! Χίλιες φορές η υπέρταση με το μάτι, όπως το αλάτι στο φρικασέ, παρά να βρεθούμε πρώτη μούρη στο κάτω παράθυρο της Τρέμη.

Θεέ μου, συ που κόσμους κυβερνάς και ζωή παντού σκορπάς, άκου τούτη τη στιγμή του παιδιού σου τη φωνή. Κάνε κάτι, Μεγαλοδύναμε. Κάνε κάτι γιατί εδώ, ακριβώς εδώ- κι έτσι όπως καταντήσαμε- ισχύει του λαού η ρήση:

«Ο Θεός να βάλει το χέρι του!». Η έστω «ο Διάολος να βάλει το blanco του».
.

Τhe cabinet man

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

ΤΑ ΝΕΑ
ΕΧΩ ΑΓΧΩΘΕΙ πάαααρα πολύ όμως.
Πότε ποινικοποιήθηκαν τα ντουλάπια; Γιατί κι εμένα ο κυρ Βασίλης μού έβαλε το καλοκαίρι παραπάνω ντουλάπια στην κουζίνα για να χωρέσουν οι χύτρες, τα κατσαρολικά και τα τεντζερέδια. Λες να τον καλέσει ο Βαλυράκης στην Εξεταστική για τη Siemens, Παναγία μου;

Καλά που ο κυρ Βασίλης δεν μου ΄στειλε mail. Στο όρθιο την κλείσαμε τη συμφωνία, στο όρθιο κάναμε τα παζάρια μας, πατ κιουτ και τέρμα! Α ρε, Ελλάδα αθάνατη!

Ασε που ο κυρ Βασίλης «μαραγκός» δηλώνει. Οχι «cabinet man». (Ούτε καν «carpenter», μη σου πω)! Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι τα έξτρα ντουλάπια βρίσκονται τώρα φόρα παρτίδα στην κουζίνα μου κι αποτελούν τεκμήριο του εγκλήματος!

Τουλάχιστον, με όλη αυτή την υπόθεση, φρεσκάραμε τα αγγλικά μας. Ο μισός πληθυσμός κάθεται τώρα ουρά για το Ρroficiency.

Cabinet είναι το υπουργείο, cabinet είναι το ντουλάπι, δεν ξέρω αν cabinet είναι και ο καμπινές: Τhe cabinet man = ο άνθρωπος του καμπινέ. Δις ιζ α ντογκ, δις ιζ α κατ, γουέαρ ιζ δε ντογκ, δε ντογκ ιζ ιν δε γκάρντεν.

ΕΧΩ ΑΓΧΩΘΕΙ πάααρα πολύ όμως!
Γιατί δεν μου ΄φτανε η διαπλοκή με τα κατσαρόλια, πήγα ο μαλάκας πριν από δυο χρόνια κι αγόρασα τοστιέρα Siemens. 25,99 ευρώ έκανε αυτή τώρα, σαν χτες το θυμάμαι.

Βέβαια, το ζητούμενο είναι να το θυμάται «σαν χτες» και η υπάλληλος που μου την πούλησε. Γιατί πάει καιρός από τότε και την απόδειξη την πέταξα. (Τότε ακόμα δεν τις φυλάγαμε στη θυρίδα της τράπεζας. Τότε ακόμα δεν παίρναμε την απόδειξη για το κωλόχαρτο να την κάνουμε κορνίζα. Αλλες εποχές, χαρά μου! Κι άντε τώρα να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας!)

«Μάχη» τη λέγανε την πωλήτρια, σαν χτες τη θυμάμαι, καλέ! Κυρία Μάχη μου, στα πόδια σας προσπέφτω! Πείτε μου ότι δεν με έχετε ξεχάσει! Πείτε μου ότι έχω χαραχτεί με πύρινα γράμματα στη μνήμη σας.

Ξέρετε ποια είμαι, κυρία Μάχη μου; Μια ξανθιά τρελή με φουστάνι φλοράλ και το τσόκαρο τάκα τούκα; Που κοντοστάθηκα και σε άλλες μάρκες αλλά εσείς μου είπατε ότι κι εσείς αυτήν έχετε στο σπίτι σας και σας βγήκε καλή; Μήπως το κάνατε σκόπιμα, κυρία Μάχη μου; Μήπως παίρνετε μίζες απ΄ τον Χριστοφοράκο για να προωθείτε τις τοστιέρες του σε ηλίθιες ξανθιές; Μήπως όταν πάτε Ελβετία μένετε σε σαλέ και κυκλοφορείτε με λιμουζίνα, σαν τον Μαντέλη ένα πράμα; Μήπως ΕΙΣΤΕ ο Μαντέλης και μεταμφιεστήκατε σε πωλήτρια για να με παγιδέψετε; Ναι, το ομολογώ: μια μανία καταδίωξης την έχω πάθει!

Ενα μόνο σας λέω, κυρία Μάχη μου! Ο Θεός με φύλαξε με το ατμοσίδερο! Ο Μεγαλοδύναμος με λυπήθηκε και πήρα άλλη μάρκα! Κι όλες οι άλλες ηλεκτρικές συσκευές στο σπίτι μου καρατσεκαρισμένες είναι. Μόνο η τοστιέρα αποτελεί προϊόν εγκλήματος. Ε, πόσα χρόνια πια να φάω για μια κωλοτοστιέρα; Γιατί ο Ποινικός Κώδικας, άρθρο 364, παράγραφος 5 το γράφει καθαρά και ξάστερα: «Από τοστιέρα και κάτω, τσιμπάς αναστολή. Από μικροκυμάτων και πάνω, μετράει για κάθειρξη! Από μίζα εκατομμυρίων και πάνω, κρίνεσαι αθώος!».

ΕΧΩ ΑΓΧΩΘΕΙ πάαααρα πολύ όμως!
Την Τρίτη έφτασε, λέει, στην Επιτροπή κι άλλο ένα ύποπτο mail με το περιεχόμενο: «Η τάβλα θα είναι έτοιμη σήμερα»! Ποια τάβλα, Βαγγελίστρα μου; Τι λένε, τι μολογάνε, τι κρύβεται πίσω απ΄ την τάβλα; Εγώ μόνο τα τραγούδια της τάβλας ήξερα μέχρι τώρα: «Σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό χαράκι, κάθεται έν΄ αητός, βρεμένος, χιονισμένος ο καημένος. Και παρακαλεί τον ήλιο ν΄ ανατείλει. “Ηλιε ανάτειλε, ήλιε λάμψε και δώσε για να λειώσουνε χιόνια απ΄ τα φτερά μου και τα κρούσταλλα απ΄ τα ακρόνυχά μου. Ηλιε ανάτειλε!”».

Αντε να δούμε αν η περίφημη Εξεταστική καταφέρει να ξεδιπλώσει το κουβάρι για να πλέξουμε κι εμείς κάποτε το πουλόβερ το ζακάρ.

Αντε, γιατί πολύ φοβάμαι ότι θα μείνουμε πάλι με το κουβάρι στο χέρι!

Ηλιε ανάτειλε! Ηλιε λάμψε, ρε γαμώτο!
.

“ΚΑΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΣΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝΕ ΣΑΝ ΓΑΜΟ”

Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη. Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός. Οἱ ἀδιάφοροι παιρνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση, τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις, κι ἂς μὴν ἀπομείνει τίποτα ποὺ νὰ θυμίζει σὲ ποιὸ μέρος βρισκόμαστε, ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας.

Ἡ ξενομανία μας ἔγινε τώρα σωστὴ ξενοδουλεία, σήμερα περνᾶ γιὰ ἀρετή, κι ὅποιος ἔχει τούτη τὴν ἀρρώστεια πιὸ βαρειὰ παρμένη, λογαριάζεται γιὰ σπουδαῖος ἄνθρωπος. Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποὺ πουλιοῦνται ὅλα, σὲ ὅποιον θέλει νὰ τὸ ἀγοράσει. Καταντήσαμε νὰ μὴν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό, ἀπὸ τὸ σῶμα μας ἴσαμε τὸ πνεῦμα μας. Τὸ μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα, καὶ ὕστερα ἔφθασε καὶ στὸ σῶμα.

Περισσότερο ἀντιστάθηκε σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ὁ λαὸς καὶ βαστάξε καμπόσο, μὰ στὸ τέλος τὸν πῆρε τὸ ρεῦμα καὶ πάει καὶ αὐτός. Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπὸ τοὺς γραμματισμένους. Τώρα μαϊμουδίζει τὰ φερσίματα καὶ τὶς κουβέντες ποὺ βλέπει στὸν κινηματογράφο, ἔγινε ἀφιλότιμος καὶ ἀδιάντροπος. Ἐνῷ πρῶτα ξεχώριζε ἀπὸ ἄλλες φυλές, γιατὶ ἦταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινε ἀγνώριστος. Τὰ ὄμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα μὲ τὴν μέρα.

Καὶ οἱ λιγοστοὶ ποὺ διατηροῦνε ἀκόμη λίγα σημάδια ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, παρασέρνονται σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς πολλούς, ποὺ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι, ἀλλὰ ποὺ εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ οἱ ἀναίσθητοι καὶ οἱ ἀποκτηνωμένοι… Οἱ καλοὶ ντρέπονται γιατὶ εἶναι καλοί, συμμαζεμένοι καὶ μὲ ἀνατροφή. Οἱ ἄλλοι τοὺς λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικὸς ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιὰ σήμερα στὸν τόπο μας. Ἡ μόδα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἀντιπαθητικός, κρύος, ἄνοστος καὶ μάγκας. Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καὶ ὁ μάγκας.

Οἱ πιὸ ἀγράμματοι ἀνακατώνουνε στὴν κουβέντα τους κάποια ἐγγλέζικα καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν χρειάζονται. Ὅσο γιὰ τοὺς γραμματισμένους, ὅλη ἡ γραμματοσύνη τους εἶναι νὰ μιλᾶνε ἐγγλέζικα καὶ σὲ λίγο καιρὸ δὲν θὰ ὑπάρχει Ἕλληνας νὰ μιλᾶ ἑλληνικά. Ἂς καταργηθεῖ λοιπὸν ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὁλότελα, νὰ μὴν κουράζονται τὰ παιδιά μας στὴν ἄσκοπη ἐκμάθευσή της. Κοιτάχτε τὰ παιδιά μας. Παρατηρεῖστε τὶς φυσιογνωμίες τους, τὸ βλέμμα τους, τὶς κουβέντες τους, τὰ ἀστεία τους, τὰ παιχνίδια τους. Ὅλα μυρίζουνε … Ἑλλάδα, νὰ μὴν ἀβασκαθοῦμε!

Τὸ μόνο ποὺ ἀπόμεινε ἑλληνικὸ εἶναι τὸ «ρέ». Τὸ μασκάρεμα γίνεται γοργὰ καὶ στὸ κορμὶ καὶ στὴν ψυχή. Οἱ λιγοστοὶ ποὺ ἀντιστέκονται ἀκόμη σὲ αὐτὸν τὸν κατακλυσμό, πῶς νὰ μπορέσουνε νὰ βαστάξουνε; Γύρω τους βογγᾶ ἡ μεθυσμένη ἀνθρωποθάλασσα.

Ἔρχεται καινούργιος κόσμος! Τὸ κολοσσαῖο μὲ τὰ οὐρλιάσματά του σκεπάζει τὶς ψαλμῳδίες ποὺ λένε οἱ μάρτυρες, περιμένοντας τὰ θηρία νὰ τοὺς φᾶνε.

Ἀλλὰ ἂν θὰ λείψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, μήπως θὰ ἀπομείνουν τὰ βουνά, οἱ ἀκροθαλασσιές, οἱ θάλασσες, τὰ νησιὰ καὶ τὰ βράχια μὲ τὸν ἑλληνικὸ χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τὰ περισσότερα τὰ ἔχουνε ἀγοράσει ἄνθρωποι ποὺ ἤρθανε ἀπὸ τὸν βόρειο Ὠκεανό, ἀπόγονοι τῶν Βικίγκων.

Ἐκεῖνα τὰ κακόμοιρα νησιὰ τί συμφορὰ ἔχουνε πάθει!Ἡ φτώχεια τους στάθηκε ἡ καταστροφή τους. Σήμερα τὰ ρημάξανε ἄλλοι κουρσάροι, πιὸ ἐπικίνδυνοι ποὺ σφάζουνε μὲ τὸ μπαμπάκι. Σκλαβώσανε τὰ νησιὰ μὲ εὐγενικὸ τρόπο, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη. Τὰ ἄσπρα σπιτάκια τῶν νησιωτῶν, ποὺ ζούσανε σὲ αὐτὰ ἁπλοϊκοὶ καὶ συμμαζεμένοι ἄνθρωποι, θαρρεῖς πὼς γίνανε δημόσια. Κυκλοφοροῦν χιλιάδες φωτογραφίες τῆς Μυκόνου, τῆς Πάρου, τῆς Αἴγινας, τῆς Ὕδρας, καὶ ἀντὶ νὰ βλέπει κανεὶς στοὺς στενοὺς δρόμους τοὺς κάποιους ἀραιοὺς νησιῶτες ψαράδες, ψημένους στὴν θάλασσα καὶ νησιώτισσες μὲ τὰ σεμνά τους ροῦχα, βλέπει νὰ γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα ἢ ὁλόγυμνα, ξενόφερτα, ἀγκαλιασμένοι θεατρινίστικα καὶ νὰ κάνουνε κάποιες ἄνοστες ἐπιδείξεις «ταμπλῶ βιβᾶν», σὰ νὰ παίζουν στὸν κινηματογράφο. Καὶ ρωτᾶς, κουνώντας τὸ κεφάλι σου: τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν αὐτὰ τὰ δίποδα, μὲ ἐκεῖνα τὰ σπίτια καὶ μὲ τὰ στενοσόκκακα τῶν νησιῶν; Ταιριάζουνε μὲ αὐτά, ὅσο ταιριάζουνε οἱ τουρίστες μὲ τὰ σόρτς μὲ τὸν Παρθενώνα ποὺ μπροστά του φωτογραφίζονται. Ὅμως ἐκεῖ στέκονται ὅσο νὰ φωτογραφηθοῦνε, καὶ δὲν ἔχουνε γιὰ σπίτι τοὺς τὸν ἀρχαῖο ναό, ἐνῷ τοῦτοι στὰ νησιά, κατοικοῦνε μέσα σὲ ἐκεῖνα τὰ ἀταίριαστα σπίτια.

Ὅλα ὑπηρετοῦνε τὰ γοῦστα αὐτῶν τῶν ἀφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολὺ ἀγαποῦν αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶναι ἐνθουσιασμένοι πὼς δὲν θὰ ἀφήσουνε τίποτα ἑλληνικὸ ὅπου πατήσουνε.

Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε! Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει, γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο, μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά.

Ἀκοῦστε τὴν ἑξῆς ἱστορία: ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας, μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακίζουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: μὲ πιάσανε μάνα! Ἡ μάνα του τοῦ λέγει: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν θάλασσα! Πάλι λέγει ἡ μάνα: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: μὲ σγουρίζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ βράζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ μασᾶνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασὶ μάνα! Τότε ἐκείνη ἀναστέναξε καὶ φώναξε: Ἄχ, σὲ ἔχασα παιδί μου!

Γιατὶ τὸ κρασὶ εἶναι ὁ ἀντίμαχος τοῦ χταποδιοῦ, ἐπειδὴ τὸ λιώνει στὸ στομάχι. Δηλαδὴ ἡ μάνα δὲν φοβήθηκε μήτε τὸ μαχαίρι, μήτε τὴν φωτιά, μήτε τὰ δόντια, ἀλλὰ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι πιὸ ἤρεμο καὶ ἀθῷο μπροστὰ στὰ μαχαίρια καὶ τὰ δόντια.

Ἡ Ἑλλάδα σὰν τὸ χταποδάκι πέρασε ἀπὸ φωτιές, δόντια, μαχαίρια, ἀλλὰ πνεῦμα ΔΕΝ παρέδινε. Ὁ Φράγκος δὲν ἔρχεται μὲ μαχαίρια, πιστόλια καὶ φωτιές. Ἦρθε μὲ χάδια καὶ γλυκόλογα. Ἦρθε μὲ δῶρα, μὲ λεφτά, νὰ ἀνακουφίσει τὴν φτώχεια μας, νὰ διασκεδάσει μαζί μας, νὰ χορέψει μαζί μας, νὰ μᾶς εὐκολύνει τὴν ζωὴ μὲ τὰ μηχανήματά του. Ὅπως τὸ χταποδάκι ἔλιωσε στὸ κρασί, ἔτσι καὶ ἡ Ἑλλάδα κοντεύει νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὸ γλυκὸ κρασὶ ποὺ τὴν μέθυσε καὶ δὲν ξέρει τί κάνει καὶ ξεγυμνώθηκε καὶ στρήνιασε καὶ ἐκ τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτισεν.

Φώτης Κόντογλου