«Τρόικα» με δικαίωμα κατάσχεσης στο Δημόσιο!

Ειδικά προνόμια που καθιστούν απαγορευτική κάθε σκέψη της ελληνικής κυβέρνησης για στάση πληρωμών και επιβολή νέων όρων εξυπηρέτησης του χρέους παρέχει στην «τρόικα» η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο: η αλληλεγγύη του ΔΝΤ και των κρατών της Ευρωζώνης στην Ελλάδα, με τη χορήγηση του δανείου των 110 δις. ευρώ, εκδηλώνεται υπό τον όρο, ότι θα έχουν το δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιας περιουσίας σε κάθε περίπτωση αθέτησης πληρωμών από την Ελλάδα.

Ουσιαστικά, το Δημόσιο παίρνει ένα δάνειο, το οποίο θα δεσμεύει το ελληνικό κράτος όπως περίπου δεσμεύεται ένας ιδιώτης, όταν λαμβάνει δάνειο από μια τράπεζα: αν δεν εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του, η τράπεζα έχει το δικαίωμα να ζητήσει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων, για να εξοφληθεί το χρέος.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του διεθνούς δανείου των 110 δις. ευρώ, αλλά με έναν ακόμη χειρότερο όρο: η διαδικασία κατασχέσεων δημόσιας περιουσίας μπορεί να ενεργοποιηθεί ακόμη και αν η Ελλάδα φανεί ασυνεπής στις πληρωμές της σε ιδιώτες πιστωτές και όχι προς τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και ΔΝΤ.

Με τον τρόπο αυτό, το διεθνές σύστημα «έδεσε» την Ελλάδα, ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να ακολουθήσει το δρόμο της Ρωσίας ή της Αργεντινής, λέγοντας πολύ απλά «δεν πληρώνω» και επιδιώκοντας να εκβιάσει μια ευνοϊκότερη συμφωνία εξυπηρέτησης του χρέους. Μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με την «τρόικα», κάθε τέτοια προσπάθεια θα οδηγεί σε διαδικασίες κατάσχεσης κρατικών ακινήτων, μετοχών, ή άλλων περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων.

Ο όρος που «δαγκώνει» κρύβεται στο άρθρο 14, με τον τίτλο «Εφαρμοστέο δίκαιο και δικαιοδοσία». Εκεί ορίζεται, ότι:

1. Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση που τυχόν προκύψει από την παρούσα ή σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο.

2. Οι συμβαλλόμενοι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποβάλουν οποιαδήποτε διένεξη προκύψει σχετικά με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3. Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.

4. Οι Δανειστές μπορεί να εκτελέσουν ή να επιδιώξουν να εκτελέσουν οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ορίζεται στην παρούσα ή άλλα δικαιώματα κατά του Δανειολήπτη στα δικαστήρια της χώρας του Δανειολήπτη.

5. Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος.

Ουσιαστικά, δηλαδή, αν το Δημόσιο αθετήσει υποχρεώσεις του έναντι των πιστωτών, αυτοί θα μπορούν να εκδώσουν, με βάση το αγγλικό δίκαιο, μια διεθνή «διαταγή πληρωμής», προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Στη συνέχεια, με την απόφαση αυτή θα μπορούν να επιβάλλουν στα ελληνικά δικαστήρια την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, από δημόσια ακίνητη περιουσία, μέχρι μετοχές σε εταιρείες ή άλλα δικαιώματα!

Το Δημόσιο, με τη σύμβαση δανειοδότησης έχει αμετάκλητα παραιτηθεί όλων των δικαιωμάτων του να εμποδίσει αυτές τις διαδικασίες, με τις οποίες η χώρα θα «βγει στο σφυρί» για την ικανοποίηση των πιστωτών της…

sofokleous10

Έρχεται η ευρωδραχμή;

Αλλαγή νομίσματος από ευρώ σε ευρωδραχμή. Θέσπιση ισοτιμίας 2 ευρωδραχμές προς 1 ευρώ, με υποχρεωτική αναγραφή σε αγαθά και αξίες και των δυο τιμών.

Εν συνεχεία υποτίμηση του νομίσματος για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Λειτουργία της αγοράς με τους παραπάνω όρους για ένα χρονικό διάστημα 2 έως 3 ετών και έπειτα, εάν οι συνθήκες είναι τέτοιες και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας το επιτρέψουν, επιστροφή της χώρας μας στην Ευρωζώνη και υιοθέτηση εκ νέου του ευρώ ως εθνικού νομίσματος.

Μερικούς μήνες νωρίτερα το παραπάνω ενδεχόμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως συγκεντρώνει εξαιρετικά καλές πιθανότητες για να γίνει πραγματικότητα.

Τo S10 αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας σχετικής αναφοράς αμερικανικού think tank, το οποίο συνδέεται στενά με το Eurogroup και οι εισηγήσεις του γίνονται στην πλειονότητά τους δεκτές από διεθνούς οικονομικούς οργανισμούς και μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οίκους.

Πρόκειται για το International Political Economy, το οποίο σε αναφορά του, που υπογράφεται από τον καθηγητή Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο Ρόμπερτ Άλιμπερ και φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Η υποτίμηση του ελληνικού ευρώ», περιγράφει με ζοφερά χρώματα το νομισματικό μέλλον όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και των υπόλοιπων μεσογειακών κρατών της Ζώνης του Ευρώ.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά στο έγγραφο, σε ενδεχόμενο που η Ελλάδα δεν μπορέσει να μειώσει μισθούς και ημερομίσθια, τότε θα πρέπει να φύγει από το ευρώ για ένα ή δυο χρόνια, παρά το γεγονός ότι «αρκετοί παρατηρητές πιστεύουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί, γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες προβλέψει στη Συνθήκη του Μάαστριχτ για διαζύγιο ή διάσταση».

Οι συνθήκες αγοράς

Όμως, συνεχίζει η αναφορά, «αυτά είναι ανοησίες. Οι διεθνείς νομισματικές συνθήκες είναι καλές για 15 ή για 20 χρόνια και, όταν οι συνθήκες της αγοράς αλλάζουν, οι χώρες κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν». Εν συνεχεία, η αναφορά, αφού προηγουμένως επιχειρηματολογεί γιατί είναι αναγκαίο να φύγει η χώρα μας από τη Ζώνη του Ευρώ, σημειώνει ότι τώρα κουμάντο στο παιχνίδι που έχει στηθεί γύρω από της ελληνική οικονομία κάνουν «οι δυνάμεις της αγοράς».

Ως εκ τούτου πλέον, σύμφωνα με το έγγραφο, «κανείς ή σχεδόν κανείς, παρά μόνο οι ελεγχόμενες οντότητες από την κυβέρνηση, δεν πρόκειται να αγοράσει το ελληνικό χρέος». Παράλληλα, γίνεται λόγος αφενός στο ενδεχόμενο αδυναμίας του ελληνικού κράτους να πληρώσει κάποια στιγμή ακόμη και τους δημοσίους υπαλλήλους, αφετέρου στην «εξυπνάδα» των πλουσίων Ελλήνων, οι οποίοι θα είναι οι πρώτοι που θα σπεύσουν να βγάλουν στο εξωτερικό τα χρήματά τους, όπως άλλωστε έχουν ήδη κάνει πάρα πολλοί από αυτούς.

Όπως χαρακτηριστικά επισημάνεται, «η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να χρηματοδοτήσει ένα έλλειμμα σχεδόν 15% του ΑΕΠ, διαφορετικά οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα μπορέσουν να πληρωθούν. Για λίγο καιρό η ελληνική οικονομία μπορεί να δανειστεί από τις ελληνικές τράπεζες. Όμως οι πλούσιοι Έλληνες είναι αρκετά έξυπνοι για να κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος του ρευστού τους πλούτου στις τράπεζες στην Ελλάδα.

Το επόμενο βήμα θα είναι ένας γύρος στις καταθέσεις των τραπεζών της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένων και των υποκαταστημάτων των ξένων τραπεζών στην Ελλάδα. Οι ιδιοκτήτες αυτών των καταθέσεων θα μεταφέρουν τα χρήματά τους σε τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας». Εμμέσως πλην σαφώς, δηλαδή, γίνεται επισήμανση στο ενδεχόμενο κάποια στιγμή οι ελληνικές τράπεζες να αντιμετωπίσουν πρόβλημα ρευστότητας, εξαιτίας της φυγής και τοποθέτησης μεγάλων ελληνικών κεφαλαίων σε τράπεζες του εξωτερικού. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει πλέον από πουθενά αλλού να αντλήσει χρήματα για να χρηματοδοτήσει το χρέος της, αντιμετωπίζοντας για τα καλά πλέον το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας.

Υποτίμηση ευρωδραχμής

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν όμως τα όσα αναφέρει το έγγραφο για τον τρόπο με τον οποίο θα μεθοδευθεί τόσο η εναλλαγή του νομίσματος από ευρώ σε ευρωδραχμή, όσο και η εν συνεχεία υποτίμησή του. Πρόκειται για κάτι που τεχνικά εμφανίζεται ως απλό και σχετικά εύκολο να γίνει. Όπως τονίζει η αναφορά, « τα τεχνικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με μια υποτίμηση από την Αθήνα είναι ασήμαντα.

Η κυβέρνηση κλείνει τις τράπεζες για αρκετές ημέρες και τους δίνει οδηγίες για να ονομάσουν όλες τις καταθέσεις και δάνεια, καθώς και κάθε άλλο συμβόλαιο, σε ευρωδραχμές. Οι τράπεζες ξανανοίγουν και μια νέα αγορά συναλλάγματος αναπτύσσεται καθώς οι άνθρωποι αγοράζουν και πωλούν το ευρώ με όρους ευρωδραχμής. Τότε πολλά αγαθά και αξίες θα έχουν δυο τιμές. Μία σε όρους ευρώ και μια άλλη σε όρους δραχμής».

Εν συνεχεία, ο συντάκτης του εγγράφου παραδέχεται ότι εξαιτίας αυτής της κατάστασης θα δημιουργηθεί αναταραχή στην αγορά συναλλάγματος, σπεύδει όμως να προσθέσει ότι μετά από κάποιες εβδομάδες οι τιμές θα σταθεροποιηθούν και, σε 8 με 10 μήνες, η ευρωδραχμή θα προσδεθεί στο ευρώ, έως ότου με την παρέλευση δύο ή τριών χρόνων, όπως έχει ήδη προαναφέρει, μετατραπεί και πάλι σε ευρώ. στο πλαίσιο της έκθεσης σημειώνεται ότι εάν τελικά ληφθούν όλα τα παραπάνω, τότε θα δημιουργηθούν μια σειρά από προϋποθέσεις στο τρίγωνο Φρανκφούρτης – Βρυξελλών – Αθήνας, οι οποίες θα βοηθήσουν την Ελλάδα να ξεπεράσει το πρόβλημα της χρηματοδότησης του χρέους της.

Πως θα γίνει αυτό; Η αναφορά είναι ξεκάθαρη: «Μηνιαία τσεκ από Βερολίνο και Παρίσι θα διευκολύνουν την ελληνική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματά της. Μείωση στα κόστη και στις τιμές στην Ελλάδα που θα οδηγήσει σε μείωση του τρέχοντος ελλείμματος και σε αύξηση των δημοσίων εισοδημάτων. Υποτίμηση της ευρωδραχμής. Στο τέλος και τα τρία θα περάσουν», καταλήγει η αναφορά.

Ένα επιπλέον στοιχείο είναι ότι το συγκεκριμένο σενάριο τρόμου, σύμφωνα με την αναφορά, είναι πολύ πιθανό να λάβει χαρακτήρα ντόμινο το οποίο θα συμπαρασύρει και τις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες του ευρώ. οι χώρες αυτές θα ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα προκειμένου να αντεπεξέλθουν και αυτές στο δικό τους, ανάλογο, οικονομικό πρόβλημα.

Πρόκειται για τις χώρες του Νότου της Ε.Ε., Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία, στις οποίες, μαζί με την Ελλάδα, τα βρετανικά ΜΜΕ έχουν δώσει την επαίσχυντη συντομογραφία PIGS(«γουρούνια»), από το πρώτο γράμμα των ονομασιών των χωρών στη λατινική γραφή τους. Σύμφωνα με την αναφορά, κάτι ανάλογο θα πρέπει να ισχύσει και για το νόμισμα αυτών των κρατών, το οποίο θα μετονομαστεί σε ευρωεσκούδο, ευρωλιρέτα και ευρωπεσέτα, αντίστοιχα. Ενδεικτικά να επισημάνουμε ότι τα spreads τόσο για τα πορτογαλικά, όσο και τα ισπανικά 5ετή ομόλογα έχουν εκτοξευθεί σε ιστορικό υψηλό.

sofokleous10.gr

Γαλλία και Γερμανία «στέλνουν» την Ελλάδα στο ΔΝΤ

Συμφώνησαν, τελικά, οι δύο χώρες, όπως ανέφερε αξιωματούχος του γερμανικού υπουργείου Οικονομίας. Οι δύο πιο ισχυρές χώρες της Ευρωζώνης, η Γαλλία και η Γερμανία, συμφώνησαν να υπάρξει υποστήριξη στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σηματοδοτώντας μία κοινή άποψη, μετά από αρκετές εβδομάδες διχογνωμίας πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, όπως ανάφερε αξιωματούχος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Πλέον, οι δύο χώρες φαίνεται να πηγαίνουν με ταυτόσημη άποψη στην κρίσιμη ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής που θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Πέμπτη στις Βρυξέλλες. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Βloomberg

Θα είναι η Ελλάδα το τέλος της ΕΕ;

Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα η Γερμανία, στην πρώτη πράξη «στρατηγικής ενηλικίωσής» της, «αποτέλειωσε» την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερον, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής – αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτον, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη Νοτιανατολική Ευρώπη.

Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωιστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του «σκληρού πυρήνα» της Ευρωζώνης, στον «Καιάδα» μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.

Τώρα, με την «ελληνική», αύριο με την «ισπανική», «πορτογαλική» ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη, και διεθνώς. Αν το 1990-1991, η γερμανική πολιτική εδραίωσε το… ρόλο των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στη σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα.

Ιστορικά σφάλματα

Τέτοια κολοσσιαία ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.

Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να «βάλει το χέρι στην τσέπη», για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως «αγορές». Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.

Οι κανόνες του Μάαστριχτ

Η Γερμανία έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι ενεργώντας έτσι υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστον κύκλοι του Βερολίνου, και, κυρίως ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου.

Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.

Υποστηρίζοντας όμως ορθώς ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται σαν Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει για να καταλάβει ότι καμία ένωση, κανενός είδους, ανθρώπων λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην… απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να… καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.

Στέλνοντας τους εταίρους της να.. κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια σε μεγάλο βαθμό και την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της Ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης-και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους.

Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε «λατινοαμερικανοποίηση» μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; Όπως και στον 20ό αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωισμού της, πολιτικά υπονομεύοντας το ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της, αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει.

Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα καθόλου ασήμαντα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για την χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν όμως τη μορφή, το χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού.

Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά τη μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της Ένωσης να αντεπεξέλθουν στο περιβάλλον, αφενός, μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου, στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της Ευρωζώνης.

Το κοινό νόμισμα

Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στο βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας Ευρωζώνης, που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από το βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους.

Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρεια Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το δικό μας, εσωτερικό ζήτημα ασφαλώς παρόξυνε, δεν είναι αυτό όμως που δημιούργησε το ζήτημα.

Ευρωσύνταγμα και Ευρωζώνη

Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από το γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005.

Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι έκτοτε έχουν επισημάνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η Ευρωζώνη. Ο δημοσιογράφος Εμανουέλ Τοντ, από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής στρατηγικής των γκωλικών τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά και ο πρώην διευθυντής της Le Monde Diplomatique Μπερνουάρ Κασέν, για παράδειγμα, υπογραμμίζουν ότι είναι αδύνατο στην παραγωγική και κοινωνική Ευρώπη να επιβιώσει χωρίς κάποιας μορφής προστατευτισμό.

Η εμμονή στους σημερινούς κανόνες της Ευρωζώνης οδηγεί και προϋποθέτει ολοκληρωτισμό, υποστηρίζει ο Τοντ, που προτείνει στο Παρίσι να απαιτήσει από το Βερολίνο τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, απειλώντας το με αποχώρηση σε αντίθετη περίπτωση. Ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ υποστηρίζει μια «ημιεπιστροφή» στα εθνικά νομίσματα, με την επιστροφή σε μερικώς μετατρέψιμα, μέσω του ευρώ και, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εθνικά νομίσματα. Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλέ, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.

Μέχρι τώρα, οι ιδέες αυτές δεν μπορούσα να εφαρμοστούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό, αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε απ’ αυτή.

sofokleous10.gr