ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΦΥΓΩ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΑΚΡΥΑ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΑ. ΠΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΡΕ.

Προς σοβαρογελοίους πολιτικατζήδες, κοάζουσες ξανθές κύριες & σεμνοαπρεπείς Κινησίες του γυάλινου κόσμου, λοιπούς εγχωρίους και εξωχωρίους ελληναράδες.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ  ΑΝΕΥΛΑΒΗΣ
ΑΜΙΣΘΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
Διευθυντής Α παθολογικής κλινικής
Π.Γ.Ν  ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ - ''Η ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ''

«Έλα τώρα δεν πα να μην αρέσεις.
Κόντρα είσαι στην ανασχετική ηλιθιότητα».
Οδυσσέας Ελύτης.

Για πολλές μέρες, πολλούς μήνες, σίγουρα, χρόνια τώρα, φυσούσε, μέσα στη χώρα, ένας ζεστός αποπνικτικός λίβας, που ξερνούσε μιαν ανυπόφορη μπόχα. Μια μποχα μουλιασμένη με βρώμικη, λασπωμένη γλίτσα, που λέρωνε τα χέρια των ανθρώπων και τις ψυχές τους.

Μια βρωμερή απόπνοια σερνόταν σαν χολέρα στους δρόμους της χώρας, από τις εξατμίσεις χιλιάδων Porsche, σκληρά εργαζομένων, αργόσχολων φοροφυγάδων, μια μπόχα ανέβαινε από τις μαρίνες των λερωμένων θαλαμηγών των μηκονόβιων και εξωχωρίων εστέτ, κάνοντας μαύρο το μπλε της θάλασσας.

Μια βρώμα μπουκάριζε, μαύρος καπνός, από τα φουγάρα των επιδοτουμένων σαπιοκάραβων των διαπλεκομένων των αγόνων γραμμών και ξεχυνόταν σύννεφο από τις τουρμπίνες των πανάκριβων τζετ της χά(λ)ι σοσάιετυ (high society). Των αισχρών κηφήνων, που τα έντερα τους, όπως κάθε κηφήνα, μετά την συνουσία με την ακόλαστη βασίλισσα του σμαριού της βρώμας, αιωρούνταν στον αέρα για λίγο και έπεφταν, βρωμερά περιττώματα, στα κεφαλιά των ανθρώπων, που έλεγαν ότι ήταν η κιτρίνη βροχή από την Αφρική.

Μια αβάσταχτη βρώμα, Τσουκάτη, Βουλγαράτη, Μαγγινική, Δούκισσα, Κοντή, Ρουσική, βατοπεδινή, αγιορείτικη, φερομένη επί πτερύγων Εφραίμ και Αρσενίου, των κολλυβιστών, της rasadel, Μαντελική, το(ρ)κάζο (torcaso), εξωχώρια ακηζομένη, Σημιτική, ολυμπιακών διαστάσεων, καλατράβα με κι’ ας κλαίω κόστους, Καραμανλίδικη (Ανδριανού και του Αγγέλου αυτού των αυλικών), έβγαινε αποπνικτική από την μεγάλη πύλη της Βουλής των Ελλήνων, βάσει του νόμου περί (αν)ευθύνης των Υπουργών. Και ριχνόταν ασύδοτη στη ελεύθερη αγορά, πλέκοντας λογής-λογής πλοκάμια γύρω στον λαιμό των ανθρώπων, μπροστά στο μνημείο του αγνώστου ανθρώπου.

Δυσώδη ρεύματα από την εσπέρια την κουβαλούσαν, χριστοεωσφορικώς, ριπίζοντας Υπουργούς ταγμένους επί το θεάρεστον έργον της υπηρετήσεως του δημοσίου συμφέροντος, δια της εξυπηρετήσεως των δικών τους συμφερόντων, βεβαίως.

Διότι ο εκλογικός αγώνας είναι σκληρός και μια χορηγία είναι απαραίτητη, δια να μη χάσει η Βενετιά (Βουλή) βελόνι (τέτοιον βουλευτή). Μια αξιοπρεπής μίζα, για έναν αξιοπρεπή Υπουργό, θα ήταν αναξιοπρεπής, αν δεν υπερέβαινε τα 10 εκ (και μη κάνετε τις παρθένες κ. συνάδελφοι βροντοφωνάζει ο κ. Μαντελης).

Δυτικά ρεύματα σκορπούσαν τη λασπερή βρώμα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Έμπαινε από τις πόρτες και τα παράθυρα μέσα στα σπίτια, κατακάθιζε πάνω στις στέγες, μόλυνε το χώμα και οι καρποί της γης διαφθείρονταν και αυτοί, μαζί με τους ανθρώπους.

Και πλημμύρισε ο κόσμος τους δρόμους, εκείνες τις ημέρες, λέγοντας:

«Μου φέρεστε μετά πολλής/φιλοφροσύνης ω Φυλλίς,/ας έλειπεν αυτός ο κόπος,/ινα μη ήλπίζον ασκόπως» (Κ. Βάρναλης).

Πάρτε τον μισθό μου. Και τη σύνταξη μου, πάρτε. Και τα επιδόματα μου. Τι να τα κάνω; Εδώ κινδυνεύει η Πατρίς. Και τα κέρδη των σαπιοκοιλών; Μην τα πειράξετε αυτά. Αν αυτά χαθούν, χαθήκαμε και μείς. Κινδυνεύει το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα.

«Αν και μου φαίνεσθε καλή/απήλπισα οριστικώς/ενώ ελπίζω διαρκώς» (Κ. Βάρναλης).

Και μαζεύτηκαν, εκείνες τις ημέρες, οι νταβατζήδες του λαού σε συμβούλιο. Και διαβουλεύτηκαν χωρίς να κοιτάζονται στα μάτια. Βαθειά μέσα τους το ήξεραν πως ήταν ένοχοι. Κι ας σφύριζαν αδιάφορα. «Τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων» (Κ. Καβάφης), που κραύγαζαν:

Ένοχος. Ένοχος ψεύδους. Ένοχος εξαπάτησης. Ένοχος αδολεσχίας. Ένοχος ενώπιων του Κυρίου του Λαού σου.

Και συνεδρίασε το συμβούλιο των νταβατζήδων του λαού. Και απεφάνθησαν:

«στους λίγους δοθήκεν η γη στα πληθ’ οι ουρανοί/ δεν ειν’ αξιότερο αγαθόν απ’ την υπομονήν» (Κ. Βάρναλης).

Και συνομολόγησαν και βγάλανε απόφαση: Ο γάιδαρος πετάει. Οι μισθοί και οι συντάξεις του λαού είναι όλεθρος για την κινδυνεύουσα πατρίδα. Οι σαπιοκοιλιές και οι κηφήνες είναι το μέλλον του κόσμου.

Και άνοιξαν τα παράθυρα και ιπτάμενοι γάιδαροι σκορπίστηκαν στο συγκεντρωμένο πλήθος, μαζί με προκηρύξεις που παρακινούσαν τον λαό να παίζει: «Λόττο», «Πρώτο», «Στοίχημα», «Καζίνο», «Φρουτάκια» και να τζογάρει μπας και δει άσπρη μέρα.

Και κατέβαινε, πάλι, ο λαός και τους φώναζε: «κλέφτες», «χαμόσυρτα, λέρα σκουλήκια» (Κ. Βάρναλης). «Μπάσταρδοι, ψεύτες, κλέφτες, πόρνοι». (Κ. Παλαμάς)

Κι άρχισε να βροντάει και ν’ αστράφτει, καθώς εκείνοι οι Πολίτες, που τους έλεγαν αλήτες, σκορπώντας τον μαζοχυλό, ωραίοι σαν Έλληνες, προχωρούσαν κραυγάζοντας: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Και οι καμπάνες όλων των εκκλησιών και τα ξωκλήσια του έθνους αντιλάλησαν: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Και πήρε, ο καθαρός βοριάς, τη βροντή και την αστραπή και τα καμπανίσματα και τη φωνή του λαού:

«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ ΤΙΜΩΡΙΑ των ένοχων».

Και την φύσηξε στις στέγες των σπιτιών και στις αυλές των ανθρώπων και στο περιστύλιο και στους θόλους της βουλής και σάρωσε τη λάσπη της αδιαντροπιάς.

«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ ΤΙΜΩΡΙΑ» των ληστών της πατρίδας. Των σαπιοκοιλαράδων, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα. Των ασεβών κολλυβιστάδων της ιεράς κιβωτού του άβατου όρους. Των βατεμένων χριστεμπόρων και των πνευματικών τους βατοπαιδίων.

«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ τιμωρία», των βουλιμικών, μέχρι σκασμού, λαδιάρηδων πολιτικατζήδων και διαπλεκομένων αργυρωνήτων με τους χρυσοεωσφοράκους, ταις ευλογίαις της παναχράντου αγκελικής, ημών, μερκελοζήμενς και όλων των οξαποδώ εξωχωρίων αλητών.

Και κατέβηκαν, πάλι, οι πολίτες της χώρας, οι πατριώτες (μακριά η πατριδέμποροι της πατριδοκαπηλίας) και πήραν μαζί τους, στην πορεία προς το αύριο, τον Σοφοκλή, τον Πίνδαρο τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη τον Έλληνα Μεγαλέξανδρο, τον πολεμιστή Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, την Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Διάκο, τον Μακρυγιάννη, τον Παύλο Μελά, τους φαντάρους του "αέρα", τα παιδιά της αντίστασης, που τα έλεγαν αλήτες και όλους τους θυσιασμένους του αείχρονου Ελληνισμού, που, κάτω από το χώμα, κρατάνε της καμπάνας το σχοινί.

Για να σημάνουνε την ώρα, που θα γίνει η καινούργια Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν θα ντρεπόμαστε να τη λένε Ελλάδα.

Για να μπορούμε να σηκώνουμε το κεφάλι, οι Έλληνες (ΟΧΙ οι ελληναράδες, που πουλάνε ψόφιο νταηλίκι) και να λέμε:

Αυτή είναι η Ελλάδα:

Η ΕΛΛΑΔΑ με το καθαρό πρόσωπο. Με το φιλότιμο το ελληνικό. Με την ελληνική παιδεία και τη φιλοξενία.

Η ΕΛΛΑΔΑ των ανθρώπων του μόχθου, που κάνουν παξιμάδι το σκατό τους, άλλα έχουν το κούτελο καθαρό κι αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο κι ΟΧΙ η Ελλάδα των μεγαλοφοροφυγάδων και των λαδωμένων τρωκτικών.

Η ΕΛΛΑΔΑ των τίμιων πολικών, που θέλουν και μπορούν να κοιτάνε τους πολίτες στα ματιά και ΟΧΙ των ωμοβόρων, ωμοφάγων σφετεριστών της ψήφου του λαού, που ισχυρίζονται και προσπαθούν να τον πείσουν, πως «ο γάιδαρος πετάει». Και γεμίσαμε γαϊδάρους και γαϊδάρες.

Η ΕΛΛΑΔΑ των Ελλήνων, που αμύνονται «περί πάτρης» κι ΟΧΙ των ελληναράδων, κωλοελλήνων (Δ. Σαββόπουλος), που δουλεύουν (και μας δουλεύουν) για την πάρτη τους.

Η ΕΛΛΑΔΑ που αγωνίζεται, μαζί με τους τίμιους πολιτικούς της, ΟΧΙ τους πολιτικατζήδες, για να πάψει να είναι το κράτος, κράτος αδηφάγων και ασύστολων κώλων.

Για να λέμε οι Έλληνες: «Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» (Κ. Καβάφης):

ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, που ανεβαίνουν στις κορφές, ΟΧΙ γλείφοντας έρποντας και με τα κέρατα τους, μα παλεύοντας, «μέσα στην εκκωφαντική ερημία του πλήθους» (Μ. Αναγνωστάκης), για την αξιοκρατία, και την ανθρωπιά.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ, που θίγοντας, ελευθερόστομοι, τα «κακώς κείμενα», βάζουν φωτιά στα πουρναρόξυλα των απάνθρωπων και ασύδοτων, αδιαφορώντας για την κατηγορία του εμπρηστή των σκουπιδιών της παγκοσμιοποιημένης εκμετάλλευσης των ανθρώπων.

ΔΙΚΑΣΤΕΣ, που απονέμουν δικαιοσύνη ακριβοδίκαιη και ΔΕΝ κλείνουν το σανιδένιο μάτι τους στους ισχυρούς.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ που λένε την αλήθεια κι ΟΧΙ την πειραγμένη αλήθεια των πατρώνων τους.

ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ παιδαγωγούς κι ΟΧΙ γλωσσοχαλαστές, που χαλώντας τη γλώσσα χαλάνε και τον λαό.

ΓΙΑΤΡΟΥΣ που αγωνιούν για τον άρρωστο κι ΟΧΙ για το φακελάκι τους

ΛΑΟ και ΠΟΛΙΤΕΣ, που την πόλη κρατύνουν κι ΟΧΙ στέρφους αυνάνες, σπουδαιογελοίους, «πολιτισμένους» βάρβαρους, νεοευρωπαιοέλληνες, που παθαίνουν αλλεπάλληλους οργασμούς και εκσπερματώσεις, φαντασιοκοπώντας παγκοσμίως και ευρωπαϊστί, άνευρος μαζοχυλός, μπροστά στο βλακοκούτι, χάσκακες των αδόντων, χορευόντων, τοπ μοντελιζομένων και λοιπών αιδοίων

«Φτάσαμε στ ανείπωτα/μην πετάξεις τίποτα». (Δ. Σαββόπουλος.

Νταβατζήδες του Λαού. Όχι. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη να σας μοιάσουμε.

Ξυπνάνε οι άνθρωποι.

«Και δεν ακούν τα κόμματα και το μεγάφωνό τους
Τον χτύπο μόνο της καρδιάς που μας βαφτίζει ανθρώπους» (Δ. Σαββόπουλος.
Και θα δούμε, τότε, «κύριε ΜΑΛΑΚΑση ποιος εν τέλει θα γελάσει» (Κ. Καρυωτάκης).

«Στον τόπο που γεννήθηκα μέχρι να πεθάνω
Δεν θέλω άλλα ψέματα και λόγια παραπάνω»
.

ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ.

 
Η Πανώρια Αϊβαλιώτη έζησε στο Ναύπλιο στις αρχές του 19ου αιώνα. Αγαπήθηκε πολύ από τον απλό κόσμο, αλλά 170 χρόνια αργότερα την ξέρουμε μόνο ως Ψωροκώσταινα.

Ναύπλιο, 1824.
Μόνη, άγνωστη και άνεργη, η Πανώρια Αϊβαλιώτη βγάζει το ψωμί της πότε κάνοντας τον αχθοφόρο και πότε τη ζητιάνα. Παρά τα προβλήματά της, ζητά και παίρνει υπό την προστασία της δεκάδες ορφανά παιδιά που άφηνε στο πέρασμά του ο Ιμπραήμ. Για να τα θρέψει περνούσε από σπίτι σε σπίτι και ζητιάνευε. Είχε παραμελήσει σε τέτοιο βαθμό τον εαυτό της, που τα αλητάκια της παραλίας την πείραζαν και τη φώναζαν Ψωροκώσταινα .

Πέθανε σχετικά νέα. Και όμως σχεδόν 170 χρόνια μετά εξακολουθεί να συμβολίζει τη φτώχεια και την αθλιότητα και ποτέ τον ηρωισμό και τον αλτρουισμό που την διέκρινε. Χλευάστηκε όσο κανένας η Πανώρια Αϊβαλιώτη, η οποία έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα ως Ψωροκώσταινα. Οι Βαυαροί του Όθωνα όταν δεν είχαν χρήματα έλεγαν «τι περιμένεις από την Ψωροκώσταινα». Οι δε αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 όταν ήθελαν να μειώσουν τη μισητή αντιβασιλεία την αποκαλούσαν με τη σειρά τους Ψωροκώσταινα.

Οι σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί πολλές φορές παρομοίαζαν την Ελλάδα με την Ψωροκώσταινα, άλλοτε για να απορρίψουν οικονομικά αιτήματα ή να δικαιολογήσουν υποχωρήσεις έναντι των ξένων και άλλοτε για να δείξουν ότι η εποχή της ζητιανιάς και της σφαλιάρας έχει περάσει οριστικά.

Και η μία και η άλλη άποψη αδικεί την Πανώρια, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην υπηρεσία της πατρίδος, βοηθώντας τα ορφανά που άφησαν πίσω τους οι επιδρομές του Ιμπραήμ. Και ενώ μέχρι τον θάνατό της ήταν γνωστή ως  Ψωροκώσταινα στους «μοσχόμαγκες του λιμανιού», πέρασε στην ιστορία με αυτό το παρατσούκλι κατά την επιλογή του Όθωνα ως βασιλέα της Ελλάδος.

Ήταν το 1832. Η Ελλάδα περίμενε τον Όθωνα και τους Βαυαρούς αντιβασιλείς.
Πριν από την άφιξη η κατάσταση για το νέο κράτος ήταν τραγική. Τα ταμεία άδεια. Οι πληγές πολλές. Πείνα και δυστυχία παντού. Η δολοφονία του Καποδίστρια είχε βυθίσει τη χώρα στο χάος. Πολλοί αγωνιστές Ρουμελιώτες είχαν εγκλωβιστεί στο Ναύπλιο περιμένοντας τους μισθούς τους.

Μη έχοντας τι άλλο να κάνουν για να πληρωθούν, όρμησαν στην παράγκα που είχε στηθεί
για Βουλευτήριο, για τις εργασίες της Δ ΄Εθνοσυνέλευσης η οποία θα επικύρωνε την εκλογή (επιλογή) του Όθωνα για βασιλιά. Με φωνές και απειλές συνέλαβαν τους προύχοντες και τους οδήγησαν στην Άρια ως ομήρους ζητώντας «για λύτρα» τους μισθούς τους. 

Η κυβέρνηση δεν είχε τη δυνατότητα να τους εξοφλήσει και τότε οι προύχοντες (έπειτα από 20 ημέρες ομηρείας) αποφάσισαν να πληρώσουν από την στέπη τους 100.000 γρόσια και έτσι αφέθηκαν ελεύθεροι. Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν στη δημόσια βιβλιοθήκη του Ναυπλίου και τα οποία είχε συγκεντρώσει ο Γιάννης Μακρής, τότε αγωνιστές και προύχοντες ονόμασαν την κυβέρνηση Ψωροκώσταινα.

Λίγο αργότερα όταν ανέλαβαν την εξουσία οι Βαυαροί και διέλυσαν τα άτακτα στρατιωτικά τμήματα των αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 η φράση «Τι να περιμένει κανείς από την Ψωροκώσταινα» πέρασε στην ιστορία. Οι αγωνιστές αποκαλούσαν την αντιβασιλεία ειρωνικά Ψωροκώσταινα και οι Βαυαροί από την πλευρά τους όταν ήθελαν να απαντήσουν σε όσους ζητούσαν τη βοήθεια του
κράτους για να συντηρηθούν έλεγαν περιφρονητικά: «Όλοι από την Ψωροκώσταινα ζητούν να ζήσουν». 

Το «παρατσούκλι» το οποίο απέδιδε με μοναδική ευστοχία την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας από τότε και έως τις ημέρες μας αναφέρεται συχνά.

Ηρωική μορφή της Επανάστασης:
Μπορεί σήμερα η λέξη Ψωροκώσταινα να χρησιμοποιείται ειρωνικά και να έχει καταγραφεί στην ιστορία ως συνώνυμο της ζητιανιάς και της ανέχειας, ωστόσο η ίδια η γυναίκα που ονομάστηκε περιπαικτικά έτσι, ήταν μια ηρωική μορφή του Ναυπλίου τα χρόνια της Επανάστασης. Η γυναίκα-σύμβολο ήταν η Πανώρια, σύζυγος του Κώστα Αϊβαλιώτη, η οποία καταγόταν από τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας.

Μετά την καταστροφή των Κυδωνιών από τους Τούρκους η Πανώρια αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο γέννησής της και να εγκατασταθεί στο Ναύπλιο. Στην αρχή όλα πάνε καλά, αφού ζει από τις υπηρεσίες τις οποίες προσφέρει στον δάσκαλο και φιλόσοφο Βενιαμίν Λέσβιο.

Ο Λέσβιος πέθανε από τύφο τον Αύγουστο του 1824. Από τότε για την Πανώρια άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μόνη και άγνωστη, βγάζει το ψωμί της πότε κάνοντας τον αχθοφόρο και πότε τη ζητιάνα.

Την περίοδο εκείνη η Επανάσταση δοκιμαζόταν από την επέλαση του Ιμπραήμ, ο οποίος εκτός από τις άλλες καταστροφές άφηνε στο πέρασμά του και εκατοντάδες αρφανά που συγκεντρώνονταν στο Ναύπλιο. 

Παρά τα προβλήματά της, η Πανώρια ζήτησε και πήρε υπό την προστασία της παιδιά ορφανά. Για να τα θρέψει περνούσε από σπίτι σε σπίτι και ζητιάνευε. Είχε παραμελήσει σε τέτοιο βαθμό τον εαυτό της, που τα αλητάκια της παραλίας την πείραζαν και την φώναζαν Ψωροκώσταινα.

Όταν ο Καποδίστριας ίδρυσε στο Ναύπλιο το πρώτο ορφανοτροφείο, η Πανώρια ζήτησε και προσελήφθη στο ίδρυμα για να πλένει τα ρούχα των παιδιών, χωρίς καμία αμοιβή. Και εκεί που άρχισε να χαίρεται για τα «παιδιά της» που είχαν βρει ρούχα και φαγητό, λίγους μήνες μετά τη λειτουργία του ιδρύματος η Πανώρια πέθανε.

Οι επίσημοι δεν την τίμησαν. Την τίμησαν όμως με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά του ορφανοτροφείου, τα οποία μέσα σε λυγμούς την συνόδευσαν ώς την τελευταία της κατοικία.

Από τότε δεν σταμάτησαν ποτέ οι αναφορές στην Πανώρια, την Ψωροκώσταινα.

Μάλιστα το 1942, κατά τη συνεδρίαση της πρώτης Βουλής κάποιος βουλευτής χαρακτήρισε την Ελλάδα Ψωροκώσταινα. Όλοι είχαν αποδεχθεί τον χαρακτηρισμό. Έναν χαρακτηρισμό τον οποίο έχουν αποδεχθεί και οι σημερινοί πολιτικοί, υιοθετώντας μια φράση την οποία χρησιμοποιούσαν περιφρονητικά για την Ελλάδα οι Βαυαροί και περιφρονητικά για τον Όθωνα και την αντιβασιλεία οι βετεράνοι αγωνιστές του 1821.

Όταν συνάντησε τον Καποδίστρια
Για το πώς η Ψωροκώσταινα έγινε «σύμβολο» υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, η οποία μάλλον οφείλεται στην αγάπη που έτρεφε ο απλός κόσμος για την Πανώρια. Σύμφωνα με αυτήν, η Ψωροκώσταινα, όπως την έλεγαν λόγω της φτώχειας της, ήταν σύζυγος αγωνιστή. Δεν είχε καμία βοήθεια από πουθενά και ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου. Κάποια στιγμή την είδε ο Καποδίστριας και της έδωσε κάτι. Τότε εκείνη, κατανοώντας το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, έδωσε στον κυβερνήτη όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει.

Ο Καποδίστριας συγκινήθηκε από τη χειρονομία και έδωσε εντολή να συνταξιοδοτηθεί.

                                        ΠΑΝΟΣ ΜΠΑΙΛΗΣ (ΤΑ ΝΕΑ , 10-08-2002)

Μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε!!!

Tου Παντελη Μπουκαλα

Υπουργοί που αντιδικούν με δηλώσεις και διαρροές για το ποιος φταίει περισσότερο για την ακρίβεια· την ίδια στιγμή, αδιάφορες για τις σκιαμαχίες, οι τιμές ανηφορίζουν εξαϋλώνοντας το οικογενειακό εισόδημα: μυστηριωδώς, τα προϊόντα που εξάγουμε κοστίζουν εδώ πολύ περισσότερο απ' ό,τι στη Γερμανία, λ.χ., όπου τα στέλνουμε.

Βουλευτές, μέλη των Εξεταστικών, που αερίζουν στα τηλεπαράθυρα απόρρητα έγγραφα της δικογραφίας και καμαρώνουν γι' αυτό, καμαρώνουν για την καραμπινάτη παρανομία· και δεν βρέθηκε ώς τώρα κανείς από τους μεγαλοοικοδεσπότες τους να τους πει κάτι για την αντιθεσμική απρέπειά τους ή να αντιληφθεί ότι γίνεται και ο ίδιος συνεργός.

Εκείνος ο κ. Αϊβαλιώτης του ΛΑΟΣ, αφού είδε κι απόειδε ότι δεν τα καταφέρνει με τις ατάκες, περιφέρεται από καναλίου εις κανάλιον κραδαίνοντας σαν μάχαιρα τα ίδια «καυτά χαρτιά» - κι όλοι χασκογελάνε με τον ακροδεξιό λαϊκισμό, που έχει τους δικούς του λόγους να μαγαρίζει τα πάντα.

Λίστες δωροληπτών με τα ονόματα σβησμένα επιμελώς με μπλάνκο, ώστε να μπορεί ο καθείς να σπέρνει φήμες, να διαδίδει «αποκλειστικές πληροφορίες», να καίει αντιπάλους του. Και κανείς ένοχος δεν βρίσκεται της αλλοίωσης των στοιχείων. Ή μάλλον βρέθηκε ένας: ήδη οι διωκτικές αρχές κινούνται να συλλάβουν ως υπαίτιο τον Ισμαέλ Μπλάνκο της ΑΕΚ, αλλά αυτός το μυρίστηκε και ψάχνει ομάδα στο εξωτερικό, να φύγει, να σωθεί.

Νοσοκομεία που μένουν δίχως βελόνες, γάντια και οινόπνευμα (φαίνεται ότι ο οικονομικός πατριωτισμός αγγίζει τους προμηθευτές όσο και τους βενζινέμπορους)· και αναβάλλονται ως εκ τούτου, ίσως για του Αγίου Ποτέ σε ορισμένες περιπτώσεις, όχι μόνο τα χειρουργεία αλλά κι οι απλές αιματολογικές εξετάσεις.

Αλλά το θέμα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο τότε με τις περιπέτειες του υπουργού που δεν έβρισκε αξονικό, κι έτσι οι υπεύθυνοι για την Υγεία δεν κρίνουν αναγκαίο να δώσουν λύσεις και μας χορταίνουν με τηλεοπτικές εξηγήσεις.

Και φήμες, φήμες, φήμες: γκρίζες, μαύρες, κατάμαυρες. Ναι, είναι ηλίου (ή μάλλον Ηλιόπουλου, Ντίνου Ηλιόπουλου) φαεινότερον: Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΓΙΑΟΥΡΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΟΣ.

Οι Ευθύνες των Ιθαγενών

ΓΡΑΦΕΙ Ο : Άρης Τερζόπουλος

Στη ζωή τίποτα δεν είναι δωρεάν. Κι αν κανείς νομίζει ότι αποφεύγει την πραγματικότητα κάνοντας πως δεν την βλέπει, το σίγουρο είναι πως δεν γελάει τελευταίος.

Εικονογράφηση: Detail of Diego Rivera Mural in Mexico's National Palace

Τώρα που το σκέφτομαι δεν θυμάμαι πως ακριβώς είχε προκύψει. Ίσως στο ότι εκείνη η εποχή ήταν γενικά πολιτικοποιημένη. Ίσως στο ότι οι παρέες του πατέρα μου, που οι περισσότερες ανήκαν στη δημοσιογραφική οικογένεια, όποτε βρισκόμασταν ή στα σπίτια, ή οπουδήποτε έξω συζητούσαν πάντα και πολύ έντονα την πολιτική πραγματικότητα της εποχής.

Πάντως και ενώ η πολιτική δεν ήταν ούτε και είναι το αγαπημένο μου σπορ, θυμάμαι από τα δέκα μου χρόνια να ξέρω πολλά πράγματα για την πολιτική. Και κατά περίεργο τρόπο ενώ ήμουν και ήσυχο και υπάκουο παιδί, παρ’ όλο που και ο πατέρας μου και οι περισσότεροι φίλοι του τότε, είχαν μια συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, εμένα με τα όσα καταλάβαινα τότε η τοποθέτησή μου ήταν διαισθητικά στην «αντίπαλη» περιοχή.

Στα 14 μου είχα τελείως κατασταλαγμένη πολιτική άποψη. Τότε λοιπόν και μια μέρα καθώς γύριζα από το σχολείο, μου ήρθε κάτι σαν πολιτική ενόραση και αντιλήφθηκα ότι και η δική μου τοποθέτηση ήταν όσο λάθος ήταν και του πατέρα μου, γιατί όπως κατανόησα πολύ καλά τότε και οι δικές μου προτιμήσεις και εκείνες του πατέρα μου, δεν ήταν παρά απλοί «υπάλληλοι» σ’ ένα σύστημα που ήταν πολύ μεγαλύτερο από τους ίδιους.

Μικρά και ασήμαντα γρανάζια σ’ ένα σύστημα που ήταν ήδη παγκόσμιο. Υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις κινήσεις της Ιστορίας και να παίζουν τους μικρούς τους ρόλους όσο πιο πειστικά μπορούσαν. Έτσι από τότε κατέταξα την πολιτική σ’ ένα είδος ψυχαγωγίας για τους αφελείς, που τους αρέσει να ακολουθούν τυφλά, αφήνοντας κάποιον άλλο να σκέφτεται για λογαριασμό τους. Κάτι σαν τα παραμύθια της Χαλιμάς, μεταφερμένα στην τότε εποχή Έτσι παρακολουθούσα τις πολιτικές ομιλίες, με κάποιο είδος συγκατάβασης, προσπαθώντας κυρίως να αξιολογήσω κατά πόσο ο συγκεκριμένος κάθε φορά «ηθοποιός», «ερμήνευε» περισσότερο ή λιγότερο πειστικά τον ρόλο του.

Παρ όλα αυτά και αρκετά χρόνια συνέχισα να ψηφίζω. Στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, όταν είχε πια ξεσπάσει το σκάνδαλο Κοσκωτά, πολλές πτυχές του οποίου έτυχε να ζήσω, λόγω συγκυριών, από αρκετά κοντινή απόσταση, όταν είδα πως εξελίχτηκε αυτή η υπόθεση και κυρίως πως κατέληξε, σταμάτησα να ψηφίζω.

Βλέποντας πολύ καλά τι είχε συμβεί, βλέποντας τον ρόλο που είχαν παίξει και οι πολιτικές ηγεσίες της εποχής, αλλά κυρίως τα Μέσα Ενημέρωσης, κατέληξα στο ότι δεν υπήρχε λόγος να χάνω το χρόνο μου κάποια συγκεκριμένη Κυριακή, για να επιλέξω το ποιος θα με κλέβει καλύτερα. Για παρόμοιους λόγους σταμάτησα επίσης να πηγαίνω και στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Όταν το παιχνίδι ξεπερνά τα όρια της αθλιότητας δεν μπορείς να συμμετέχεις. Αυτή ήταν η προσωπική μου «ετυμηγορία».

Εκείνο που μου είχε μεγάλη εντύπωση εκείνο τον καιρό, ήταν το πώς παρ’ όλο που εκείνο το παιχνίδι που παίχτηκε ήταν τόσο χοντροκομμένο, παρ’ όλο που τα τσακάλια είχαν βγει στην αγορά μυρίζοντας το ψοφίμι, το πώς και το γιατί τα αλαλάζοντα πλήθη των ιθαγενών, εξακολουθούσαν σαν τυφλωμένα να υποστηρίζουν την άθλια φάρσα που παιζόταν σε βάρος τους.

Ήταν από τότε φανερό το ποια θα ήταν η κατάληξη, αργά ή γρήγορα.

Εξ ίσου μεγάλη ήταν η εντύπωσή μου για το πόσο αδιαμαρτύρητα δέχτηκαν οι ιθαγενείς λίγα χρόνια αργότερα την μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου που παίχτηκε σε βάρος τους. Στραβοί κουτσοί στον Άγιο Παντελεήμονα και μετά όλοι μαζί στο λάκκο με τα φίδια και όλα αυτά χωρίς διαμαρτυρία, εξακολουθώντας να τρέχουν αλαλάζοντας πίσω από τη μεγάλη συμμορία που τους έκλεβε.

Η πρώτη και μάλλον η μόνη μαζική αντίδραση που υπήρξε απέναντι σε όλα αυτά που συνέβαιναν εις βάρος τους ήρθε από τους ιθαγενείς στις περσινές ευρωεκλογές, όπου σημειώθηκε μια πρωτοφανής αποχή, που υπήρξε και το πρώτο καμπανάκι για τον πολιτικό κόσμο και όλο το υπόλοιπα σύστημα αδίστακτων συμφερόντων.

Ήταν όμως ήδη πολύ αργά. Και όπως φαίνεται μόλις τώρα αρχίζουν οι ιθαγενείς να αντιλαμβάνονται την μεγάλη απάτη. Αλλά όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι «ουδέ λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο». Και το «λάθος» αυτό είχε τις επικές διαστάσεις των 300 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Και τώρα βέβαια είναι αργά για οτιδήποτε. Και για διαμαρτυρίες και για διαδηλώσεις και για «αντίσταση» και «ανυπακοή» όπως λέει και το αφασικό ΚΚΕ, που υπήρξε κι αυτό μέρος αυτού του ωραίου συστήματος. Τώρα το ποτήρι θα το πιούμε ολόκληρο μέχρι τον πάτο και το ίδιο θα κάνουν και τα παιδιά μας.

Δίκαιοι, άδικοι, γέροι, νέοι, όλοι μαζί βρισκόμαστε στο ίδιο καζάνι.

Με άλλα λόγια το «τρένο», όπως το αποκαλούσε κάποτε το Πασόκ, ή ο «τιτανικός» κατά το Γιώργο Παπακωνσταντίνου, έχει πια μετατραπεί σε γαλέρα. Σε μια γαλέρα με σκλάβους, σ’ κι αυτή που κάποτε φιλοξενούσε τον Μπεν Χουρ στα χρόνια της δικής του σκλαβιάς. Όπως είχε πει και ο Κώστας Σημίτης, με εκείνο το κάπως σαρδόνιο ύφος του, μετά την καταστροφή στο Χρηματιστήριο, η συνολική φιλοσοφία της σημερινής εποχής συνοψίζεται σε δυο λέξεις: «Ας πρόσεχαν».

Είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πως αυτή η ράτσα που κατοικεί σ’ αυτόν τον τόπο και που οι δυσκολίες έχουν οξύνει το πνεύμα, που έτσι κι αλλιώς υπήρξε ανέκαθεν οξυμένο, έπεσαν μαζικά θύμα τέτοιας απροκάλυπτης εξαπάτησης. Κάποιους αιώνες πριν, όταν ο Μαγγελάνος και οι άλλοι θαλασσοπόροι της εποχής διέσχιζαν τις θάλασσες του κόσμου και συναντούσαν τους κατά τόπους ιθαγενείς, αυτό που έκαναν για να αποσπάσουν την προσοχή και στη συνέχεια τον πλούτο τους, ήταν να τους προσφέρουν μικρά κομματάκια από καθρέφτη, που κατάφερναν να θαμπώσουν τους ιθαγενείς. Έτσι την έπαθαν και οι ιθαγενείς αυτής της περίφημης ράτσας μας.

Υπάρχει κάτι που μου το έχει διδάξει η πείρα της ζωής. Εκείνος που φταίει πάντα είναι εκείνος που στο τέλος πληρώνει το λογαριασμό.

Αν θέλουμε να μάθουμε ποιος φταίει, τότε δεν έχουμε παρά όλοι μαζί και ο καθ’ ένας ξεχωριστά να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

Κανείς δεν σε σώζει, αν δεν σωθείς μόνος σου.

ΚΛΙΚ

Ετσι φαγώθηκαν τα λεφτά! 24 κλασικές περιπτώσεις κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος

Ποιος μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή τη σωρεία κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που πρώτος το έθεσε και, προς τιμήν του, το θέμα αναζητεί απάντηση. «Τιμωρία όσων έφαγαν χρήματα του ελληνικού λαού…».
Από το ’81 έως σήμερα καταγράψαμε και σας παρουσιάζουμε 24 ενδεικτικές μαύρες πτυχές που δεν έφτασαν ποτέ σε πλήρη διαλεύκανση.

Παράλληλα, σας παρουσιάζουμε την πορεία του χρέους με βάση τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος. Το χρέος έτρεχε και η χώρα δανειζόταν κάθε μέρα 150.000.000 ευρώ.

Πού πήγαν τα λεφτά; Οι πολίτες ρωτούν αλλά δεν παίρνουν απάντηση. Ελάτε να δούμε μέσα από τον πίνακα του χρέους πού πήγαν:
1. Υπερχρέωση της χώρας, διόγκωση του δημόσιου χρέους. Το 1981 το δημόσιο χρέος ήταν μόλις 2 δισ. ευρώ. Υπολειπόταν του μέσου κοινοτικού. Το 1985 ξεπέρασε το μέσο κοινοτικό και το 2003 έφτασε σε χρέος ρεκόρ 110% του ΑΕΠ, δηλαδή στα 182 δισ. ευρώ...

2. Εγινε μία απίστευτη καταλήστευση των κρατικών και κοινοτικών πόρων από χρυσά κουτάλια που έδρασαν ανενόχλητα και με την πλήρη ανοχή κάποιων.

3. Είχαμε λεηλασία των Ταμείων μέσω του Χρηματιστηρίου και των δομημένων ομολόγων των αποθεματικών των Ταμείων.

4. Οδηγήθηκαν στη φτώχεια πάνω από 2,5 εκατομμύρια Ελληνες.

5. Τα εξοπλιστικά του 2000 της τότε κυβέρνησης τι απέδωσαν; Ποιοι επωφελήθηκαν;

6. Οι πληρωμές όπλων δεν εμφανίζονταν ποτέ στα κρατικά έξοδα, αλλά εγγράφονταν μόνο σε ειδικούς λογαριασμούς της Τράπεζας της Ελλάδος. Δηλαδή ουδέποτε έμαθε κανείς που πήγαιναν τα λεφτά.

7. Τι απέγινε το θέμα των TOR-M1; Τι έγινε με τα ρώσικα αντιαεροπορικά; Γιατί ουδέποτε δεν καταβλήθηκαν στη χώρα μας τα αντισταθμιστικά οφέλη, ύψους 73 εκατ. δολαρίων;

8. Ολυμπιάδα. Κυριάρχησαν καθυστερήσεις, υπερβάσεις κακοτεχνίες, «τυφλές» αναθέσεις με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες.

9. Τι έγινε με το περίφημο C4I; Ανύπαρκτη προμήθεια και έργο που πληρώθηκε χωρίς να παραληφθεί ποτέ!

10. Πέρασαν από τη χώρα 3 πακέτα Ντελόρ και έχουμε ακόμη δρόμους καρμανιόλες , δεν έχουμε λιμάνια και σκοτώνεται ο κόσμος. Πού πήγαν τα λεφτά;

11. Εθνικό Κτηματολόγιο. Το έργο δεν έγινε πληρώσαμε πρόστιμα η χώρα διασύρθηκε.

12. Φόροι: Επιβλήθηκαν 197 νέοι φόροι τα τελευταία 30 χρόνια χωρίς αποτέλεσμα.

13. Τι έγινε με τους αγροτικούς συνεταιρισμούς; Οι όποιες επιδοτήσεις έγιναν για ψηφοθηρικούς λόγους, οι αναδιαρθρώσεις δεν έγιναν ποτέ και ουδείς εξήγησε στους αγρότες πώς θα αναδιαρθρώσουν τις καλλιέργειές τους και να βελτιώσουν την παραγωγή τους.

14. Η σπατάλη στα νοσοκομεία ξεπέρασε το 1.500%.

15. Οι άνεργοι των 70.000 έφτασαν σήμερα στο 1.200.000!

16. Ποιος πλήρωσε και πότε τα εισιτήρια των οπαδών των κομμάτων;

17. Η Ευρώπη μας ζήτησε την επιστροφή της οικονομικής υποστήριξης, χαρακτηρίζοντας αποτυχημένο το σχέδιο εξυγίανσης από το 1994 έως το 2002.

18. Παραβιάστηκε ο νόμος των προσλήψεων, καθώς είχαμε πάνω από 900.000 διορισμούς από το παράθυρο.

19. Τι έγινε με τα σκάνδαλα ΕΑΒ και καλαμποκιού;

20. Αληθεύει ότι τα άρματα μάχης «Λέοπαρντ» η Ελλάδα τα αγόρασε 7 φορές ακριβότερα απ’ ό,τι η Τουρκία;

21. Τι έγινε με τα γερμανικά υποβρύχια κόστους 750 δισ. δραχμών;

22. Ποιος πλήρωσε για το σκάνδαλο Siemens;

23. Τι έχει γίνει με τις απευθείας αναθέσεις έργων στο Δημόσιο;

24. Τι έχει γίνει με τους υπαλλήλους της Βουλής και τους διορισμούς «ημετέρων»;

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ

τα γουρούνια του Ηράκλειτου

Καθάρσεις! Αυτοκαθάρσεις! Διαφάνειες! Ανατροπές! Αλλαγές! Και άλλα τέτοια «ηχηρά παρόμοια» υπόσχονται οι «κατά συρροή» αναξιόπιστοι πολιτικοί μας.

Και ταυτόχρονα διατείνονται ότι συναισθάνονται τα σφάλματά τους και πως είναι αποφασισμένοι ν’ αλλάξουν.
Που σημαίνει ότι από τούδε οι λύκοι δίπλα-δίπλα με τ’ αρνάκια θα βοσκάνε χορταράκια.

Και, επειδή μέχρι τώρα, κάποιοι τους έπαιρναν στα σοβαρά και έδιναν βάση σε τέτοιους παραλογισμούς, τους δώσαμε τη δυνατότητα και την ευκαιρία να μας φέρον ως εδώ, που μας έφεραν.
Και, ασφαλώς, τίποτε δεν μας πείθει ότι έχουν κάποια συναίσθηση ή διάθεση για κάθαρση ή αλλαγή.

Γιατί, αν είχαν έστω και λίγη ντροπή και φιλότιμο, θα αποσύρονταν απ’ τη δημόσια ζωή. Και δεν θα μας ξαναπαρουσίαζαν τις αποκρουστικές τους φάτσες με τους ανοητόλογους αντίλογους στα βρώμικα πλυντήρια της τηλεοράσεως…

Κι αν ακόμη υποτεθεί ότι κάποιοι απ’ αυτούς-ελάχιστοι- πιστεύουν σε κάποια αλλαγή-πράγμα πολύ αμφίβολο- αυτό είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτο.
Και αυτό δεν το ισχυριζόμαστε εμείς, αλλά ο Μέγας Ηράκλειτος. Που λέει, γι’ αυτές τις περιπτώσεις, ότι η κάθαρση είναι σαν το μπάνιο των γουρουνιών μέσα στο βούρκο.

Γιατί το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα και τα σπρεντς των μαυραγοριτών και των τοκογλύφων, με επιστέγασμα την τωρινή ταφόπλακα του ΔΝΤ, δεν οφείλονται απλά και μόνο σε κάποια πρόσωπα.
Οφείλονται στο δολοφονικό κοινωνικό καθεστώς. Που απ’ την αρχή ως το τέλος είναι η ίδια η δικτατορία του Αντίχριστου. Κάτω απ’ τις οποιεσδήποτε παραλλαγές και μεταμορφώσεις του.
Και ο εξοστρακισμός κάποιων προσώπων δεν είναι, παρά το ελιξίριο της εξαπάτησης και του αποπροσανατολισμού του λαού απ’ την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Είναι το κλάδεμα του δέντρου της διαφθοράς, για να συνεχίσει να παράγει ολοένα και ληστρικότερους καρπούς.
Το θέμα δεν είναι ν’ αλλάξουν αυτοί. Γιατί αυτό ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί. Εκτός και αν δούμε τον ήλιο ν’ ανατέλλει απ’ τη δύση και να δύει στην ανατολή….

Το θέμα είναι αν, ύστερα απ’ την οδυνηρή μας αυτή εμπειρία, σκοπεύουμε να σοβαρευτούμε και ν’ αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.
Αν, δηλαδή, είμαστε αποφασισμένοι να απορρίψουμε όλους αυτούς, συλλήβδην και αδιαιρέτως!

Έτσι ώστε να ’ρθουν στο προσκήνιο κάποιοι άνθρωποι, με γνώση των προβλημάτων και διάθεση να τα’ αντιμετωπίσουν. Που πριν και πάνω απ’ όλα να διαθέτουν αποδεδειγμένη ευσυνειδησία και εντιμότητα.

Παράλληλα όμως είναι πρωταρχική ανάγκη να στηριχτούμε, όσοι μπορούν, στους εαυτούς μας και στη γη μας. Που έθρεψε γενεές γενεών Ελλήνων. Και μάλιστα κάτω από αφάνταστα δυσκολότερες συνθήκες.

Είναι λυπηρό το φαινόμενο να βλέπουμε στρατιές νέων να γεμίζουν τις καφετέριες. Τρέφοντας οδυνηρές αυταπάτες, με βάση τις φρούδες ελπίδες, που μας σερβίρουν οι επαγγελματίες του ψεύδους και της απάτης πολιτικάντηδες.

Όταν τεράστιες εκτάσεις πολύτιμης γης, που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν επάρκεια αγαθών και πακτωλό πλούτου, μένουν παρατημένες και αναξιοποίητες.

Αν όμως κι εμείς, σαν τα γουρούνια του Ηράκλειτου, εξακολουθήσουμε να παίρνουμε το μπάνιο μας μέσα στο βούρκο του άθλιου αυτού κατεστημένου-με τους δικούς μας και με τους ξένους μαυραγορίτες και τοκογλύφους-τότε ύστερα απ’ τα χειρότερα να προσδοκούμε τα χείριστα.

Τίποτε δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε, αν δεν εγκαταλείψουμε το βούρκο του κατεστημένου και δεν αποφασίσουμε να κολυμπήσουμε στη θάλασσα του δίκιου και της αλήθειας.

Στη θάλασσα που θα δημιουργηθεί απ’ τον ιδρώτα του προσωπικού μας μόχθου.

Αρκεί, βέβαια, τη θάλασσα του ιδρώτα μας να μην την εμπιστευόμαστε-όπως μέχρι τώρα-στους εξ επαγγέλματος απατεώνες και εκμεταλλευτές…

παπα-Ηλίας

Η οργή των πολιτών για τους πολιτικούς

Του Βαγγέλη Πλάκα

Η επίθεση που δέχθηκε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης κατά τη διάρκεια της πορείας της Πρωτομαγιάς στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να φυγαδευτεί αρχικά από πολίτες και εν συνεχεία από αστυνομικούς, αποτυπώνει το κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία απέναντι στους πολιτικούς.

Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές πολιτών στο διαδίκτυο, στα μπλογκ και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, όπου τις τελευταίες εβδομάδες αναπτύσσεται θερμός πολιτικός διάλογος που συγκλίνει στην απαξίωση των πολιτικών, ειδικά των εκπροσώπων των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας. Καταγράφεται οργή, η οποία βεβαίως πολλές φορές οδηγεί σε άδικες γενικεύσεις και ισοπεδωτικές αντιλήψεις.

Φράσεις, όπως “να παραιτηθούν πολιτικοί”, “να πληρώσουν όσοι δημιούργησαν την κρίση”, “να πάνε φυλακή οι υπεύθυνοι” ή “όλοι είναι ίδιοι και μας κοροϊδεύουν”, δείχνουν πως η κοινωνική δυσαρέσκεια βρίσκεται στο ζενίθ και πως η εμπιστοσύνη τους προς το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του έχει φτάσει στο ναδίρ. Προειδοποιούν μάλιστα πως όχι απλώς θα στείλουν το μήνυμα με την ψήφο τους αλλά και πως θα εκφράσουν με δυναμικό τρόπο την απαρέσκειά τους προς τις παγιωμένες πολιτικές πρακτικές.

Χαρακτηριστική του κλίματος ήταν η απουσία, για πρώτη φορά, από τις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν την Πρωτομαγιά στη Θεσσαλονίκη των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αφουγκραζόμενοι το βαρύ κλίμα και τις κοινωνικές διαθέσεις, θέλοντας να αποφύγουν διαμαρτυρίες και ενδεχόμενες πιο θερμές αντιδράσεις εις βάρος τους και για να μη λειτουργήσουν ως “κόκκινο πανί” -καθώς λίγες ώρες μετά την Πρωτομαγιά η κυβέρνηση ανακοίνωνε τα πιο σκληρά μέτρα στην οικονομία που λήφθηκαν ποτέ στη χώρα- προτίμησαν να απουσιάσουν.

Το κλίμα αυτό βέβαια αφορά και τους βουλευτές της ΝΔ. Πρόσφατα βουλευτής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη Θεσσαλονίκη αποδοκιμάστηκε προσερχόμενος σε εκδήλωση και ύστερα από λίγο αποχώρησε. Δύο στους τρεις πολίτες, άλλωστε, σε πρόσφατη δημοσκόπηση επιρρίπτουν πολιτικές ευθύνες σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για την κατάσταση της οικονομίας.

Το συμπέρασμα που ανακύπτει από τη στάση των πολιτών είναι πως ο κοινωνικός θυμός αυτή τη φορά δεν μπορεί να αμβλυνθεί με επικοινωνιακές κινήσεις, όπως μείωση βουλευτικών αποδοχών, που εξαγγέλθηκε από την κυβέρνηση, ή αποσπασματικές θυσίες στην αρένα του πολιτικού λαϊκισμού, όπως η “φυλάκιση των υπευθύνων πολιτικών", που ζήτησε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης. Οι ρίζες είναι βαθιές και ως εκ τούτου απαιτούνται ρηξικέλευθες τομές στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Η ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΚΑΙ Η ΠΟΥΤΑΝΑ

Κάποτε μια μεγάλη εταιρία βρισκόμενη στο χείλος της καταστροφής δηλαδή στα όρια της πτώχευσης, συγκαλεί
εσπευσμένα σύσκεψη των κορυφαίων στελεχών για να αποφασίσουν πως θα αντιμετωπίσουν την κρίση και τι μέτρα
θα πάρουν για να αποφύγουν τα δυσάρεστα.

Το λόγο πήρε πρώτα ο πρόεδρος της εταιρίας και με λόγια συναισθηματικά απευθύνθηκε προς τα στελέχη του, και προς το τέλος της ομιλίας, τους ζήτησε προτάσεις και ιδέες για την αποφυγή της κρίσης.

Ενα ένα τα στελέχη ανέβαιναν στο βήμα για να υποβάλλουν τις προτάσεις τους.

Ακούστηκαν πολλές ιδέες ,ο ένας είπε ότι πρέπει να ανακαινίσουν τον χώρο της εταιρίας,άλλος είπε οτι πρέπει να αλλάξουν γραφεία ,ένας άλλος πρότεινε να τοποθετήσουν μοκέτες στο δάπεδο και πινακες στους τοίχους για να αλλάξει
όψι και να γινει πιο ευχάριστο το περιβάλλον για τους πελάτες.κάποιος είπε ότι το χρώμα από τις κουρτίνες ήταν πολύ μουντό και επιδρούσε αρνητικά στην ψυχολογία των πελατών και για αυτό πρότεινε να αλλάξουν κουρτίνες.

Οση ώρα μιλούσαν οι διευθυντάδες και τα μεγαλοστελέχη ο πρόεδρος παρατηρούσε την καθαρίστρια που σφουγγάριζε σε κάποιο σημείο της αίθουσας να χαμογελά διαρκώς. Εκνευρισμένος λοιπόν της λέει:

-Οταν ήρθες να πιάσεις δουλειά αν και ήξερα ότι δούλευες στα μπουρδέλα εγώ για να έχεις να φας ένα πιάτο φαί σε προσέλαβα αμέσως χωρίς να λάβω υπ' όψιν μου το τι δουλειά έκανες. Και συνεχίζει πιο εκνευρισμένος.
-Εσύ λοιπόν αντι να εκτιμήσεις αυτό που κάναμε για σένα και αντί να σκεφθείς την δύσκολη κατασταση που βρισκόμαστε κάθεσε και γελάς με την καταστροφή μας.
-Κύριε πρόεδρε χαμογελάω γιατί η λύση στο προβλημά σας είναι πολύ απλή.
-Τι; Δεν ντρέπεσε θα μας κάνεις μάθημα εσύ που δούλευες στα μπουρδέλα;

-Στο μπουρδέλο κυριε πρόεδρε δεν θα αλλάζαμε ουτε μοκέτες ούτε κουρτίνες.ΠΟΥΤΑΝΑ θα αλλάζαμε κυριε πρόεδρε ΠΟΥΤΑΝΑ.!

Τώρα εγώ έχω μια απορία .
Αν υποθέσουμε ότι η ΕΛΛΑΔΑ είναι η εταιρία , Η ΠΟΥΤΑΝΑ ΠΟΙΟΣ η ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ;
.

ΣΑΣ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΡΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

.