35 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΕΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ

Έστω και με καθυστέρηση 35 χρόνων η κυπριακή Πολιτεία εκπληρώνει ένα μέρος του χρέους της προς τους Ελλαδίτες που έδωσαν τη ζωή τους για την προάσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1974.
Μια συγκλονιστική και άγνωστη στους περισσότερους ιστορία από τις δραματικές εκείνες μέρες του πολέμου, φέρνει σήμερα στο φως ο «Φ».

Είναι η ιστορία ενός νέου παλληκαριού, μόλις 22 χρόνων, που ενώ θα μπορούσε να το αποφύγει, επεδίωξε πάση θυσία να έρθει από την Κρήτη στην Κύπρο για να την υπερασπιστεί έναντι του Τούρκου εισβολέα, για να αφήσει τελικά την τελευταία του πνοή στην περιοχή Λευκωσίας χτυπημένος και αυτός όπως και οι άλλοι επιβαίνοντες σε ένα από τα ελληνικά «Νοράτλας» από φίλια πυρά.
Και είναι, κυρίως, η ιστορία της υπέργηρης σήμερα χαροκαμένης μάνας του, που για τρεις και πλέον δεκαετίες δεν κάμπτεται από τις κλειστές πόρτες σε Αθήνα και Λευκωσία, αλλά κατορθώνει σήμερα να ανεγείρει με τα πενιχρά της μέσα ένα μνημείο στο χωριό της για το παλληκάρι της.

Αυτό που δεν έκαναν ως όφειλαν τόσα χρόνια Ελλάδα και Κύπρος, το έκανε τον περασμένο Ιούλιο η κυρία Μαρία Τούλη, στη μνήμη του γιου της, Ηλία Τούλη, που έπεσε υπέρ βωμών και εστιών.
Η αρχή της συγκλονιστικής αυτής ιστορίας που φέρνει σήμερα στο φως ο «Φ» διαδραματίζεται τις μέρες της εισβολής στο μικρό χωριό Μάραθο του Ηρακλείου Κρήτης.

Ο 22χρονος τότε Ηλίας Τούλης καλείται με πολλούς άλλους να παρουσιαστεί σε αεροπορική μονάδα των Χανίων για να μεταβούν με αεροπλάνο της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Κύπρο για να ενισχύσουν τις δυνάμεις που προασπίζονται την Κυπριακή Δημοκρατία έναντι των Τούρκων εισβολέων. Τα πρώτα κακά προμηνύματα έρχονται ήδη πριν οι Ελλαδίτες φτάσουν στη βάση τους. Το στρατιωτικό όχημα που τους μεταφέρει από το Ηράκλειο στα Χανιά ανατρέπεται σε σημείο του δρόμου και ο Ηλίας Τούλης μεταφέρεται τραυματισμένος σε νοσοκομείο.

Ενώ ο Ηλίας θα μπορούσε εξαιτίας αυτού του γεγονότος να αποφύγει την έλευσή του στην Κύπρο, αντιθέτως εμμένει να πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο και παρά τα τραύματά του λίγη ώρα αργότερα παίρνει θέση στο στρατιωτικό αεροπλάνο που μαζί με άλλα απογειώνονται με πάσα μυστικότητα για την Κύπρο.
Η μοίρα στέκεται ωστόσο και στη συνέχεια σκληρή για τον Ηλία Τούλη. Το αεροπλάνο του είναι αυτό που από τραγική παρανόηση και έλλειψη στοιχειωδών συνεννοήσεων καταρρίπτεται από ελληνοκυπριακά πυρά πάνω από τη Μακεδονίτισσα.
Ο Τούλης είναι μεταξύ των νεκρών Ελλαδιτών. Το φτωχικό σπιτικό της κυρίας Μαρίας, στο Μάραθο Κρήτης, βάφεται ξανά στα μαύρα, λίγο μετά τον τραγικό χαμό της κόρης της λόγω προβλημάτων υγείας.

Η κυρία Μαρία Τούλη ξεκινά από τότε ένα μοναχικό αγώνα για τη δικαίωση του γιου της, μέσω της ανέγερσης στο μικρό χωριό τους ενός μνημείου για το αδικοχαμένο παλληκάρι της. Η ίδια με πίκρα και οργή καταγγέλλει ότι καμία πρακτική συνδρομή δεν είχε όλα αυτά τα χρόνια από τις κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας, ενώ το 1976 όταν ήρθε στην Κύπρο για να δει το χώρο θυσίας του παιδιού της, υποστηρίζει ότι αντιμετωπίσθηκε ως θύτης από κάποιους Κύπριους που είχαν ακόμη συμπλέγματα κατά των Ελλαδιτών.

Από το περιστατικό αυτό, η κυρία Μαρία Τούλη ξεκινά την προσωπική της σταυροφορία για να δει το μνημείο που ονειρευόταν να γίνεται πραγματικότητα. Μόνη βοήθεια, υποστηρίζει, είχε από το μικρό Μάραθο, των 200 περίπου ψυχών. Χρόνια και χρόνια μοναχικού αγώνα, δικαιώνονται τον Ιούλιο του 2009, όταν στο κέντρο του χωριού, που βρίσκεται είκοσι λεπτά δρόμο από το Ηράκλειο, ανεγείρεται ένα μνημείο που υπομνήσκει τη θυσία του Ηλία Τούλη στην υπόθεση της Κύπρου.

•Χρόνια και χρόνια κράτησε ο μοναχικός αγώνας της κυρίας Μαρίας Τούλη. Η αναγνώριση της θυσίας του γιου της, ο οποίος σκοτώθηκε στην Κύπρο το 1974, ήρθε μόλις πριν μερικούς μήνες με την επίσημη αναγνώριση εκ μέρους της Δημοκρατίας του οφειλόμενου φόρου τιμής και την ανέγερση μνημείου στο χωριό Μάραθο Ηρακλείου. Η αναγνώριση

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗαναγνώριση και εκ των υστέρων δικαίωση της υπέργηρης σήμερα μάνας ήρθε πριν μερικές μέρες με πρωτοβουλία του Κύπριου πρέσβη στην Αθήνα, Ιωσήφ Ιωσήφ. Ο Κύπριος πρέσβης ενημερώθηκε για την υπόθεση μετά από πρόσκληση που πήρε το καλοκαίρι για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου και αμέσως ευαισθητοποιήθηκε για τη συνταρακτική αυτή υπόθεση. Με την συνεργασία του Υπουργείου Άμυνας, ο κ. Ιωσήφ πέτυχε την έγκριση ποσού €5.000
ως συμβολική ανταπόδοση της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προσπάθειες όλων αυτών των χρόνων της μητέρας του 22χρονου Ελλαδίτη για αναγνώριση της θυσίας του παιδιού της.

Πριν λίγες μέρες ο πρέσβης της Κύπρου στην Αθήνα βρισκόταν στην Κρήτη, όπως και τα μέλη της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, Ζαχαρίας Κουλίας και Φύτος Κωνσταντίνου, και ο δήμαρχος Πάφου Σάββας Βέργας για να παραστούν στην τελετή ορκωμοσίας των Κυπρίων δοκίμων.
Σε μια σεμνή και συγκινητική τελετή στο σπίτι της οικογένειας Τούλη, ο κ. Ιωσήφ επέδωσε στη χαροκαμένη μάνα την επιταγή, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της Κυπριακής Δημοκρατίας για τα όσα προσέφεραν ο Ηλίας και οι σύντροφοί του στην υπόθεσή της.

Η ελληνική γλώσσα «υπάρχει» και στα κρητικά ιερογλυφικά

---

Στα κρητικά ιερογλυφικά, γραφή που υπάρχει από το 2000 π.Χ. στη Μινωική Κρήτη, βρίσκονται στοιχεία της ελληνικής γλώσσας αυτούσια. Πρόκειται για δεδομένο το οποίο καταδεικνύει πως οι Ελληνες υπήρχαν στην Κρήτη τουλάχιστον από την αρχή του μινωικού πολιτισμού, γεγονόςπου το επιβεβαιώνει το σύνολο των σοβαρών ιστορικών πηγών.

Η εν λόγω διαπίστωση του μελετητή των Αιγαιακών γραφών, Μηνά Τσικριτσή, είναι αυτοτελώς σημαντική αλλά επιπρόσθετα και επειδή μελετητές, αρχαιολόγοι μεταμοντέρνοι και όχι μόνο, διατείνονται χωρίς σοβαρά επιχειρήματα πως οι Μινωίτες ήταν σημιτικό φύλο. Βεβαίως, ουδόλως μπαίνουν στον κόπο να απαντήσουν πώς είναι δυνατόν ένας άλλος πολιτισμός και λαός να δημιουργεί κοσμοείδωλα, σύμβολα ιστορικά, πολιτισμικά και μυθολογικό πλαίσιο που αντιστοιχούν στα ελληνικά προκλασικά και κλασικά σύμβολα. Δηλαδή, ένα υποκείμενο μπορεί να δημιουργεί τον αξιακό του κόσμο σε αντίθεση με τον πολιτισμό του, μας λένε περισπούδαστα!

Κύριε Τσικριτσή, ποιες είναι οι διαπιστώσεις σας στα κρητικά ιερογλυφικά;

«Η μελέτη μας στην Κρητική Ιερογλυφική Γραφή (Κ.Ι.Γ.) οφείλεται στην έκδοση του έργου των J.Ρ.Olivie και L.Godart με τίτλο "Corpus Hieroglyphicarum Insriptionum Cretae". Η στατιστική επεξεργασία των λέξεων με την οποία ασχοληθήκαμε στο 10ο Κρητολογικό Συνέδριο, τον τελευταίο καιρό, συνεχώς επιβεβαιώνει την άποψη που είχαμε τότε διαμορφώσει, ότι υπάρχουν αρκετές λέξεις από την προανακτορική περίοδο που ερμηνεύουν επιγραφές σε μια πρώιμη ελληνική διάλεκτο.



Ο J.Ρ. Olivier παρατήρησε ότι τα κρητικά ιερογλυφικά σύμβολα είναι παραστατικά και έχουν εμφανή συσχέτιση με περίπου 10 σύμβολα της γραμμικής Α. Στην ομοιότητα αυτών των συμβόλων στηριχθήκαμε, αποδίδοντας συλλαβικές αξίες από τη γραμμική Α και Β γραφή. Το αποτέλεσμα είναι να κατανοούμε με σχέση σημαίνοντος, σημαινομένου αρκετά από τα ενεπίγραφα ευρήματα της κρητικής ιερογλυφικής γραφής.

Τα ενεπίγραφα ευρήματα γραφής επιβεβαιώνουν την άποψη ότι η γραμμική Α και τα ιερογλυφικά συνυπήρχαν και χρησιμοποιούνταν παράλληλα στο ανάκτορο των Μαλίων μέχρι το 1620 π.Χ. Παράλληλα, δύο αιώνες πριν, στα λείψανα του ανακτόρου της Φαιστού χρησιμοποιούν μια πρώτη μορφή γραφής της γραμμικής Α. Συμπεραίνουμε δηλαδή ότι στον ίδιο χρόνο και τόπο ήταν σε χρήση δύο συγ-γενικά αλλά και διαφορετικά συστήματα γραφής. Για το φαινόμενο αυτό ο J. Melena προτείνει την πιθανή άποψη ότι: "Το κάθε σύστημα γραφής χρησιμοποιούνταν για την καταγραφή διαφορετικής γλώσσας"».

Οι δικές σας απόψεις πού καταλήγουν;

«Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγηθήκαμε και εμείς μέσα από την έρευνά μας στο αρχείο της γραμμικής Α, όπου το 65% των λέξεων είναι ένα πρώιμο αιολικό ιδίωμα. Ειδικότερα, στα κρητικά ιερογλυφικά αναγνωρίζουμε αντίστοιχο ποσοστό ελληνικών λέξεων που συγγενεύει με τη μορφή της γραμμικής Β.

Είναι λάθος να θέλουμε να ερμηνεύσουμε το Μινωικό πολιτισμό με την αντίληψη της Pax Minoica με μια ενιαία γλώσσα. Η Κρήτη στη θέση που βρισκόταν ανέκαθεν μπορούσε να είχε αποικισθεί από δύο ή περισσότερες φυλές με διαφορετική γλώσσα (πολύ αργότερα ο Ομηρος αναφέρει η Κρήτη να κατοικείται από Αχαιούς, Ετεοκρήτες, Κύδωνες και Πελασγούς. Η αναφορά αυτή επιβεβαιώνει δύο τουλάχιστον γλώσσες, τα ελληνικά και τα πελασγικά, να ομιλούνται στην Κρήτη πριν από τον 12ο αι. π.Χ.

Το συμπέρασμα είναι ότι στην Κρήτη από τα πρώτα ανάκτορα ώς στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας συνυπάρχουν ελληνικά φύλα με κάποια άλλη φυλή, που μιλά και γράφει με την ίδια συλλαβική γραφή μια άλλη γλώσσα. Αυτό παρατηρείται σε περιοχές κατοίκησης στην ανατολική Κρήτη. Ετσι, ο κάθε γραφέας χρησιμοποιώντας την ίδια γραφή γράφει στη γλώσσα του. Αποτέλεσμα είναι τα διάφορα αφιερωματικά ενεπίγραφα ευρήματα άλλοτε να ερμηνεύονται με τα ελληνικά και άλλοτε όχι».

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ-Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ