Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο του Αφγανιστάν

Τα ντοκουμέντα που δημοσιοποιήθηκαν από τον ιστότοπο Wikileaks πρόσφατα, δεν αφήνουν περιθώριο για αμφισβήτηση του βρώμικου χαρακτήρα του πολέμου και των μεθοδεύσεων των Αμερικάνων στο Αφγανιστάν. Επιπλέον η πρόσφατη ανακοίνωση απόσυρσης των Ολλανδικών στρατευμάτων, αποτελεί ένα ακόμη δείγμα της απονομιμοποίησης της κατοχής της ασιατικής χώρας στη διεθνή κοινή γνώμη.

Αν ο κυνισμός των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων «δικαιολογείται» από τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, η «προθυμία» των συμμάχων μοιάζει όχι απλά αδικαιολόγητη αλλά δείγμα αμέριστης υποτέλειας. Μετά την προ πολλού κατάρρευση όποιου δήθεν «ηθικού χρέους» των «απελευθερωτών», η εμπλοκή τους σε έναν βαλτωμένο πόλεμο έχει εξαφανίσει τα όποια κέρδη από την παροχή των υπηρεσιών τους, αφήνοντας τους μόνο δώρο την μετακύλιση του κόστους της επέμβασης και κληρονομιά δεκάδες νεκρούς στρατιώτες.

Περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ το μήνα σπαταλά η Ελλάδα για την παραμονή και συντήρηση της στρατιωτικής της δύναμης στο Αφγανιστάν, στο πλαίσιο των δεσμεύσεων της στο ΝΑΤΟ και υπακούοντας στην αμερικανική πολεμική πολιτική. Ένα «χρέος» που χρηματοδοτεί τις κτηνωδίες του στρατού των ΗΠΑ λεηλατώντας τα εισοδήματα του ελληνικού λαού. 

Μία συμμετοχή που καθιστά συνένοχο το ελληνικό κράτος στα εγκλήματα που συντελούνται στο Αφγανιστάν και στα πιθανά «ελληνικά» φέρετρα. Ο αγώνας ενάντια στην κρίση δένεται αλληλένδετα με το αίτημα μείωσης των στρατιωτικών δαπανών και χρησιμοποίησης του πολέμου από τον ιμπεριαλισμό σαν διέξοδο από την κρίση του. Η διεκδίκηση άμεσης απόσυρσης και πλήρους απεμπλοκής της Ελλάδας από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν αποτελεί οργανικό κομμάτι της λαϊκής αντίστασης να μην πληρώσει ο λαός την κρίση, ούτε ο ελληνικός, ούτε ο αφγανικός, ούτε κανένας.

Αναβάθμιση της Ελληνικής παρουσίας στην πράξη...

Η Ελληνική Δύναμη Αφγανιστάν (ΕΛΔΑΦ) προσγειώθηκε στο Αφγανιστάν στις 19 Φεβρουαρίου 2002 και αριθμεί 122 μόνιμα στελέχη του ελληνικού στρατού, κυρίως ΕΠΟΠ, άνδρες του Πεζικού, Μηχανικού και Καταδρομών. Αρχικώς, από την πλευρά της Ελλάδας τέθηκαν «εθνικοί περιορισμοί», με βάση την ισχύουσα από 15/1/2002 απόφαση του ΚΥΣΕΑ (υπ' αριθ. 3/2002), με σκοπό τα μέλη της ελληνικής αποστολής να αναλαμβάνουν μόνο «ανθρωπιστικής φύσεως...κοινωφελούς χαρακτήρα»
υποστηρικτικούς ρόλους.

Ωστόσο, τον Μάρτιο του 2010 ανακοινώθηκε από τον Ευ. Βενιζέλο η «αναβάθμιση» του ρόλου της ΕΛΔΑΦ. Ανελάμβανε πλέον ενεργό και συγκεκριμένη εκπαιδευτική αποστολή και από τον Απρίλιο, για έξι μήνες μέχρι τον Οκτώβρη, τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ, ενισχυόμενη με 56 αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας επιπλέον. Συγκεκριμένα, το ελληνικό τάγμα έχει αναλάβει ενεργό ρόλο στην εκπαίδευση του αφγανικού στρατού σαν «τεχνικοί σύμβουλοι» με τρεις εκπαιδευτικές ομάδες (των 30, 17 και 10 ατόμων) που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή της Καμπούλ και στους τομείς των μηχανικών κατασκευών, των μηχανικών μάχης και των εκπαιδευτών στη σχολή των Αφγανών αξιωματικών.

Λίγες μέρες μετά την «αναβάθμιση» αυτή , στις 15 Απριλίου, μία τέτοια ομάδα «ειδικών συμβούλων» δέχτηκε επίθεση με πύραυλο, όπου σκοτώθηκαν τέσσερις Γερμανοί στρατιωτικοί, που έκαναν ακριβώς την ίδια δουλειά με αυτή των Ελλήνων συναδέλφων τους. Κίνδυνο για τη ζωή τους διέτρεξαν, όμως, και τα «νεοφερμένα» στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας και μάλιστα κατά την προσγείωσή τους στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, δεχόμενοι επίθεση με ρουκέτες από αντάρτες Ταλιμπάν χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί κανείς. Αξιοσημείωτο είναι, πάντως, πως παρά τα ποσά που δαπανώνται, μόλις 39 από τους 56 νεοφερμένους Έλληνες διέθεταν εκείνη την ημέρα αλεξίσφαιρα γιλέκα.

Το κόστος
Εκτός από το έμψυχο δυναμικό, στο Αφγανιστάν έχουν διατεθεί 13 πλήρως εξοπλισμένα άρματα μάχης Μ-60 Α3, 75 οχήματα υποστήριξης διαφόρων τύπων, δύο αεροσκάφη C-130, για εκτέλεση αερομεταφορών (σταθμεύουν στο Καράτσι του Πακιστάν), καθώς και διάφορα υλικά αρμάτων. Οι μισθοί των στελεχών αποτελούν το μεγάλο δέλεαρ για τη συμμετοχή τους στην αποστολή καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, προσεγγίζουν τα 5.000 ευρώ. 

Η συμμετοχή στην αποστολή είναι κατά βάση εθελοντική. Ωστόσο, όπως τονίζει ο εκπρόσωπος του Δικτύου Αλληλεγγύης Στρατευμένων, Νίκος Αργυρίου, σε περίπτωση που δεν συμπληρώνεται ο απαιτούμενος αριθμός, οι στρατεύσιμοι ΕΠΟΠ υποχρεούνται να μεταβούν όπου τους δοθούν εντολές και ήδη υπάρχουν περιπτώσεις «υποχρεωτικών» μεταθέσεων στο Αφγανιστάν.

Με γεωμετρική πρόοδο αυξάνεται το κόστος διατήρησης της ελληνικής δύναμης στο Αφγανιστάν. Από 6,3 εκατομμύρια ευρώ το 2003, εκτινάχθηκε στα 23,8 το 2008 (όταν η Ελλάδα ανέλαβε και την εγκατάσταση κινητού χειρουργικού νοσοκομείου). Σήμερα, με την προσθήκη των 56 επιπλέον στελεχών, δαπανάται περισσότερο από 1 εκατομμύριο ευρώ σε μηνιαία βάση, δηλαδή πάνω από 12 εκατομμύρια τον χρόνο.

Μάριος Διονέλλης

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ  WIKILEAKS ΕΔΩ 
.

Από το Watergate στο WikiLeaks Ο Τζούλιαν Ασάντζ απειλεί να αλλάξει την πορεία του πολέμου στο Αφγανιστάν με τη δημοσίευση άλλων 15.000 διαβαθμισμένων εγγράφων του στρατού των ΗΠΑ

ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, τρεις μεγάλοι πόλεμοι και μία μοναδική παραίτηση προέδρου των ΗΠΑ. Το Wikigate δεν είναι Watergate και ο Ομπάμα δεν είναι Νίξον. Αλλά οι διαρροές και η μεγάλη παράδοση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας συνεχίζονται, ντροπιάζοντας Λευκό Οίκο και Πεντάγωνο. Αξιος διάδοχος των ρεπόρτερ της «Washington
Ρost» είναι, το 2010, ο Τζούλιαν Ασάντζ της ιστοσελίδας WikiLeaks. Εφερε στο φως της δημοσιότητας δεκάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα του αμερικανικού στρατού που δείχνουν στα μάτια όλου του κόσμου τα εγκλήματα πολέμου και την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για μια διαρροή- μαμούθ και παίρνει τη θέση της στην Ιστορία, μετά το «βαθύ λαρύγγι» του Watergate και τα Ρentagon Ρapers του Βιετνάμ.
Απόγευμα Δευτέρας στο Λονδίνο και ένας ψηλός άνδρας γύρω στα 40 μπαίνει στο Frontline Club, την περίφημη λέσχη πολεμικών ανταποκριτών στο κέντρο της βρετανικής πρωτεύουσας. Το πρόσωπό του μοιάζει νεανικό αλλά τα μαλλιά του είναι κατάλευκα.

Μιλάει, διστακτικά στην αρχή, μπροστά σε μια ομάδα δημοσιογράφων που τον παρακολουθούν εμβρόντητοι. Σύντομα τα λόγια του θα κάνουν τον γύρο του κόσμου. Ο Τζούλιαν Ασάντζ, ο μυστηριώδης αυστραλός ιδρυτής της ιστοσελίδας WikiLeaks, της ηλεκτρονικής «εγκυκλοπαίδειας» κρατικών μυστικών και πληροφοριών, αναφέρεται στον τελευταίο θρίαμβό του: μία από τις μεγαλύτερες διαρροές απόρρητων εγγράφων στη στρατιωτική ιστορία, με αποκαλύψεις για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν.

Ο Ασάντζ συγκρίνει τη δημοσιοποίηση των περίπου 92.000 αμερικανικών στρατιωτικών αρχείων με τα Ρentagon Ρapers που άλλαξαν τη ρότα της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ και σφράγισαν τη μοίρα του πολέμου. «Η πορεία αυτού του πολέμου πρέπει να αλλάξει» λέει για την εκατόμβη του Αφγανιστάν, ενώ προειδοποιεί ότι έχει στην κατοχή του άλλα 15.000 διαβαθμισμένα έγγραφα του στρατού των ΗΠΑ.

Ο 39χρονος «εγκέφαλος» της ιστοσελίδας, ο οποίος έχει κάνει κρατικές μυστικές υπηρεσίες και πολυεθνικές εταιρείες να «τρέμουν», έχει χαρακτηριστεί σαν “ασυμβίβαστος επαναστάτης”. Λέει ότι οι διαρροές είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο στον πόλεμο των πληροφοριών. Πιστεύει ότι η πολιτική ισχύς και οι ιεραρχικοί θεσμοί αποδομούν την αλήθεια, τη δημιουργικότητα και διαστρεβλώνουν το ανθρώπινο πνεύμα. Οσοι τον γνωρίζουν λένε ότι πάντα ενεργεί με έναν δικό του, ξεχωριστό τρόπο, ενώ φημολογείται ότι δεν μένει σε έναν τόπο για περισσότερο από δύο μήνες. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι είναι «γενετικά προγραμματισμένος» για να περιπλανιέται. Εξάλλου αυτό κάνει από πολύ μικρή ηλικία.

Η μητέρα του, που πίστευε ότι η επίσημη εκπαίδευση θα ενστάλαζε στο μυαλό των παιδιών της έναν μη υγιή σεβασμό προς την εξουσία και θα άμβλυνε τη θέλησή

Ενα αγόρι από την επαρχία Κανταχάρ με κομμένα το πόδι και το μεγαλύτερο μέρος του χεριού μεταφέρεται με ελικόπτερο των ΗΠΑ σε στρατιωτικό νοσοκομείο σε μια αποστολή διάσωσης (ΑΡ/ΒRΕΝΝΑΝ LΙΝSLΕΥ)

τους για μάθηση, φρόντιζε ο μικρός Τζούλιαν να κάνει μαθήματα στο σπίτι. Αλλά και ο τρόπος ζωής της οικογένειας δεν επέτρεπε κάτι διαφορετικό: ως την ηλικία των 14 ετών ο Ασάντζ είχε αλλάξει τόπο διαμονής 37 φορές.

Προτού ακόμη ενηλικιωθεί, είχε ήδη εξελιχθεί σε δεινό χάκερ. Μια προσπάθεια να «νοικοκυρευτεί», σπουδάζοντας φυσική και μαθηματικά στο πανεπιστήμιο, έληξε άδοξα όταν ανακάλυψε, όπως λέει, ότι οι πανεπιστημιακοί ξεπουλάνε τις γνώσεις τους στον στρατό και στις κυβερνητικές υπηρεσίες.

Ισως αυτά τα βιώματα είναι που τον ενέπνευσαν να δημιουργήσει τη WikiLeaks. Το 2006 ο αυστραλός χάκερ κλείστηκε σε ένα σπίτι κοντά στο πανεπιστήμιό του στη Μελβούρνη για να υλοποιήσει το όραμά του: μία «αποθήκη» απόρρητων κρατικών εγγράφων, «έναν μηχανισμό», όπως ο ίδιος διακηρύσσει, «μεγιστοποίησης της ροής των πληροφοριών με σκοπό τη μεγιστοποίηση της δράσης που οδηγεί σε δίκαιες μεταρρυθμίσεις». Ο ιστότοπος, που έχει έδρα τη Σουηδία και καλύπτει τα έξοδά του με δωρεές, λειτουργεί βασιζόμενος στο λογισμικό wiki το οποίο επιτρέπει σε ανώνυμους μηνυτές να «ανεβάζουν» πληροφορίες και μυστικά έγγραφα, η αυθεντικότητα των οποίων ελέγχεται από ένα μεγάλο δίκτυο ειδικών σε ολόκληρο τον κόσμο. Τον Απρίλιο του 2010 η WikiLeaks ανήρτησε ένα βίντεο- ντοκουμέντο επιδρομής αμερικανικού ελικοπτέρου στη Βαγδάτη, πριν από τρία χρόνια, η οποία προκάλεσε τον θάνατο 12 ιρακινών πολιτών και δύο υπαλλήλων του πρακτορείου Reuters.

«Πηγή» αυτού του βίντεο αλλά και του τεράστιου όγκου των απόρρητων εγγράφων που δημοσιοποίησε προσφάτως η WikiLeaks, φέρεται να είναι ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ, ένας 22χρονος αναλυτής δεδομένων του αμερικανικού στρατού, του οποίου το «παιδικό» παρουσιαστικό σίγουρα δεν παραπέμπει σε κάποιον παράτολμο ιδεολόγο που βάζει τον εαυτό του σε κίνδυνο προκειμένου να αποκαλύψει τα κακώς κείμενα ενός αδιέξοδου πολέμου.

Σφαγές-αμάχων.org - Τι αποκαλύπτει η WikiLeaks

Τα έγγραφα καταγράφουν 144 περιστατικά κατά τα οποία υπήρξαν απώλειες αμάχων

Τη στιγμή που ο Λευκός Οίκος «καταδικάζει» και ο πρόεδρος Ομπάμα «ανησυχεί», ο πακτωλός των απόρρητων εγγράφων που είδε το φως της δημοσιότητας μέσω της WikiLeaks περιγράφει μια θλιβερή και δυσοίωνη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στο Αφγανιστάν. Τα ντοκουμέντα, που καλύπτουν μία περίοδο περίπου τεσσάρων ετών, από τον Ιανουάριο του 2004 ως τον Δεκέμβριο του 2009, αναφέρονται σε αλλεπάλληλους θανάτους αμάχων, κακοδιαχείριση χρημάτων που προορίζονταν για ανθρωπιστική βοήθεια, στοχοποίηση και δολοφονίες στελεχών των Ταλιμπάν χωρίς δίκη και συνεργασία των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών με τους ισλαμιστές αντάρτες.

Τα έγγραφα, μεταξύ άλλων, καταγράφουν 144 περιστατικά κατά τα οποία υπήρξαν απώλειες αμάχων και κάνουν αναφορά σε τουλάχιστον 195 νεκρούς και 174 τραυματίες, κατά τη διάρκεια επιθέσεων των συμμαχικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Το 2007 έξι τηλεκατευθυνόμενες βόμβες του ΝΑΤΟ σκότωσαν 20 κατοίκους ενός χωριού, μεταξύ των οποίων και ένα οκτάχρονο αγόρι, τη στιγμή που οι συμμαχικές δυνάμεις διαβεβαίωναν ότι στην περιοχή της επίθεσης δεν υπήρχαν άμαχοι.

Τα έγγραφα αποκαλύπτουν ακόμη μία σκοτεινή πλευρά του αμερικανικού πολέμου κατά της τρομοκρατίας που ξεκίνησε επί Τζορτζ Μπους του νεότερου. Αποδεικνύουν ότι οι μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν, του «πιστού» συμμάχου των ΗΠΑ, συνεργάζονται με τους Ταλιμπάν, προσφέροντάς τους εκπαίδευση, συμβουλές, χρήματα και όπλα. Επίσης τα έγγραφα διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του διευθυντή της CΙΑ Λίο Πανέτα ότι από τις αρχές του 2000 δεν υπάρχουν πληροφορίες για τον Οσάμα μπιν Λάντεν . Φαίνεται ότι από το 2004 ως το 2009 οι Αμερικανοί ελάμβαναν πληροφορίες τόσο για τις μετακινήσεις όσο και για τις δραστηριότητες του αρχηγού της Αλ Κάιντα.

Το «βαθύ λαρύγγι» που άνοιξε τον δρόμο των αποκαλύψεων

Ο Ντάστιν Χόφμαν και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ υποδύονται τους δύο δημοσιογράφους που έγραψαν ιστορία στην ταινία «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου»

Σάββατο, 17 Ιουνίου 1972. Πέντε άνδρες,με χειρουργικά γάντια,συλλαμβάνονται στο αρχηγείο της προεκλογικής εκστρατείας των Δημοκρατικών,στο κτίριο Γουότεργκεϊτ,στην Ουάσιγκτον.Ο υπεύθυνος Τύπου του προέδρουΝίξονυποβαθμίζει το περιστατικό ως«απόπειρα διάρρηξης τρίτου βαθμού».

Την άλλη ημέρα η εφημερίδα «Τhe Washington Ρost» έχει πρωτοσέλιδο τη διάρρηξη για την εγκατάσταση κοριών στα γραφεία των Δημοκρατικών.Για το ρεπορτάζ συνεργάζονται πρώτη φορά οΜπομπ Γούντγουορντκαι ο Καρλ Μπέρνστιν, δύο δημοσιογράφοι που θα γράψουν ιστορία.

Στις 22 Αυγούστου ο Νίξον επανεκλέγεται υποψήφιος πρόεδρος για την προεδρία στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στο Μαϊάμι.Θέλοντας να βάλει τέλος στο θέμα,ανακοινώνει πως«από την έρευνα προκύπτει ότι κανείς από το προσωπικό του Λευκού Οίκου δεν ενεπλάκη σε αυτό το παράξενο γεγονός».

Οι δύο δημοσιογράφοι πληροφορήθηκαν για την ύπαρξη μυστικού ταμείου,το οποίο ήλεγχαν πέντε άτομα,μεταξύ αυτών και ο υπουργός Δικαιοσύνης Τζον Μίτσελ.

Ο Νίξον επανεξελέγη θριαμβευτικά.Η δίκη για το Γουότεργκεϊτ άρχισε στις 7 Ιανουαρίου του 1973 αλλά η συνωμοσία γύρω από το κουβάρι του Γουότεργκεϊτ ξετυλιγόταν ως τον Απρίλιο.

Ο Νίξον εμφανίστηκε στην τηλεόραση και αποδέχθηκε την ευθύνη,αλλά όχι την ενοχή για το σκάνδαλο.Λίγο αργότερα,η «Washington Ρost» κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για την κάλυψη του Γουότεργκεϊτ.

Οι δύο ρεπόρτερ της εφημερίδας δεν θα είχαν μάθει τόσα χωρίς το «βαθύ λαρύγγι»,τη μυστηριώδη και υψηλά ιστάμενη πηγή που μιλούσε στον Μπομπ Γούντγουορντ. Ηταν οΜαρκ Φελπς,Νο2 του FΒΙ της εποχής.Η ταυτότητά του αποκαλύφθηκε το 2005,τρία χρόνια προτού πεθάνει. Το Γουότεργκεϊτ τελείωσε όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Νίξον είχε κρατήσει κασέτες που περιείχαν συζητήσεις του στον Λευκό Οίκο.Από αυτές φαινόταν ότι ο πρόεδρος είχε διατάξει προσωπικά τη συγκάλυψη της υπόθεσης. Στις 8 Αυγούστου του 1974 ο Νίξον παραιτήθηκε.

tovima.gr