ΣΗΜΕΡΑ 02/05/2010 ΚΑΤΑΛΑΒΑ
ΠΩΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΗΤΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ
ΔΝΤ
Κυριακή 2 Μαΐου 2010
ΘΥΕΛΛΑ ΕΝ ΟΨΕΙ: Πόλεμος κατά της Ελλάδος!
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Σε μια σκοτεινή, τραγική περίοδο της ιστορίας της, μπαίνει η Ελλάδα, με την παραχώρηση της κυριαρχίας της οικονομικής-κοινωνικής πολιτικής σε ΔΝΤ, ΕΚΤ, Κομισιόν και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Στους ανθρώπους δηλαδή, θεσμούς και δυνάμεις μιας παγκόσμιας “Δικτατορίας του Χρήματος”.
Ο γράφων ελπίζει φυσικά να διαψευσθεί, κάποιο θαύμα να σώσει τη χώρα του από αυτό που την περιμένει. Αλλά δεν μπορεί να βασίσει την ανάλυσή του στα θαύματα. Ακόμα εγκληματικότερο είναι να βασίσουν εκεί πολιτική οι αποφασίζοντες. Ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, στις τελικές δημόσιες δηλώσεις του τουλάχιστον, γιατί κατά καιρούς φάνηκε να ταλαντεύεται στην άποψή του για το ΔΝΤ, δεν υποστήριξε ότι η επιλογή είναι η καλύτερη. Την υπεράσπισε ως αναπόφευκτη.
Είναι άραγε έτσι; Ηταν μόνη λύση; Είναι καν λύση και σε ποιο ακριβώς πρόβλημα;
Η κυβέρνηση Καραμανλή έκλεισε ουσιαστικά τη χώρα σχεδόν την επαύριο της εκλογής της το 2007, στρώνοντας το χαλί για όσα ακολούθησαν. ‘Ηδη, τον Σεπτέμβριο 2009, η Goldman Sachs ετοιμάστηκε και τεχνικά για τον πόλεμο κατά της Ελλάδας, με τη δημιουργία λογαριασμού πονταρίσματος στη χρεωκοπία της στην αγορά CDS. Τη στιγμή που οι Αμερικανοί τραπεζίτες τοποθετούσαν τις τελευταίες δυνάμεις σε θέση επίθεσης, η νέα ελληνική κυβέρνηση αγρόν ηγόραζε.
Αρχισε να προαναγγέλλει διαρκώς μέτρα που δεν εντασσόντουσαν σε κανένα σοβαρό πρόγραμμα εθνικής αναγέννησης, ούτε και εφαρμόσθηκαν, αλλά είχαν πολιτικο-οικονομικά αποσυνθετικά αποτελέσματα (π.χ. φυγή καταθέσεων). Oύτε φυσικά υπήρχε λόγος να επαναληφθούν από τον κ. Παπακωνσταντίνου, οι εξυπνάδες Αλογοσκούφη, προσφέροντας τα πρώτα πυρομαχικά στην επίθεση. Δεν υπήρχε λόγος να χρησιμοποιούνται όροι όπως οικονομία στα όρια της χρεωκοπίας και Τιτανικός.
Η αντιμετώπιση της διαφθοράς έπρεπε να είναι πρώτη προτεραιότητα, και θα υποστήριζε κανείς μια καμπάνια αίφνης για το ξερίζωμά της από τα νοσοκομεία ή για την αποκάλυψη επιτέλους των Υπουργών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που πληρωνόντουσαν από τη Ζήμενς και τόσους άλλους. Δεν ωφέλησε αντίθετα η με ελληνική πρωτοβουλία παγκόσμια παρουσίαση της Ελλάδας ως της πλέον διεφθαρμένης χώρας. ‘Επρεπε, πολύ προτού έλθει στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ να έχει βελτιώσει τις ανύπαρκτες έως εχθρικές σχέσεις του με Παρίσι, Βερολίνο, Μόσχα, Πεκίνο, αντί του μονομερούς ατλαντισμού του και της φιλίας με έναν Ερντογάν, που είναι εχθρός και όχι φίλος της Ελλάδας. Θα όφειλε επίσης η Αθήνα να γνωρίζει ότι η Goldman Sachs δεν είναι φιλελληνική τράπεζα, σύμβουλος και συμπαραστάτης, αλλά ο αρχιτέκτονας του πολέμου κατά της χώρας.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής θάπρεπε, εδώ και πολύ καιρό, να αναδείξει τον μονεταριστικό παραλογισμό της ευρωζώνης, κάνοντας αντικείμενο πολιτικής καμπάνιας τη ριζική μεταρρύθμισή της, ώστε η ελληνική κρίση να γίνει ευρωπαϊκή και όχι το αντίστροφο. Παραμένει ακατανόητο γιατί δεν θελήσαμε να διευρύνουμε τις πηγές δανεισμού σε Κίνα και Ρωσία, γιατί δεν χρησιμοποίησε ως διαπραγματευτικό χαρτί την απειλή στάσης πληρωμών και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, γιατί στο τέλος τέλος δεν ολοκληρώσαμε τις διαπραγματεύσεις πριν αρχίσουμε να παίρνουμε μέτρα.
Μια τέτοια αντίδραση θα προϋπέθετε όμως και προϋποθέτει πάντα μια ανάλογων δεξιοτήτων πολιτική ηγεσία, προετοιμασμένη για κρίση τέτοιου βάθους, ικανή να προσανατολισθεί σε περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από την πρώτη μεγάλη ρήξη του ιστορικού κύκλου της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, με έντονη βιωματική εμπειρία της χώρας, αλλά και ικανότητα απόσπασης από τους κύκλους συμφερόντων που τη συγκροτούν κατά τρόπο ασφυκτικό. Τέτοια πράγματα όμως δεν διαθέτουμε ούτε κατά διάνοια.
Δεν συμμεριζόμαστε την συνωμοσιολογική ερμηνεία, που ορισμένοι διατυπώνουν, ότι οι δυνάμεις του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού- ατλαντισμού, μη διαθέτουσες επαρκή πολιτική βάση για την πολιτική τους, είδαν στον πόλεμο των κερδοσκόπων κατά της χώρας σύμμαχο για να επιβάλουν μέτρα, που ήταν πολιτικά αδύνατο να λάβουν. Διαπιστώνουμε όμως τις συνέπειες μιας μακράς πορείας εκφυλισμού και εκμαυλισμού της πολιτικής και των υπολοίπων ελίτ, του κράτους και των κοινωνικών θεσμών, όπως και το αποτέλεσμα της σταδιακής αποδόμησης όλων των συστημάτων συλλογικών αξιών, αριστεράς ή δεξιάς, του σοσιαλισμού, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του έθνους, του πατριωτισμού, του χριστιανισμού.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και θα το αντιμετωπίσουμε σε όλες τις φάσεις μιας μακράς περιόδου έντονων κοινωνικών, οικονομικών, εθνικών προβλημάτων που θα ζήσουμε, είναι η απουσία πολιτικών και θεσμικών εργαλείων, ιδεών, οράματος και συστημάτων συλλογικών αξιών, χωρίς την ύπαρξη των οποίων δεν υπάρχει σωστή και λάθος πολιτική, δεν υπάρχει δυνατότητα επανασυγκρότησης του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους σε υποκείμενο.
Ουδέν κακόν λένε αμοιγές καλού. Το καλό που προέκυψε από το περασμένο εξάμηνο είναι ότι συνειδητοποιήσαμε επιτέλους την ελληνική κρίση. Αυτό θα μπορούσε να είναι πλεονέκτημα, μόνο όμως αν ετίθετο στην υπηρεσία ενός προγράμματος εθνικής αναγέννησης, μιας πολιτικής ηγεσίας και ενός κινήματος, που θέλει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας, όχι να αναθέσει τη διακυβέρνησή της σε διεθνείς οργανισμούς.
Αυτό συνέβη γιατί η συνειδητοποίηση επήλθε πρώτον με την εξαπόλυση ενός κερδοσκοπικού πολέμου κατά της Ελλάδας, που περιόρισε ασφυκτικά τα περιθώρια ελιγμών της χώρας, δεύτερο με καμπάνια παγκόσμιας κατασυκοφάντησης της χώρας, τρίτο, με ψυχολογικό πόλεμο κατά του ίδιου του ελληνικού πληθυσμού από τους πολιτικούς και τις τηλεοράσεις.
Επί μήνες, είτε ως αποτέλεσμα αμφιταλαντεύσεων πολιτικών, είτε ως προσπάθεια προετοιμασίας του πληθυσμού και αποδοχής λύσεων τύπου ΔΝΤ, οι ¨Ελληνες πολίτες βομβαρδίζονται πολλές ώρες κάθε μέρα από την πληροφορία ότι κινδυνεύει η δουλειά τους, η αμοιβή τους, η σύνταξή τους, η περίθαλψή της, ότι το κράτος τους είναι χρεωκοπημένοι, ότι είναι ίδιοι κλέφτες και απατεώνες, ότι την ίδια ευθύνη έχει τελικά ο περιπτεράς και οι Πρωθυπουργοί της χώρας για το κατάντημά της. Κλονίστηκαν οι βασικές σταθερές που επιτρέπουν την διατήρηση ενός κράτους, η στοιχειώδης εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτό. Ο ελληνικός λαός δέχθηκε μαζικά την πληροφορία ότι θα καταστραφεί εξαιτίας της συμπεριφοράς του και ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό.
Ετσι μπορεί μεν να έγινε από μερίδα της κοινής γνώμης πολιτικά αποδεκτό το αδιανόητο μέχρι πρότινος ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ, μαζί όμως έγιναν και πολλά άλλα. Πρώτον, εξαπολύθηκε τόσο ισχυρή δόση ψυχολογικής βίας στην κοινωνία, που, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει σε τρομακτική έκρηξη πραγματικής βίας, αγνώστου ακόμα μορφής και περιεχομένου. Δεύτερο, παρέλυσε η διοίκηση, σχεδόν σταμάτησαν οι μη απαραίτητες οικονομικές δραστηριότητες, έφυγαν κεφάλαια στο εξωτερικό, Τρίτο, ολόκληρη η κοινωνία καταλήφθηκε από την ιδεολογία ο σώζων εαυτόν σωθήτω, που είναι ο βασικός μηχανισμός κατάρρευσης οποιουδήποτε συνόλου. Τέταρτο, υπονομεύτηκε η δυνατότητα του ελληνικού λαού να συγκροτηθεί σε υποκείμενο και να δράσει για τη σωτηρία της χώρας του, αν και, τα κοινωνικά προβλήματα, ενδέχεται τελικά, χωρίς να είναι βέβαιο, να δράσουν τελικά σε τέτοια κατεύθυνση.
Στην πραγματικότητα, ο ψυχολογικός πόλεμος κατά του ελληνικού λαού θυμίζει κάπως τις πιο διεστραμμένες διαφημιστικές μεθόδους των καπνοβιομηχανιών, που χρησιμοποιούν τον ίδιο τον φόβο του τσιγάρου ως μέσο διάδοσής του. Δεν αποβλέπει στην οργάνωση μιας απαραίτητης μεταρρύθμισης της χώρας, αλλά στην αποδοχή ενός οικονομικά καταστρεπτικού και ανεπίκαιρου νεοφιλελευθερισμού από την πλειοψηφία, με την παράλογη ελπίδα του τρομαγμένου ότι θα τη γλυτώσει κάπως εκείνος. Και καλλιεργεί τη σύγχυση, ώστε όταν έρθει η αναπόφευκτη εξέγερση, να μην μπορεί να πάρει συλλογική, οργανωμένη μορφή, διεκδικώντας διέξοδο για το έθνος.
Δεν θα συζητήσουμε εδώ το κατά πόσον το ΔΝΤ συνιστά λύση. Ούτε καν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που μας στέλνουν σε αυτό, για να απαλλαγούν από το πρόβλημα και για να αυξήσουν τις πιθανότητες αποπληρωμής των χρεών προς τις τράπεζές τους, δεν το υποστηρίζουν. Σε όλα τα ζητήματα οικονομικής πολιτικής παγκοσμίως υπάρχουν αντιμαχόμενες απόψεις. Σε ένα μόνο επιστήμη και εμπειρία είναι κατηγορηματικές: όπου πήγε το ΔΝΤ κατέστρεψε τις χώρες (και τους πολιτικούς και κόμματα που το εισήγαγαν, συχνά προκαλώντας στο τέλος χρεωκοπίες, επαναστάσεις, αλλαγές καθεστώτων (κλασικά παραδείγματα η Αργεντινή και η Ρωσία)).
Τις προάλλες ούρλιαζε ο σοσιαλιστής - όσο και ο γράφων αστροναύτης, Στρως-Καν - γιατί η ουκρανική κυβέρνηση έδωσε 10 ευρώ αύξηση στον κατώτερο μισθό. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να πιστεύει ότι θα είναι εξαίρεση, της το ευχόμαστε, θα είναι όμως η πρώτη περίπτωση που θα συμβεί αυτό. Ο διεθνής τύπος εκτιμά πιθανότερη τη χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ, ανεξαρτήτως βοήθειας. Οι μεγάλες τράπεζες όχι μόνο ποντάρουν σε αυτό το ενδεχόμενο, αλλά και σχεδιάζουν να το πραγματοποιήσουν με τους δικούς τους όρους, όπως π.χ. το “μοντέλο Γέλτσιν”, όπου εξαγοράστηκε αντί πινακίου φακής όλος ο πλούτος της χώρας.
Αν δεν γίνει θαύμα, αν η πορεία αυτή δεν σταματήσει, αν οι αναπόφευκτες κοινωνικές εκρήξεις δεν βρουν συνειδητή, έλλογη πολιτική έκφραση, δεν θα χαθεί απλώς ένα βιοτικό επίπεδο που θα θιγεί σε κάθε περίπτωση. Θα ακυρωθεί κάθε αναπτυξιακή προοπτική, θα λεηλατηθεί ο δημόσιος πλούτος της χώρας, θα τεθεί σε σπουδαίο κίνδυνο η κυριαρχία του ελληνικού λαού σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη. Σε ορίζοντα πέντε-δέκα ετών, θα απειληθεί και το δημοκρατικό καθεστώς.
Η Ελλάδα χρησιμοποιείται τώρα ως παγκόσμιας σημασίας πεδίο δοκιμής για την κατάργηση του έθνους-κράτους και την αντικατάστασή του από έναν παγκόσμιο ολοκληρωτισμό. ‘Όπως επίσης χρησιμοποιείται ως κατεξοχήν εργαλείο διάλυσης της Ευρωπαϊκής ¨Ενωσης.
Για να αντιμετωπίσει η χώρα τη λαίλαπα που έρχεται χρειάζεται ένας κοινωνικός συσχετισμός δύναμης που θα σταματήσει την καταιγίδα των μέτρων και η διατύπωση και επεξεργασία τεκμηριωμένων εναλλακτικών λύσεων και, κυρίως, διαμόρφωση νέων πολιτικών εργαλείων ικανών να τις εφαρμόσουν.
Για πολλά χρόνια, οι περισσότεροι Ελληνες προσπερνούσαν αδιάφορα όποιον προειδοποιούσε για το τραγικό αδιέξοδο της χώρας. Μερικοί εξυπνάκηδες έλεγαν ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Μόνο αν ο ελληνικός λαός συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα μπορεί να πεθάνει, και δράσει ανάλογα, υπάρχει περίπτωση να ζήσει.
(*) Σε μια μακρά πορεία εκφυλισμού το ελληνικό πολιτικό σύστημα σταμάτησε να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της κοινωνίας, καταλήγοντας εν τέλει να οργανώνει εσωτερικά τη λεηλασία της χώρας, εξωτερικά την εξάρτησή της. Tα προβλήματα όμως των ελίτ δεν περιορίζονται μόνο στους πολιτικούς. Κατάπληξη προκάλεσαν αίφνης τρεις πολύ χαρακτηριστικές πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου: απυρόβλητο για τον ανακριτή της υπόθεσης Ζήμενς, ανατροπή απόφασης Εφετείου που περιόριζε ληστρικά επιτόκια τραπεζών, κλείσιμο της υπόθεσης των Πακιστανών με το επιχείρημα ότι η ΕΥΠ δεν κάνει τέτοιες δουλειές.
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Eπίκαιρα”, 29.4.2010
Σε μια σκοτεινή, τραγική περίοδο της ιστορίας της, μπαίνει η Ελλάδα, με την παραχώρηση της κυριαρχίας της οικονομικής-κοινωνικής πολιτικής σε ΔΝΤ, ΕΚΤ, Κομισιόν και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Στους ανθρώπους δηλαδή, θεσμούς και δυνάμεις μιας παγκόσμιας “Δικτατορίας του Χρήματος”.
Ο γράφων ελπίζει φυσικά να διαψευσθεί, κάποιο θαύμα να σώσει τη χώρα του από αυτό που την περιμένει. Αλλά δεν μπορεί να βασίσει την ανάλυσή του στα θαύματα. Ακόμα εγκληματικότερο είναι να βασίσουν εκεί πολιτική οι αποφασίζοντες. Ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, στις τελικές δημόσιες δηλώσεις του τουλάχιστον, γιατί κατά καιρούς φάνηκε να ταλαντεύεται στην άποψή του για το ΔΝΤ, δεν υποστήριξε ότι η επιλογή είναι η καλύτερη. Την υπεράσπισε ως αναπόφευκτη.
Είναι άραγε έτσι; Ηταν μόνη λύση; Είναι καν λύση και σε ποιο ακριβώς πρόβλημα;
Πως ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΔΝΤ
Δεν υπάρχει αμφιβολία για το βάθος της καθολικής εθνικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, με τελικό, θανατηφόρο σύμπτωμα την κρίση δημοσίου χρέους. Είναι όμως επίσης γεγονός ότι υπήρχαν πολλά χαρτιά για να αποφύγει η Ελλάδα να βρεθεί, έστω και την υστάτη, στη θέση που βρέθηκε. Συνεχίζουν μάλιστα, ορισμένα από αυτά να υπάρχουν, αυτό όμως που δεν υπάρχει είναι οι δυνάμεις και τα πρόσωπα να τα χρησιμοποιήσουν.Η κυβέρνηση Καραμανλή έκλεισε ουσιαστικά τη χώρα σχεδόν την επαύριο της εκλογής της το 2007, στρώνοντας το χαλί για όσα ακολούθησαν. ‘Ηδη, τον Σεπτέμβριο 2009, η Goldman Sachs ετοιμάστηκε και τεχνικά για τον πόλεμο κατά της Ελλάδας, με τη δημιουργία λογαριασμού πονταρίσματος στη χρεωκοπία της στην αγορά CDS. Τη στιγμή που οι Αμερικανοί τραπεζίτες τοποθετούσαν τις τελευταίες δυνάμεις σε θέση επίθεσης, η νέα ελληνική κυβέρνηση αγρόν ηγόραζε.
Αρχισε να προαναγγέλλει διαρκώς μέτρα που δεν εντασσόντουσαν σε κανένα σοβαρό πρόγραμμα εθνικής αναγέννησης, ούτε και εφαρμόσθηκαν, αλλά είχαν πολιτικο-οικονομικά αποσυνθετικά αποτελέσματα (π.χ. φυγή καταθέσεων). Oύτε φυσικά υπήρχε λόγος να επαναληφθούν από τον κ. Παπακωνσταντίνου, οι εξυπνάδες Αλογοσκούφη, προσφέροντας τα πρώτα πυρομαχικά στην επίθεση. Δεν υπήρχε λόγος να χρησιμοποιούνται όροι όπως οικονομία στα όρια της χρεωκοπίας και Τιτανικός.
Η αντιμετώπιση της διαφθοράς έπρεπε να είναι πρώτη προτεραιότητα, και θα υποστήριζε κανείς μια καμπάνια αίφνης για το ξερίζωμά της από τα νοσοκομεία ή για την αποκάλυψη επιτέλους των Υπουργών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που πληρωνόντουσαν από τη Ζήμενς και τόσους άλλους. Δεν ωφέλησε αντίθετα η με ελληνική πρωτοβουλία παγκόσμια παρουσίαση της Ελλάδας ως της πλέον διεφθαρμένης χώρας. ‘Επρεπε, πολύ προτού έλθει στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ να έχει βελτιώσει τις ανύπαρκτες έως εχθρικές σχέσεις του με Παρίσι, Βερολίνο, Μόσχα, Πεκίνο, αντί του μονομερούς ατλαντισμού του και της φιλίας με έναν Ερντογάν, που είναι εχθρός και όχι φίλος της Ελλάδας. Θα όφειλε επίσης η Αθήνα να γνωρίζει ότι η Goldman Sachs δεν είναι φιλελληνική τράπεζα, σύμβουλος και συμπαραστάτης, αλλά ο αρχιτέκτονας του πολέμου κατά της χώρας.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής θάπρεπε, εδώ και πολύ καιρό, να αναδείξει τον μονεταριστικό παραλογισμό της ευρωζώνης, κάνοντας αντικείμενο πολιτικής καμπάνιας τη ριζική μεταρρύθμισή της, ώστε η ελληνική κρίση να γίνει ευρωπαϊκή και όχι το αντίστροφο. Παραμένει ακατανόητο γιατί δεν θελήσαμε να διευρύνουμε τις πηγές δανεισμού σε Κίνα και Ρωσία, γιατί δεν χρησιμοποίησε ως διαπραγματευτικό χαρτί την απειλή στάσης πληρωμών και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, γιατί στο τέλος τέλος δεν ολοκληρώσαμε τις διαπραγματεύσεις πριν αρχίσουμε να παίρνουμε μέτρα.
Μια τέτοια αντίδραση θα προϋπέθετε όμως και προϋποθέτει πάντα μια ανάλογων δεξιοτήτων πολιτική ηγεσία, προετοιμασμένη για κρίση τέτοιου βάθους, ικανή να προσανατολισθεί σε περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από την πρώτη μεγάλη ρήξη του ιστορικού κύκλου της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, με έντονη βιωματική εμπειρία της χώρας, αλλά και ικανότητα απόσπασης από τους κύκλους συμφερόντων που τη συγκροτούν κατά τρόπο ασφυκτικό. Τέτοια πράγματα όμως δεν διαθέτουμε ούτε κατά διάνοια.
Δεν συμμεριζόμαστε την συνωμοσιολογική ερμηνεία, που ορισμένοι διατυπώνουν, ότι οι δυνάμεις του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού- ατλαντισμού, μη διαθέτουσες επαρκή πολιτική βάση για την πολιτική τους, είδαν στον πόλεμο των κερδοσκόπων κατά της χώρας σύμμαχο για να επιβάλουν μέτρα, που ήταν πολιτικά αδύνατο να λάβουν. Διαπιστώνουμε όμως τις συνέπειες μιας μακράς πορείας εκφυλισμού και εκμαυλισμού της πολιτικής και των υπολοίπων ελίτ, του κράτους και των κοινωνικών θεσμών, όπως και το αποτέλεσμα της σταδιακής αποδόμησης όλων των συστημάτων συλλογικών αξιών, αριστεράς ή δεξιάς, του σοσιαλισμού, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του έθνους, του πατριωτισμού, του χριστιανισμού.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και θα το αντιμετωπίσουμε σε όλες τις φάσεις μιας μακράς περιόδου έντονων κοινωνικών, οικονομικών, εθνικών προβλημάτων που θα ζήσουμε, είναι η απουσία πολιτικών και θεσμικών εργαλείων, ιδεών, οράματος και συστημάτων συλλογικών αξιών, χωρίς την ύπαρξη των οποίων δεν υπάρχει σωστή και λάθος πολιτική, δεν υπάρχει δυνατότητα επανασυγκρότησης του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους σε υποκείμενο.
Ο ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Ουδέν κακόν λένε αμοιγές καλού. Το καλό που προέκυψε από το περασμένο εξάμηνο είναι ότι συνειδητοποιήσαμε επιτέλους την ελληνική κρίση. Αυτό θα μπορούσε να είναι πλεονέκτημα, μόνο όμως αν ετίθετο στην υπηρεσία ενός προγράμματος εθνικής αναγέννησης, μιας πολιτικής ηγεσίας και ενός κινήματος, που θέλει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας, όχι να αναθέσει τη διακυβέρνησή της σε διεθνείς οργανισμούς.
Αυτό συνέβη γιατί η συνειδητοποίηση επήλθε πρώτον με την εξαπόλυση ενός κερδοσκοπικού πολέμου κατά της Ελλάδας, που περιόρισε ασφυκτικά τα περιθώρια ελιγμών της χώρας, δεύτερο με καμπάνια παγκόσμιας κατασυκοφάντησης της χώρας, τρίτο, με ψυχολογικό πόλεμο κατά του ίδιου του ελληνικού πληθυσμού από τους πολιτικούς και τις τηλεοράσεις.
Επί μήνες, είτε ως αποτέλεσμα αμφιταλαντεύσεων πολιτικών, είτε ως προσπάθεια προετοιμασίας του πληθυσμού και αποδοχής λύσεων τύπου ΔΝΤ, οι ¨Ελληνες πολίτες βομβαρδίζονται πολλές ώρες κάθε μέρα από την πληροφορία ότι κινδυνεύει η δουλειά τους, η αμοιβή τους, η σύνταξή τους, η περίθαλψή της, ότι το κράτος τους είναι χρεωκοπημένοι, ότι είναι ίδιοι κλέφτες και απατεώνες, ότι την ίδια ευθύνη έχει τελικά ο περιπτεράς και οι Πρωθυπουργοί της χώρας για το κατάντημά της. Κλονίστηκαν οι βασικές σταθερές που επιτρέπουν την διατήρηση ενός κράτους, η στοιχειώδης εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτό. Ο ελληνικός λαός δέχθηκε μαζικά την πληροφορία ότι θα καταστραφεί εξαιτίας της συμπεριφοράς του και ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό.
Ετσι μπορεί μεν να έγινε από μερίδα της κοινής γνώμης πολιτικά αποδεκτό το αδιανόητο μέχρι πρότινος ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ, μαζί όμως έγιναν και πολλά άλλα. Πρώτον, εξαπολύθηκε τόσο ισχυρή δόση ψυχολογικής βίας στην κοινωνία, που, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει σε τρομακτική έκρηξη πραγματικής βίας, αγνώστου ακόμα μορφής και περιεχομένου. Δεύτερο, παρέλυσε η διοίκηση, σχεδόν σταμάτησαν οι μη απαραίτητες οικονομικές δραστηριότητες, έφυγαν κεφάλαια στο εξωτερικό, Τρίτο, ολόκληρη η κοινωνία καταλήφθηκε από την ιδεολογία ο σώζων εαυτόν σωθήτω, που είναι ο βασικός μηχανισμός κατάρρευσης οποιουδήποτε συνόλου. Τέταρτο, υπονομεύτηκε η δυνατότητα του ελληνικού λαού να συγκροτηθεί σε υποκείμενο και να δράσει για τη σωτηρία της χώρας του, αν και, τα κοινωνικά προβλήματα, ενδέχεται τελικά, χωρίς να είναι βέβαιο, να δράσουν τελικά σε τέτοια κατεύθυνση.
Στην πραγματικότητα, ο ψυχολογικός πόλεμος κατά του ελληνικού λαού θυμίζει κάπως τις πιο διεστραμμένες διαφημιστικές μεθόδους των καπνοβιομηχανιών, που χρησιμοποιούν τον ίδιο τον φόβο του τσιγάρου ως μέσο διάδοσής του. Δεν αποβλέπει στην οργάνωση μιας απαραίτητης μεταρρύθμισης της χώρας, αλλά στην αποδοχή ενός οικονομικά καταστρεπτικού και ανεπίκαιρου νεοφιλελευθερισμού από την πλειοψηφία, με την παράλογη ελπίδα του τρομαγμένου ότι θα τη γλυτώσει κάπως εκείνος. Και καλλιεργεί τη σύγχυση, ώστε όταν έρθει η αναπόφευκτη εξέγερση, να μην μπορεί να πάρει συλλογική, οργανωμένη μορφή, διεκδικώντας διέξοδο για το έθνος.
ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΜΕ
Δεν θα συζητήσουμε εδώ το κατά πόσον το ΔΝΤ συνιστά λύση. Ούτε καν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που μας στέλνουν σε αυτό, για να απαλλαγούν από το πρόβλημα και για να αυξήσουν τις πιθανότητες αποπληρωμής των χρεών προς τις τράπεζές τους, δεν το υποστηρίζουν. Σε όλα τα ζητήματα οικονομικής πολιτικής παγκοσμίως υπάρχουν αντιμαχόμενες απόψεις. Σε ένα μόνο επιστήμη και εμπειρία είναι κατηγορηματικές: όπου πήγε το ΔΝΤ κατέστρεψε τις χώρες (και τους πολιτικούς και κόμματα που το εισήγαγαν, συχνά προκαλώντας στο τέλος χρεωκοπίες, επαναστάσεις, αλλαγές καθεστώτων (κλασικά παραδείγματα η Αργεντινή και η Ρωσία)).
Τις προάλλες ούρλιαζε ο σοσιαλιστής - όσο και ο γράφων αστροναύτης, Στρως-Καν - γιατί η ουκρανική κυβέρνηση έδωσε 10 ευρώ αύξηση στον κατώτερο μισθό. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να πιστεύει ότι θα είναι εξαίρεση, της το ευχόμαστε, θα είναι όμως η πρώτη περίπτωση που θα συμβεί αυτό. Ο διεθνής τύπος εκτιμά πιθανότερη τη χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ, ανεξαρτήτως βοήθειας. Οι μεγάλες τράπεζες όχι μόνο ποντάρουν σε αυτό το ενδεχόμενο, αλλά και σχεδιάζουν να το πραγματοποιήσουν με τους δικούς τους όρους, όπως π.χ. το “μοντέλο Γέλτσιν”, όπου εξαγοράστηκε αντί πινακίου φακής όλος ο πλούτος της χώρας.
Αν δεν γίνει θαύμα, αν η πορεία αυτή δεν σταματήσει, αν οι αναπόφευκτες κοινωνικές εκρήξεις δεν βρουν συνειδητή, έλλογη πολιτική έκφραση, δεν θα χαθεί απλώς ένα βιοτικό επίπεδο που θα θιγεί σε κάθε περίπτωση. Θα ακυρωθεί κάθε αναπτυξιακή προοπτική, θα λεηλατηθεί ο δημόσιος πλούτος της χώρας, θα τεθεί σε σπουδαίο κίνδυνο η κυριαρχία του ελληνικού λαού σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη. Σε ορίζοντα πέντε-δέκα ετών, θα απειληθεί και το δημοκρατικό καθεστώς.
Η Ελλάδα χρησιμοποιείται τώρα ως παγκόσμιας σημασίας πεδίο δοκιμής για την κατάργηση του έθνους-κράτους και την αντικατάστασή του από έναν παγκόσμιο ολοκληρωτισμό. ‘Όπως επίσης χρησιμοποιείται ως κατεξοχήν εργαλείο διάλυσης της Ευρωπαϊκής ¨Ενωσης.
Για να αντιμετωπίσει η χώρα τη λαίλαπα που έρχεται χρειάζεται ένας κοινωνικός συσχετισμός δύναμης που θα σταματήσει την καταιγίδα των μέτρων και η διατύπωση και επεξεργασία τεκμηριωμένων εναλλακτικών λύσεων και, κυρίως, διαμόρφωση νέων πολιτικών εργαλείων ικανών να τις εφαρμόσουν.
Για πολλά χρόνια, οι περισσότεροι Ελληνες προσπερνούσαν αδιάφορα όποιον προειδοποιούσε για το τραγικό αδιέξοδο της χώρας. Μερικοί εξυπνάκηδες έλεγαν ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Μόνο αν ο ελληνικός λαός συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα μπορεί να πεθάνει, και δράσει ανάλογα, υπάρχει περίπτωση να ζήσει.
(*) Σε μια μακρά πορεία εκφυλισμού το ελληνικό πολιτικό σύστημα σταμάτησε να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της κοινωνίας, καταλήγοντας εν τέλει να οργανώνει εσωτερικά τη λεηλασία της χώρας, εξωτερικά την εξάρτησή της. Tα προβλήματα όμως των ελίτ δεν περιορίζονται μόνο στους πολιτικούς. Κατάπληξη προκάλεσαν αίφνης τρεις πολύ χαρακτηριστικές πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου: απυρόβλητο για τον ανακριτή της υπόθεσης Ζήμενς, ανατροπή απόφασης Εφετείου που περιόριζε ληστρικά επιτόκια τραπεζών, κλείσιμο της υπόθεσης των Πακιστανών με το επιχείρημα ότι η ΕΥΠ δεν κάνει τέτοιες δουλειές.
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Eπίκαιρα”, 29.4.2010
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΤΡΙΚΙΑ ΣΤΑΣΗ.Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΝΑΥΑΡΧΟΥ ΦΕΝΕΚΟΥ.
ΠΡΟΣ: κ. Α/ΓΕΕΘΑ ΜΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ
Υποναύαρχος
Φενέκος Στυλιανός
του Γεωργίου (ΑΜ: 1564)
Διευθυντής Κλάδου Πόρων
ΚΟΙΝ: κ. Α/ΓΕΝ Αθήνα, 29 Απρ 2010
ΘΕΜΑ: Αίτηση Αποστρατείας
ΣΧΕΤ: Η από 29 Απρ. 2010 Μη Υπηρεσιακή Αναφορά του Υποναυάρχου Φενέκου
Στυλιανού ΠΝ
1. Σας αναφέρω ότι με το σχετ. υπέβαλα αίτημα παραιτήσεώς μου, λόγω της απολυταρχικής και άκριτης απαξίωσης των Ενόπλων Δυνάμεων, από τον κ. Υπουργό, της άγνοιας των αρχών και της ιστορίας τους και της αρνητικής προκατάληψής του προς αυτές.
2. Έκφραση των παραπάνω, είναι και οι απαξιωτικές, ειρωνικές και απροβλημάτιστες γενικεύσεις που εξέφρασε για τις Ε.Δ. και τους Στρατιωτικούς στη σύσκεψη της 28 Απρ 2010 στο ΓΕΕΘΑ.
3. Παρακαλώ για την ενημέρωσή σας
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΤΟΦΥΛΑΚΗ
Υποναύαρχος
Φενέκος Στυλιανός
του Γεωργίου (ΑΜ: 1564)
Διευθυντής Κλάδου Πόρων
ΚΟΙΝ: κ. Α/ΓΕΝ Αθήνα, 29 Απρ 2010
ΘΕΜΑ: Αίτηση Αποστρατείας
ΣΧΕΤ: Η από 29 Απρ. 2010 Μη Υπηρεσιακή Αναφορά του Υποναυάρχου Φενέκου
Στυλιανού ΠΝ
1. Σας αναφέρω ότι με το σχετ. υπέβαλα αίτημα παραιτήσεώς μου, λόγω της απολυταρχικής και άκριτης απαξίωσης των Ενόπλων Δυνάμεων, από τον κ. Υπουργό, της άγνοιας των αρχών και της ιστορίας τους και της αρνητικής προκατάληψής του προς αυτές.
2. Έκφραση των παραπάνω, είναι και οι απαξιωτικές, ειρωνικές και απροβλημάτιστες γενικεύσεις που εξέφρασε για τις Ε.Δ. και τους Στρατιωτικούς στη σύσκεψη της 28 Απρ 2010 στο ΓΕΕΘΑ.
3. Παρακαλώ για την ενημέρωσή σας
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΤΟΦΥΛΑΚΗ
ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ
(αφιερωμένο σε κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο Έλληνα)
... μήνυμα "ευρωπαίου πολίτη" από άλλη δημοκρατική χώρα της Ευρώπης:
Όταν ήρθα στην Ισπανία πήγα στο Δημαρχείο να δηλωθώ (Νόμος!)
για να πάρω άδεια παραμονής και άδεια εργασίας (και ας είμαι πολίτης χώρας της E.E).
Εκεί μου ζήτησαν:
1) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από την χώρα από την οποία κατάγομαι (Ελλάδα).
2) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από την χώρα από την οποία ήρθα στην Ισπανία (Γερμανία).
Τα δυο παραπάνω για να βεβαιωθούν ότι δεν πήγα "κυνηγημένος" στην Ισπανία να ζήσω. Κατόπιν ήλεγξαν επιτόπου εάν έχω διεθνές ένταλμα σύλληψης από Europol η Ιντερπόλ.
3) Με έστειλαν στο ΙΚΑ της Καταλονίας όπου έπρεπε να κάνω εξετάσεις για Ηπατίτιδα, Σύφιλη, AIDS, φυματίωση και λοιπές κολλητικές αρρώστιες.
4) Έπρεπε να κάνω ένορκη δήλωση ότι εκείνη τη στιγμή δεν διώκομαι σε καμία χώρα για ποινικό αδίκημα και ούτε γίνεται αστυνομική / δικαστική ερευνά εις βάρος μου (και ας μην έχει γίνει ακόμη το δικαστήριο).
Εφόσον προσκόμισα όλα τα παραπάνω έπρεπε να βρω σπίτι να μείνω. Στο μεσοδιάστημα εμένα σε Ξενοδοχείο, καθότι στην Ισπανία απαγορεύεται ιδιοκτήτης να νοικιάσει σπίτι σε αλλοδαπό, εφόσον δεν έχει άδεια παραμονής και εφόσον δεν πάει με τον υποψήφιο νοικάρη στο τοπικό αστυνομικό τμήμα όπου πρέπει να ελέγξει τον νοικάρη η αστυνομία και να δώσει συγκατάθεση!!!
Η τιμωρία είναι κατάσχεση του διαμερίσματος!!!
Μου βγήκε η άδεια παραμονής (για έξι μήνες αρχικά) και άρχισα να ψάχνω σπίτι.
Βρήκα σπίτι και πήγα με τον ενοικιαστή στο πλησιέστερο τμήμα όπου η αστυνομία έλεγξε και εμένα και την άδεια παραμονής μου και έδωσε τη συγκατάθεση της.
Με αυτό το χαρτί πήγα ξανά στο δημαρχείο και κατόπιν πήρα άδεια εργασίας και πήρα και από την Εφορία ΑΦΜ.
Έως ότου βρω δουλειά έπρεπε να πληρώνω το ΙΚΑ από την τσέπη μου (90 Euro το μήνα) ώστε να είμαι ασφαλισμένος.
Κατόπιν αυτών μου συνέστησαν να διαβάσω μερικά χωρία του ισπανικού δικαίου (όσον αφορά τι είναι ποινικά αδικήματα, τι πλημμελήματα κτλ.) και με ενημέρωσαν ότι εάν αρχικά τον πρώτο χρόνο υποπέσω σε σοβαρό αδίκημα τότε θα απελαθώ σούμπιτος (sic) προς την χώρα από την οποία κατάγομαι (όχι σε αυτήν από την οποία πήγα εκεί) και θα παρακρατηθεί η τυχόν περιουσία μου (λογαριασμοί σε ισπανικές τράπεζες) από το ισπανικό κράτος!
Σημειωτέον ότι εγώ ήρθα Μετανάστης στην Ισπανία και όχι Λαθρομετανάστης (όπου οι διαδικασίες είναι πολύ πιο δύσκολες για να πάρεις άδεια παραμονής, σχεδόν αδύνατο).
Ρωτώ λοιπόν τους βαθιά δημοκρατικούς συνέλληνες:
Στην Ελλάδα, ποιός από τους λαθρομετανάστες θα πέρναγε επιτυχώς την παραπάνω διαδικασία;
ellhnikhaktofylakh.blogspot.com
... μήνυμα "ευρωπαίου πολίτη" από άλλη δημοκρατική χώρα της Ευρώπης:
Όταν ήρθα στην Ισπανία πήγα στο Δημαρχείο να δηλωθώ (Νόμος!)
για να πάρω άδεια παραμονής και άδεια εργασίας (και ας είμαι πολίτης χώρας της E.E).
Εκεί μου ζήτησαν:
1) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από την χώρα από την οποία κατάγομαι (Ελλάδα).
2) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από την χώρα από την οποία ήρθα στην Ισπανία (Γερμανία).
Τα δυο παραπάνω για να βεβαιωθούν ότι δεν πήγα "κυνηγημένος" στην Ισπανία να ζήσω. Κατόπιν ήλεγξαν επιτόπου εάν έχω διεθνές ένταλμα σύλληψης από Europol η Ιντερπόλ.
3) Με έστειλαν στο ΙΚΑ της Καταλονίας όπου έπρεπε να κάνω εξετάσεις για Ηπατίτιδα, Σύφιλη, AIDS, φυματίωση και λοιπές κολλητικές αρρώστιες.
4) Έπρεπε να κάνω ένορκη δήλωση ότι εκείνη τη στιγμή δεν διώκομαι σε καμία χώρα για ποινικό αδίκημα και ούτε γίνεται αστυνομική / δικαστική ερευνά εις βάρος μου (και ας μην έχει γίνει ακόμη το δικαστήριο).
Εφόσον προσκόμισα όλα τα παραπάνω έπρεπε να βρω σπίτι να μείνω. Στο μεσοδιάστημα εμένα σε Ξενοδοχείο, καθότι στην Ισπανία απαγορεύεται ιδιοκτήτης να νοικιάσει σπίτι σε αλλοδαπό, εφόσον δεν έχει άδεια παραμονής και εφόσον δεν πάει με τον υποψήφιο νοικάρη στο τοπικό αστυνομικό τμήμα όπου πρέπει να ελέγξει τον νοικάρη η αστυνομία και να δώσει συγκατάθεση!!!
Η τιμωρία είναι κατάσχεση του διαμερίσματος!!!
Μου βγήκε η άδεια παραμονής (για έξι μήνες αρχικά) και άρχισα να ψάχνω σπίτι.
Βρήκα σπίτι και πήγα με τον ενοικιαστή στο πλησιέστερο τμήμα όπου η αστυνομία έλεγξε και εμένα και την άδεια παραμονής μου και έδωσε τη συγκατάθεση της.
Με αυτό το χαρτί πήγα ξανά στο δημαρχείο και κατόπιν πήρα άδεια εργασίας και πήρα και από την Εφορία ΑΦΜ.
Έως ότου βρω δουλειά έπρεπε να πληρώνω το ΙΚΑ από την τσέπη μου (90 Euro το μήνα) ώστε να είμαι ασφαλισμένος.
Κατόπιν αυτών μου συνέστησαν να διαβάσω μερικά χωρία του ισπανικού δικαίου (όσον αφορά τι είναι ποινικά αδικήματα, τι πλημμελήματα κτλ.) και με ενημέρωσαν ότι εάν αρχικά τον πρώτο χρόνο υποπέσω σε σοβαρό αδίκημα τότε θα απελαθώ σούμπιτος (sic) προς την χώρα από την οποία κατάγομαι (όχι σε αυτήν από την οποία πήγα εκεί) και θα παρακρατηθεί η τυχόν περιουσία μου (λογαριασμοί σε ισπανικές τράπεζες) από το ισπανικό κράτος!
Σημειωτέον ότι εγώ ήρθα Μετανάστης στην Ισπανία και όχι Λαθρομετανάστης (όπου οι διαδικασίες είναι πολύ πιο δύσκολες για να πάρεις άδεια παραμονής, σχεδόν αδύνατο).
Ρωτώ λοιπόν τους βαθιά δημοκρατικούς συνέλληνες:
Στην Ελλάδα, ποιός από τους λαθρομετανάστες θα πέρναγε επιτυχώς την παραπάνω διαδικασία;
ellhnikhaktofylakh.blogspot.com
ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ Και η Βουλγαρία λέει γιοκ …στην μαντίλα
Η Βουλγαρία καταλαμβάνει μια από τις υψηλότερες θέσεις στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά την αντίθεση των πολιτών της στη χρήση της ισλαμικής μαντίλας στα σχολεία, όπως καταδεικνύουν τα αποτελέσματα έρευνας...
Συγκεκριμένα, ποσοστό μεγαλύτερο του 80% των Βούλγαρων πολιτών αντιτίθεται στο να φορούν οι μαθήτριες τη μαντίλα στο σχολείο, σύμφωνα με μελέτη του τομέα ερευνών της BBVA, της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Ισπανίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, στη συγκεκριμένη έρευνα, το αντίστοιχο ποσοστό των Γάλλων είναι 65%.
Συνολικά, στα 12 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου πραγματοποιήθηκε η έρευνα, το ποσοστό αυτών που δήλωσαν "αντίθετοι" ή "πλήρως αντίθετοι" ήταν 52,6%. Το χαμηλότερο ποσοστό αντίθεσης καταγράφηκε στην Πολωνία με 25,6% και ακολούθησε η Δανία με 28,1%.
Στον αντίποδα, το 54,4% (στο σύνολο) δήλωσε υπέρ της παρουσίας σταυρών στις αίθουσες διδασκαλίας. Στην Ισπανία και την Ιταλία, δύο χώρες με ισχυρή Ρωμαιοκαθολική παράδοση, το ποσοστό αποδοχής (στην παρουσία σταυρού) ήταν 69,9% και 49,3% αντίστοιχα.
Στη Βρετανία, το αντίστοιχο ποσοστό "εκτοξεύτηκε" στο 77% και στη Δανία ήταν ακόμη υψηλότερο (78,8%).Στον αντίποδα, το 54,4% (στο σύνολο) δήλωσε υπέρ της παρουσίας σταυρών στις αίθουσες διδασκαλίας. Στην Ισπανία και την Ιταλία, δύο χώρες με ισχυρή Ρωμαιοκαθολική παράδοση, το ποσοστό αποδοχής (στην παρουσία σταυρού) ήταν 69,9% και 49,3% αντίστοιχα.
Στη Βρετανία, το αντίστοιχο ποσοστό "εκτοξεύτηκε" στο 77% και στη Δανία ήταν ακόμη υψηλότερο (78,8%).
Νάτος και ο βρικόλακας
Χθες βράδυ στο "Δελτίο Ειδήσεων" του MEGA επανεμφανίστη (για πολλοστή φορά) ο βρικόλακας του αστισμού Μητσοτάκης για να (ξανά)πει για την αναγκαία αναδόμηση της κυβέρνησης και την (αστική) ανάγκη στήριξης των μέτρων "από όλους", ή άντε όχι από όλους, ας διαφωνήσει η αριστερά αλλά "εντός πλαισίων", από όλους τους "υπόλοιπους" λοιπόν.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος αναλυτής για να καταλάβει ότι ο βρικόλακας πιέζει τον Σαμαρά να στηρίξει τα μέτρα ώστε να αποκτήσει κοινοβουλευτικό μανδύα η εκτροπή από την (αστική) συνταγματική τάξη, γιατί αυτό γίνεται με τις αποφάσεις ΗΠΑ-ΕΕ που υλοποιεί ο "τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος" Γιώργος Παπανδρέου.
Ούτε χρειάζεται να είμαστε βαθείς γνώστες της πολιτικής για να καταλάβουμε ότι η Ντόρα, η κόρη του βρικόλακα, ετοιμάζεται να υπερψηφίσει τα μέτρα, θέλοντας να δείξει (στον διεθνή παράγοντα, που λένε και οι επαγγελματίες αναλυτές) είτε ότι αυτή "τράβηξε" τον Σαμαρά είτε ότι έχει τα κότσια να σπάσει τη ΝΔ για αυτό το μείζον για το διεθνή καπιταλισμό ζήτημα.
Ένα μικρό ενδιαφέρον έχει ότι Τρέμη και Σία "ξέχασαν" να υπενθυμίσουν στον βρικόλακα ότι δεν πάει πολύς καιρός από τότε που (πάλι από το "Δελτίο" του MEGA) είχε δηλώσει για τον Παπανδρέου τον μικρό "το παιδί δεν μπορεί".
Οι πάντες βέβαια γνωρίζουν ότι ο βρικόλακας προσπαθεί να κάνει τη μόνη δουλειά που ξέρει, επιχειρεί δηλαδή, άλλη μια φορά, να στήσει κυβέρνηση "εκτάκτων συνθηκών" ώστε να περισωθεί το σύστημα. Αυτό έκανε με την Αποστασία, αυτό κάνει και τώρα.
Άλλωστε μια ζωή "δυνάμενος να πωλήσει ακόμη και την Ακρόπολιν" ήταν!
Αυτό που έχει σημασία -για όσους ακόμη δεν το έχουν κατανοήσει- είναι ότι όταν αυτό το τσίρκο, βρικολάκων της πολιτικής, μιντιακών υπηρετών του συστήματος και ανεπάγγελτων που δηλώνονται "πολιτικό προσωπικό" των κομμάτων εξουσίας, μιλά για "τέλος της μεταπολίτευσης" εννοεί τέλος της μεταπολιτευτικής αστικής δημοκρατίας, τέλος των εθνικοανεξαρτησιακών αιτημάτων, τέλος των λαϊκών κατακτήσεων σε κάθε τομέα.
Η Ελλάδα του αστερισμού των ΗΠΑ-ΕΕ, η Ελλάδα του πλαισίου "η τρόικα αποφασίζει και το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ εκτελεί", η Ελλάδα τους, δεν είναι η χώρα μας αλλά το προτεκτοράτο που ανέλαβαν εντολή να στήσουν.
resaltomag.blogspot.com
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Οι τεράστιες ευθύνες της ΕΕ για την Ελλάδα, ο «διπλός απολυταρχισμός» που επιχειρείται να επιβληθεί
Το «παιχνίδι» των κερδοσκόπων, οι οποίοι «στοχοποίησαν» πρώτη τη χώρα μας θα μπορούσε να είχε «αίσιο» τέλος για την Ελλάδα - εάν είχε την εμπιστοσύνη της Ενωμένης Ευρώπης και τη «στήριξη» της .
Συγκεκριμένα, η ΕΕ είχε (και έχει) τη δυνατότητα να αγοράσει άμεσα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, αυξάνοντας έτσι τις τιμές τους και μειώνοντας τα ασφάλιστρα τους. Στην περίπτωση αυτή, οι κερδοσκόποι θα ήταν αναγκασμένοι να αγοράσουν τα ομόλογα που πούλησαν ανοιχτά, για να τα επιστρέψουν στους κατόχους τους – γεγονός που θα λειτουργούσε επί πλέον αυξητικά στις τιμές τους. Παράλληλα, η αύξηση των τιμών και η αλληλέγγυα στάση της ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα, θα μείωνε τις τιμές των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) - με αποτέλεσμα να χάσουν διπλά οι κερδοσκόποι, οδηγούμενοι οι ίδιοι στη χρεοκοπία.
Η δυνατότητα αυτή δεν είναι θεωρητική, αφού έχει συμβεί στην περίπτωση της επίθεσης των «Hedge funds» στο Χονγκ Κονγκ. Οι κερδοσκόποι τότε είχαν «πουλήσει» ανοιχτά μετοχές του εκεί χρηματιστηρίου, αγοράζοντας δολάρια - με την προοπτική της αναγκαστικής υποτίμησης του νομίσματος εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία θα είχε σαν επί πλέον αποτέλεσμα την πτώση των τιμών των μετοχών. Όμως, η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ επενέβη ενεργητικά, αγοράζοντας μετοχές και διατηρώντας σταθερή την ισοτιμία του νομίσματος – με αποτέλεσμα να χάσουν τεράστια ποσά οι κερδοσκόποι, πολλοί από τους οποίους χρεοκόπησαν.
Σήμερα διαβάζουμε στον Τύπο τα παρακάτω:
«Οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι ενδεχομένως να χρειασθεί να διαθέσουν μέχρι και 600 δισ. Ευρώ, σε οικονομική βοήθεια ή να προχωρήσουν σε αγορές κρατικών ομολόγων, εάν πράγματι είναι αποφασισμένοι να αποτρέψουν την εξάπλωση της δημοσιονομικής κρίσης στο σύνολο της Ευρωζώνης», εκτιμούν οικονομολόγοι της JP Morgan και της Royal Bank of Scotland.
Οι οικονομολόγοι θεωρούν ότι πρέπει να γίνει προετοιμασία για «εφεδρικά» και ταυτόχρονα δραστικά νέα μέτρα. «Τα νέα μέτρα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν εγγυήσεις από τις κυβερνήσεις για την έκδοση ομολόγων, την ΕΚΤ να καταργεί τους όρους για τα στοιχεία ενεργητικού που γίνονται δεκτά ως εγγυήσεις στις δημοπρασίες χρηματοδότησης ή την επαναφορά του απεριόριστου δανεισμού προς τις τράπεζες», εκτιμούν οι οικονομολόγοι.
Ομόλογα και μετοχές στις αγορές ανά την Ευρώπη «βούλιαξαν» αυτή την εβδομάδα, καθώς η κυβέρνηση της καγκελαρίου Merkel «καθυστέρησε» την έγκριση του πακέτου οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, ενώ η Standard & Poor’s υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας (η Γερμανία καθυστέρησε, η ΕΚΤ καθυστέρησε, η Κυβέρνηση μας καθυστέρησε – όλοι μαζί δηλαδή έκαναν τεράστια σφάλματα και μας έφεραν προ τετελεσμένων γεγονότων, έτσι ώστε να μην έχουμε χρόνο στη διάθεση μας για να αντιδράσουμε. Θεωρίες συνομωσίας;)
«Ίσως είναι ώρα να σκεφθούμε για ύστατα μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν για την αντιμετώπιση αυτής της δημοσιονομικής κρίσης», εκτιμά ο David Maki, οικονομολόγος της JP Morgan.
«Ίσως να έχει έλθει πλέον η ώρα για την Ευρωζώνη να προχωρήσει σε πιο δραστικά μέτρα, έτσι ώστε να αποτρέψει τον κίνδυνο η δημοσιονομική κρίση να εξελιχθεί σε καθολική χρηματοοικονομική κρίση, που θα ωθήσει και πάλι τη ζώνη του Ευρώ σε οικονομική ύφεση», συμπληρώνει ο κύριος Maki.
Σύμφωνα με τον ίδιο, μια συμφωνία για οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα, ίσως να μην είναι αρκετή να δώσει ένα τέλος στην κρίση που «μαίνεται» στις ευρωπαϊκές αγορές και οι κυβερνήσεις ενδεχομένως να πρέπει να έχουν έτοιμο ένα εφεδρικό σχέδιο για την Ευρωζώνη στο σύνολό της . Ο κ. Maki υπολογίζει ότι, με βάση το χειρότερο σενάριο - δηλαδή οικονομικής στήριξης Ελλάδας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας - το ύψος του συνολικού πακέτου στήριξης ενδεχομένως να προϋποθέτει κεφάλαια, ισοδύναμα με το 8% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος των υπολοίπων χωρών, το οποίο ισοδυναμεί με περίπου 600 δις ευρώ.
«Η ΕΚΤ ίσως να χρειασθεί να αναλάβει κάποιο ρόλο, παρόλο που οι «ρίζες» της κρίσης είναι δημοσιονομικές», εκτιμούν οικονομολόγοι της Citigroup. «Η ΕΚΤ ίσως να αρχίσει να δέχεται ως εγγύηση όλα τα κρατικά χρεόγραφα, ανεξαρτήτως αξιολόγησης και να επαναφέρει την πολιτική απεριόριστου δανεισμού για χρονική περίοδο μέχρι ενός έτους, ώστε να στηρίξει τις τράπεζες της περιοχής», αναφέρει οικονομολόγος της Royal Bank of Scotland.
ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΕΕ
Η ευθύνη λοιπόν της ΕΕ, πολύ περισσότερο της Ευρωζώνης, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αφού φαίνεται ότι μας εγκατέλειψε στην τύχη μας, χωρίς καθόλου να ενδιαφερθεί για όλους εμάς τους Έλληνες Πολίτες - οι οποίοι «ονειρευόμαστε» μία Ευρώπη των Πολιτών της. Άλλωστε, ένας από τους βασικότερους λόγους της κερδοσκοπικής επίθεσης που δεχθήκαμε, ήταν το γνωστό μας «The game is over», όπως επίσης η πρόσφατη «σπουδή» της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, υπό το γερμανό διευθυντή της, να ανακοινώσει την αυξητική «διόρθωση» του ελλείμματος μας το 2009 - ταυτόχρονα σχεδόν με τη διπλή υποτίμηση της πιστοληπτικής μας ικανότητας από την Moody’s, την οποία ακολούθησε «κατά πόδας» η S&P.
Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, η «δήθεν» καθυστέρηση της οποίας οδήγησε τη χώρα μας στη «διπλή δικτατορία»,
(α) αυτήν του αιμοβόρου χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου, η οποία «εκφράζεται» μέσω του ΔΝΤ καθώς επίσης
(β) αυτήν του Γερμανικού Ολοκληρωτισμού
είχαμε αναφέρει ότι: “Εάν θα είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε «μεταξύ δύο κακών το καλύτερο», το ΔΝΤ δηλαδή ή τη γερμανική ηγεμονία, θα επιλέγαμε χωρίς δεύτερη σκέψη το ΔΝΤ. Οι ευθύνες αυτής της χώρας για τη σημερινή μας θέση, όπως και για την πιθανή κατάρρευση της Ευρωζώνης, είναι τεράστιες – ενώ επικεντρώνονται κυρίως στην απίστευτη αλαζονεία της, η οποία αποδεικνύεται σήμερα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Η καγκελάριος της Γερμανίας είναι αυτή που «εμβολίζει» ολοκάθαρα τις προσπάθειες των υπολοίπων «εταίρων» μας για την παροχή του συμφωνηθέντος «πακέτου σωτηρίας» (αν και δεν χρειαζόμαστε κανένα «πακέτο», όχι μόνο γιατί δεν συμφωνεί το 70% των Ελλήνων, αλλά επειδή το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η στήριξη των ομολόγων του δημοσίου από την ΕΕ) ισχυριζόμενη (κατά την πάγια τακτική του καθεστώτος της χώρας της) «απαγορεύσεις» του συντάγματος, καθώς επίσης αντιρρήσεις εκ μέρους των Γερμανών πολιτών – παρά το ότι έχει προηγηθεί από την ίδια την κυβέρνηση της μία απίστευτη, συλλογική «πλύση εγκεφάλου», με στόχο την εχθρική τοποθέτηση της γερμανικής κοινωνίας απέναντι στην Ελλάδα .
Περαιτέρω, έχουμε αναφέρει σε πολλά κείμενα μας, τα οποία έχουν επιβεβαιωθεί τόσο από Γερμανούς, όσο και από Ευρωπαίους ή Αμερικανούς «ειδήμονες», την ύπουλη «εκμετάλλευση» της Ευρωζώνης, εκ μέρους της Γερμανίας, με στόχο την αποκόμιση οικονομικών πλεονεκτημάτων, χωρίς την παροχή των παραμικρών ανταλλαγμάτων.
Προφανώς λοιπόν είμαστε αντίθετοι στις προσπάθειες αυτής της χώρας να υποδουλώσει τους «εταίρους» της, δημιουργώντας μία περιοχή χωρίς σύνορα (Ευρασία), υπό τη δική της ηγεμονία – ουσιαστικά δηλαδή την εκπλήρωση του «ναζιστικού ονείρου», χωρίς τη χρήση στρατιωτικών μέσων. Αν και φαίνεται λοιπόν ότι οι «βλέψεις» της αυτές έχουν γίνει πλέον κατανοητές, τόσο από την ΕΕ, όσο και από τις Η.Π.Α., θεωρούμε ότι αποτελούν τεράστια απειλή για τον υπόλοιπο πλανήτη – πόσο μάλλον για τη Δημοκρατία, η οποία καλείται ουσιαστικά να αντιπαρατεθεί ακόμη μία φορά με τον Ολοκληρωτισμό.
Κατ’ επέκταση, είμαστε της άποψης ότι είναι αδύνατον να εκπληρωθεί ποτέ το Ευρωπαϊκό όνειρο με τη σημερινή Γερμανία της Ανατολικογερμανίδας κυρίας Merkel εντός του. Γνωρίζοντας δε ότι η Γερμανία, πριν από την ένωση της, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή, «θλιβόμαστε» περισσότερο παρά επικρίνουμε το «κατάντημα» της.
Συμπερασματικά λοιπόν, πόσο μάλλον όταν ο «γκεμπελικός» Τύπος της χώρας προτείνει με θράσος την «εθελουσία αποχώρηση» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ενώ συνεχίζει να «διακωμωδεί» με απίστευτη θρασύτητα τον Ελληνικό Πολιτισμό, τοποθετώντας μία τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη, οι ευθύνες της Γερμανίας για την προσφυγή μας στο ΔΝΤ είναι τεράστιες - ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, εάν δεν «αποστασιοποιηθεί» εντελώς από τη Γερμανία. Φυσικά κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε ακόμη μία φορά στην απομόνωση, με δυσοίωνες συνέπειες τόσο για τους Πολίτες της (οι οποίοι ήδη υποφέρουν τα πάνδεινα από τη σημερινή τους Εξουσία), όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο”.
ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΜΑΣ
Περαιτέρω, αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά την πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση μας «συνθηκολόγησε» (όχι οι Πολίτες), χωρίς να δώσει την παραμικρή μάχη (πως θα αντιδρούσαν αλήθεια οι Έλληνες το 1940, εάν αντί του «ΟΧΙ» ο τότε Πρωθυπουργός συμφωνούσε με την εισβολή του εχθρού – πόσο μάλλον πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα;), θεωρούμε ότι οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο.
(α) Ένα από τα ενδεχόμενα είναι χωρίς καμία αμφιβολία η απομάκρυνση της κυβέρνησης, αφού πιθανολογούμε ότι, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αιτιολογήσει σους Έλληνες Πολίτες τόσο τα σφάλματα, όσο και, κυρίως, τη συμπεριφορά της (συνθηκολόγηση). Η «διάδοχος» όμως κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολο να προβλεφθεί, αφού αρκετές πολιτικές δυνάμεις της χώρας «συμμετείχαν» έμμεσα στη «παράδοση». Επομένως, πιθανότατα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με συνθήκες «ακυβερνησίας», με όλα όσα δεινά κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
(β) Ένα επόμενο είναι ο «αποπληθωρισμός» - μία τεράστια ασθένεια, την οποία οι ξένες δυνάμεις που διοικούν πλέον τη χώρα «απολυταρχικά», προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν σαν «φάρμακο» . Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες που «προγραμματίζονται», ο αποπληθωρισμός θα προέλθει από τη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων, καθώς επίσης από την ανεργία (προβλέπεται να ξεπεράσει το 20%) – γεγονότα που θα συμβάλλουν στην τεράστια μείωση της ζήτησης, η οποία με τη σειρά της θα περιορίσει το ΑΕΠ, αυξάνοντας τη σχέση του δημοσίου χρέους προς αυτό, ενώ θα μηδενίσει τις νέες επενδύσεις, «υποτιμώντας» τις ήδη υπάρχουσες.
Σε τελική ανάλυση, η χώρα μας θα οδηγηθεί σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο χωρίς επιστροφή από τον οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει. Φυσικά η μείωση όλων των αξιών είναι δεδομένη, ειδικά αυτή των ακινήτων, η οποία θα εντείνει ακόμη περισσότερο την κρίση – με κίνδυνο να οδηγηθεί η χώρα τελικά στη πτώχευση, παρά τα όσα μέχρι τότε θα αναγκασθούν να υποστούν οι πολίτες της.
(γ) Ένα τρίτο ενδεχόμενο θα είναι η «μετάλλαξη» μας σε προτεκτοράτο , αφού ο δανεισμός μας όχι μόνο δεν θα αποπληρωθεί, αλλά θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, σαν αποτέλεσμα της λεηλασίας του εθνικού πλούτου μας (δημόσιου και ιδιωτικού), από τους εισβολείς.
(δ) Επομένως, το τέταρτο ενδεχόμενο είναι η λεηλασία της χώρας με διάφορες μεθόδους αφού, όπως έχουμε ήδη αναφέρει,
“Το ΔΝΤ, έχοντας ουσιαστικά σαν στόχο την εξόφληση των δανειστών της «υπό κατάληψη» χώρας, περιορίζει τα μέγιστα τις δαπάνες, αυξάνει τη φορολογία (κυρίως των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων) και «εκποιεί» δημόσιο πλούτο - έτσι ώστε, αφενός μεν να μην «διογκώνεται» το χρέος από τα ελλείμματα, αφετέρου δε να αποπληρώνεται, τόσο από τη φορολόγηση, όσο και από την πώληση των παγίων του δημοσίου. Όπως είναι κατανοητό, τόσο η μία μέθοδος, όσο και η άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση – άρα τη μείωση του ΑΕΠ. Με δεδομένο τώρα ότι η μείωση του ΑΕΠ αυξάνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, η χώρα εισέρχεται σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό ρεύμα, με άγνωστη κατεύθυνση”
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τα σημερινά, πρώτα μέτρα που ανακοινώθηκαν από την πολιτική ηγεσία της χώρας μας (της Γερμανίας/ΔΝΤ καλύτερα, αφού δεν έχουμε ουσιαστικά ελεύθερη κυβέρνηση – ενώ βέβαια δεν ψηφίσαμε ούτε την κυρία Merkel, ούτε τον κ. S.Kahn), αποδεικνύουν χωρίς καμία αμφιβολία τη θέση μας. Άλλωστε, η διεθνής επιβράβευση των μέτρων της «κυβέρνησης» μας ακολούθησε σχεδόν αμέσως μετά: υποβαθμίσθηκαν «ξαφνικά» εννέα μαζί τράπεζες μας από την Moody’s. Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ακόμη μία φορά την περιγραφή του ΔΝΤ από το γνωστό καναδό οικονομολόγο:
“Όταν μία αντιπροσωπεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «επισκέπτεται» μία χώρα, θέτοντας σαν προϋπόθεση για την εκχώρηση δανείων τον περιορισμό των κοινωνικών και λοιπών δαπανών, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ. Το ΔΝΤ απαιτεί το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και βιομηχανιών, με ένα πολύ χαμηλότερο κόστος «εισβολής» για τη Δύναμη που εκπροσωπεί, από αυτό που θα είχε ο ανελέητος βομβαρδισμός των νοσοκομείων, των σχολείων και των βιομηχανιών - όπως στο παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Το αποτέλεσμα όμως, για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: Η απόλυτη καταστροφή της” (M.Chossudovsky).
Επίσης, συμπληρώνουμε ορισμένα γεγονότα, από την περιπέτεια της Βραζιλίας:
“Στην περίπου οκταετή «θητεία» μίας κυβέρνησης (1994-2002), αποτελούμενης χωρίς καμία αμφιβολία από τα ικανότερα άτομα της προικισμένης με τεράστιο ορυκτό και λοιπό πλούτο χώρας, εκποιήθηκε σχεδόν το σύνολο των κερδοφόρων, δημοσίων επιχειρήσεων της. Μοναδική εξαίρεση η εθνική εταιρεία Petrobras, η οποία παρέμεινε στην ιδιοκτησία του κράτους, χάρη στις τεράστιες «αμυντικές» προσπάθειες των εργαζομένων της. Η πολιτική ηγεσία της χώρας, αιτιολόγησε ως εξής τις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων: «Οι κρατικές εταιρείες μας είναι υγιείς και εξαιρετικά κερδοφόρες. Θα χρησιμοποιήσουμε τα έσοδα από την πώληση τους, για να ελαφρύνουμε τα βάρη του λαού της Βραζιλίας, οδηγώντας τον στην ανάπτυξη».
Το αποτέλεσμα ήταν να πουληθούν πράγματι όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, σε σχετικά συμφέρουσες τιμές για το κράτος. Όμως, τα δισεκατομμύρια δολάρια που εισπράχθηκαν, χάθηκαν στην κυριολεξία στον αέρα. Όπως υποθέτουν οι ειδικοί, ένα μέρος από αυτά χρησιμοποιήθηκε πράγματι για να καλύψει τα «παραδοσιακά» ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ένα άλλο μεγάλο μέρος όμως, κατευθύνθηκε στο εξωτερικό – στους ιδιωτικούς λογαριασμούς υπουργών, δικαστών, στρατιωτικών, υψηλόβαθμων δημοσίων λειτουργών και τραπεζιτών .
Τέλος, σε σχέση με την εισβολή του ΔΝΤ για πρώτη φορά σε μία ανεπτυγμένη Οικονομία, οφείλουμε να επαναλάβουμε τις μεθόδους, οι οποίες πιθανότατα θα χρησιμοποιηθούν, έτσι ώστε να «ελαχιστοποιηθούν», όσο το δυνατόν, οι υγιείς κοινωνικές αντιδράσεις:
“Αντίθετα τώρα, στις οικονομίες που αναπτύσσονταν πλέον, υιοθετώντας συνήθως δημοκρατικά πολιτεύματα (πόσο μάλλον στις ανεπτυγμένες οικονομίες), η εφαρμογή των «ΔΝΤ-προγραμμάτων» απαιτούσε αυξημένες γνώσεις Πολιτικής, καθώς επίσης εξαιρετικά εκλεπτυσμένες μεθόδους. Για παράδειγμα, δημόσιες σχέσεις (καταχωρήσεις στις εφημερίδες, «θετικά» άρθρα από επιφανείς δημοσιογράφους, «ευμενείς» αναλύσεις από οικονομολόγους «υποχρεώσεις» των Πολιτών μέσω «διαγγελμάτων» της στρατευμένης πολιτικής κλπ) με στόχο την ωραιοποίηση της εισβολής, λεπτές πολιτικές διαπραγματεύσεις με έναν μεγάλο αριθμό «ιθυνόντων», θετική αντιμετώπιση εκ μέρους της «τοπικής» ελίτ και των Πολιτών κοκ”.
Βασίλης Βιλιάρδος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)